OS : Wing
“Wing”
มือเรียวสวยวางขวดน้ำเปล่าไว้ข้างกายหลังจากยกมันขึ้นดื่มไปหลายอึกใหญ่เพราะความเหน็ดเหนื่อยจากการซ้อมละครเวทีในวันนี้ พลางมือข้างขวาก็เลื่อนไทม์ไลน์ของแอพพลิเคชั่น ‘ทวิตเตอร์’ ที่เขาเองก็ไม่ได้เข้ามาอัพเดทบ่อยนัก แต่ที่วันนี้ลีดเดอร์ตาขีดของวงอินฟินิทกดเข้ามาแช่อยู่กับแอพพลิเคชั่นนกสีฟ้าอันนี้ก็เป็นเพราะคนรักตัวเล็กของเขามีงานแฟนไซน์ที่ปูซานและแดกู แล้วก็ดูเหมือนว่ารูปภาพที่เขาเห็นผ่านไทม์ไลน์ตอนนี้ทำให้เขาอยากจะรีบขับรถไปหานัมอูฮยอนที่คอนโดซะเดี๋ยวนี้เลยจริงๆ แต่อีกแค่ไม่ถึงชั่วโมงก็จะหมดเวลาของการซ้อมแล้วและซองกยูก็คิดว่าเขาควรจะเตรียมอะไรๆให้พร้อมก่อนที่จะไปหาคนรักที่คอนโดคืนนี้
หน้าจอถูกเปลี่ยนจากแอพทวิตเตอร์ไปเป็นรายชื่อในสมุดโทรศัพท์ คิมซองกยูเลื่อนไปหาชื่อที่เจ้าตัวบันทึกเอาไว้ว่า ‘บอส’ ก่อนจะกดโทรออกในทันทีโดยไม่ลังเลสักนิด
“ผมอยากได้เบอร์หัวหน้าสต๊าฟงานไซน์ของอูฮยอนวันนี้”
23.30
รหัสของห้องในคอนโดหรูถูกกดจากด้านนอกอย่างคุ้นเคยไม่ต่างจากบ้านของตัวเอง คิมซองกยูเปิดประตูเข้าไปด้านในเมื่อกี้เขาโทรหาคนตัวเล็กแล้วและพบว่าเจ้าตัวยังไม่หลับแถมยังนั่งจุ้มปุ้กอยู่ที่โซฟา ดวงตาใสแจ๋วที่ไม่ละไปจากหน้าจอทีวีขนาดสี่สิบสองนิ้วพร้อมๆกับหยิบขนมในถุงเข้าปากไม่หยุด
นัมอุฮยอนไม่รับรู้ถึงการมาของเขา
ร่างโปร่งเดินอ้อมไปทางด้านหลังของคนที่ยังคงเอาแต่จับจ้องอยู่กับจอทีวี คิมซองกยูเดินไปหยุดอยู่ทางด้านหลังของคนรักพลางตวัดวงแขนรอบลำตัวจนคนที่นั่งอยู่ลอยขึ้นมานั่งอยู่บนพนักพิงโซฟาใบหน้าหันมามองกัน นัมอูฮยอนดูจะตกใจไม่น้อยเมื่ออยู่ๆตัวเองก็ถูกอุ้มจนลอยหวือมาแบบนี้ แต่พอเห็นว่าเป็นใครที่อุ้มตนจนแบบนี้ใบหน้าหวานก็ระบายรอยยิ้มออกมาทั้งที่ขนมยังเต็มปาก
“ทำไมยังไม่นอนหืม” เอ่ยถามคนตรงหน้าที่ยังคงเคี้ยวขนมตุ้ยๆ ทั้งที่ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ยิ่งท้องไส้ตัวเองก็ไม่ค่อยดีทำไมถึงไม่เป็นห่วงตัวเองบ้างนะเด็กคนนี้
“รอฮยองไงฮะ” ตอบพร้อมรอยยิ้มกว้าง นี่อูฮยอนเก่งนะถึงรู้ว่าพี่กยูจะมาน่ะ
“แล้วนี่ดึกแล้วยังมัวกินอะไรอยู่อีก เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก” แย่งจานขนมในมือออกไปวางไว้อีกทาง ก่อนจะเดินกลับมาโอบเอวคนรักไว้หลวมๆ
“ขนมไงฮะ แวะซื้อตอนกลับจากงานไซน์” คนมันหิวนี่นา “ว่าแต่ฮยองน่ะเอาอะไรมาเยอะแยะถุงเบอเร่อเชียว” นั่นไงวางอยู่นั่น มองไปเห็นเมื่อกี้อะไรไม่รู้อยู่ในถุง
“วันนี้พี่คิดถึงนายไง ขอนอนด้วยนะ” คำขอดื้อๆที่คนพูดพูดมันออกมาราวกับพูดเรื่องปกติอย่างดินฟ้าอากาศอะไรทำนองนั้น
“ถ้าตอบว่าไม่ให้นอนล่ะฮะ” จ้องตาอีกคนพร้อมกับอมยิ้ม อยากจะลองแหย่เล่นก็เท่านั้นการนอนหลับในอ้อมกอดของซองกยูฮยองทำไมอูฮยอนจะไม่อยาก นานๆทีเราจะได้อยู่ด้วยกันนี่นา
วงแขนแกร่งคลายออกจากเอวบางแต่เปลี่ยนมาวางไว้ข้างๆร่างเล็กของนัมอูฮยอนแทน ดูแบบนี้แล้วเหมือนกับว่าคิมซองกยูกำลังกักขังอีกคนไว้ด้วยอ้อมแขนของตน “แน่ใจหรอฮึ….ว่าจะปฏิเสธพี่” ริมฝีปากหนาฉกฉวยความหอมหวานจากเรียวปากบางของอีกคนไปโดยทันทีแต่นั่นก็เพียงแค่แว๊บเดียวเท่านั้นคนฉวยโอกาสก็ยอมถอยออกมาจากจูบแสนหวาน
ใบหน้านวลขึ้นสีระเรื่อเพราะการกระทำเมื่อสักครู่ก่อนที่ศีรษะทุยจะเอนซบลงกับไหล่หนามุดหน้าลงกับต้นแขนของคนรัก นัมอูฮยอนกำลังปกปิดใบหน้าที่ฉายแววของความเขินอายของตนเองเอาไว้ด้วยการใช้แขนของพี่ซองกยูเป็นเกราะกำบัง
“ว่ายังไงจะให้พี่นอนด้วยไหมครับ” คำถามที่ถูกส่งออกมาจากริมฝีปากที่อยู่ห่างกันเพียงแค่ไม่กี่ลมหายใจ ก่อนที่นัมอูฮยอนจะตอบคำถามนั้นออกไปแต่ทว่าคนตัวเล็กไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมามีเพียงแค่สัมผัสนุ่มละมุนของริมฝีปากที่จรดกันอยู่เนิ่นนาน ก่อนที่คนที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อนจะเกิดความรู้สึกเขินอายจากการกระทำตัวเองซะอย่างงั้น นัมอูฮยอนซบใบหน้าลงกับไหล่อีกคนอย่างเคยก่อนจะตอบออกมาด้วยเสียงที่คิดว่าเบาที่สุดเท่าที่เคยพูด แต่ซองกยูก็ยังได้ยินมันอย่างชัดเจน
“นอนสิฮะ เพราะผมก็คิดถึงพี่มากๆเหมือนกัน”
ร่างเล็กถูกยกขึ้นจากโซฟา ขายาวๆของร่างโปร่งก้าวตรงไปยังโต๊ะตัวยาวทางด้านหลังก่อนจะวางอีกคนให้นั่งอยู่บนโต๊ะแผ่นหลังเล็กถูกดันให้เอนราบไปกับโต๊ะไม้สีน้ำตาลด้านหลัง ความเย็นของโต๊ะไม่ได้ทำให้เมนโวคัลคนเล็กของอินฟินิทรู้สึกสะดุ้งเลยแม้แต่นิดเพราะตอนนี้ร่างกายของอูฮยอนกำลังร้อนผ่าวกับสัมผัสของคนรัก จมูกโด่งกับริมฝีปากที่คลอเคลียอยู่บริเวณลำคอขาวกับไหล่มน
รอยสีแดงจางๆบนตัวของเมนโวคัลคนเล็กของอินฟินิทถูกแต่งแต้มมากขึ้นเรื่อยๆบนร่างกายท่อนบนโดยฝีมือของจิตกรคิมซองกยู เสื้อเชิ้ตลายทางเข้าชุดกับกางเกงนอนลายเดียวกันถูกปลดกระดุมด้านบนออกจนเหลือเพียงกระดุมด้านล่างเพียงไม่กี่เม็ด ผิวเนื้อนวลสวยที่แต่งแต้มไปด้วยรอยจางๆปรากฏเด่นชัดในดวงตาคู่เรียว ปลายลิ้นหนาที่บรรจงตวัดแทะเล็มที่ยอดอกทั้งสองข้างจนแผ่นหลังบางอยู่ไม่ติดกับโต๊ะ มือเล็กจิกไหล่ของคนรักไว้แน่นเพื่อบรรเทาความเสียวซ่าน
“อ่ะ…อื้อ” เสียงครางหวานถูกเอื้อนเอ่ยออกให้ได้ยินและนั่นคนที่ทำให้เสียงครางที่สุขสมออกมานั้นก็ดูจะพอใจไม่ใช่น้อย
“อ่า……อูฮยอนหวาน หวานมาก”เสียงกระซิบซ่านดังชิดริมใบหู ถ้อยคำหวานที่เปล่งออกมาจากปากคนด้านบนยิ่งทำให้ใบหน้าร้อนผ่าว ดวงตาคู่หวานหลุบลงต่ำพยายามหาจุดรวมสายตาที่อื่นมากกว่าจะจ้องมองกับคนรักตรงๆ เป็นเพราะอูฮยอนเองทนสายตาของคิมซองกยูไม่ไหว ใบหน้าคมฝังลงบริเวณซอกคอขาวกลิ่นหอมของสบู่เหลวที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก ริมฝีปากดูดดึงผิวเนื้อเนียนขึ้นมาจนเกิดเสียง พลางขบกัดแผ่วเบาพอให้คนรักร่างเล็กได้เสียวซ่าน
“ฮ่ะ ฮยองนี่มันดึกแล้วนะฮะ” นัมอูฮยอนเอ่ยท้วงคนรักเมื่อตอนนี้เวลาล่วงเลยมาเกือบจะเที่ยงคืน และถึงแม้ว่าพรุ่งนี้อูฮยอนเองจะไม่มีงานที่ไหนแต่วันนี้เขาก็รู้สึกล้าจากงานแฟนไซน์อยู่แล้ว แต่คนรักตาขีดนี่สิพรุ่งนี้ต้องไปซ้อมละครเวทีอีกไม่ใช่หรือไง
“ฮยอง ฮ่ะ……อื้อพรุ่งนี้ต้องซ้อมละครเวทีนี่ฮะ” ซองกยูอมยิ้มกับคำท้วงนั้น กดจมูกคมลงไปบนแก้มนิ่มแรงๆหนึ่งทีก่อนจะจรดหน้าผากของเขาและอูฮยอนไว้ด้วยกัน
“ใช่พรุ่งนี้พี่มีซ้อมละครเวที แต่นายไม่มีตารางงานเพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวไปนะอูฮยอนอ่า” คิมซองกยูเว้นวรรคคำพูดพร้อมกับจ้องมองคนใต้ร่าง อูฮยอนลอบกลืนน้ำลายเมื่อคนรักหยุดพูดไปแต่ความรู้สึกหวาดหวั่นแปลกๆที่จับได้ทางสายตาและน้ำเสียงมันบ่งบอกว่ายังไงตัวเขาคืนนี้ก็ไม่รอดแน่นอน
“เพราะคนที่จะหมดแรงไม่ใช่พี่แน่นอนครับที่รัก”
“อ่ะพะ…พี่กยูอื้อ” เสียงครางหวานที่ขาดห้วงไปเพราะความซ่านที่อีกคนมอบให้ ผิวเนื้อบางถูกดูดดึงขบเม้ม สร้างร่องรอยไว้ทั่วด้วยริมฝีปากบางของคิมซองกยู โดยที่ผู้ถูกกระทำอย่างนัมอูฮยอนทำได้เพียงแอ่นอกรับสัมผัสนั้นอย่างหักห้ามไม่ได้และถึงอูฮยอนจะสามารถทำได้ร่างเล็กก็จะไม่มีทางทำมัน
ยอดอกเปียกชื้นด้วยริมฝีปากที่ดูดดึงและขบเม้มอย่างรุนแรงทั้งสองข้าง ฝ่ามือหนาปัดป่ายไปทั่วกายบางก่อนที่คิมซองกยูจะใช้มืออีกข้างเอื้อมไปยังสุดปลายของโต๊ะเพื่อหยิบถุงสีขาวขนาดใหญ่ออกมา โดยที่ใบหน้ายังคงฝังอยู่กับยอดอกของคนรักร่างเล็ก ใบหน้าคมละออกมาก่อนจะจับให้อูฮยอนหันหน้าเข้าหาโต๊ะกินข้าว มือเรียวหยิบสิ่งของบางอย่างภายในถุงออกมา สิ่งที่จะทำให้คืนนี้ของเขาและอูฮยอนพิเศษขึ้น
ท่อนแขนแข็งแรงจับแขนของอูฮยอนทั้งสองข้างขึ้นมาด้วยมือเพียงข้างเดียว ผิวสัมผัสที่นุ่มหยุ่นอันแสนคุ้นเคย สีขาวเนียนละเอียดราวกับสำลี ดวงตาคู่หวานมองสิ่งที่อยู่ในมือคนรักอย่างแปลกใจพี่ซองกยูไปเอามันมาได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้ ‘ปีก’ สีขาวอันใหญ่นี้มันควรจะอยู่ในห้องที่บริษัทไม่หรือไง
แล้วทำไมพี่ซองกยูถึงเอามันมาอยู่ที่นี่ได้
“ฮะ…ฮยองงนี่มันอะไรฮะ” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเบาหวิวจนแทบจะไม่ได้ยิน 8ความสั่นไหวในน้ำเสียงที่นัมอูฮยอนปกปิดไว้ไม่มิดยามที่หันหน้าไปทางด้านหลังเพื่อถามคนที่ยืนซ้อนเขาอยู่ จนอะไรๆของเรามันแนบสนิทกันไปหมดทุกส่วน
“ฮยองชอบ……เวลาที่นายใส่ปีก คืนนี้มาเป็นเทวดาน้อยของพี่เถอะนะอูฮยอนอา”
สิ้นสุดเสียงที่แหบพร่าของคิมซองกยูปีกอันใหญ่สีขาวที่อูฮยอนจำได้ว่ามีแฟนๆเอามาให้ที่งานแฟนไซน์ก็ถูกสวมลงบนตัวของเขาอย่างพอดิบพอดี ผิวขาวน้ำนมรับกับปีกสีขาวสะอาดบริสุทธิ์เหมือนกับนัมอูฮยอน บอบบาง สะอาด และบริสุทธิ์
ฝ่ามือร้อนฟ้อนเฟ้นไปทั่วกายบางก่อนจะหยิบวัตถุทรงรีออกมา บีบเค้นทั่วบั้นท้ายนุ่มก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะค่อยๆกดแทรกลงไปที่ช่องทางสีหวาน วัตถุทรงรีสีดำสนิทค่อยๆถูกกดเข้าไปทีละนิดจนหมด
“อ๊ะ…ฮยอง ฮ่ะ” นัมอูฮยอนดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวดที่ปะปนมากับความเสียวซ่านที่ช่องทางด้านหลังที่กำลังปวดหนึบ ไวเบรเตอร์สีดำสนิทถูกสอดใส่เข้าไปจนหมดในช่องทางสีหวาน คิมซองกยูล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบเอารีโมทคอนโทรลขนาดกะทัดรัดออกมาถือไว้ในมือ พลางมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่แทบจะกักเก็บไว้ไม่ไหว
ปุ่มควบคุมการสั่นระดับต่ำสุดถูกนิ้วเรียวของผู้ที่เป็นเจ้าของรีโมทกดมันลงไปพร้อมๆกับที่นัมอูฮยอนทรุดเข่าลงไปนั่งอยู่ที่พื้นเพราะความเสียวซ่านที่แล่นมากระทันหัน
“อ๊า…อ่ะพี่กยู”
“ว่าไงครับอูฮยอน หืม” ซองกยูโน้มตัวไปข้างหน้าเมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกชื่อตนเอง เสียงหวานๆที่แสนจะคิดถึงและต่อจากนี้คิมซองกยูก็อาจจะทำให้คนรักร่างเล็กของเขามีแต่เสียงครางหวานๆแทนเสียงเรียกแบบเมื่อสักครู่นี้ก็ได้
“มันเสียว…อ่ะอื้อ อย่าแกล้งผมนะฮะ” นัมอูฮยอนพยายามพูดด้วน้ำเสียงที่อ้อนวอนที่สุดเท่าที่คิดว่าตนเองจะทำได้ แต่อูฮยอนกลับคิดว่าตัวเองคิดผิดเมื่อจู่ๆวงแขนแข็งแรงก็ยกเขาขึ้นจากพื้น ร่างบอบบางถูกวางลงบนโต๊ะไม้สีน้ำตาล
“อ๊า….ฮ่ะ” แรงกดจากสะโพกกับไม้เนื้อแข็งยิ่งทำให้ไวรเบรเตอร์ดูเหมือนจะยิ่งกดลึกลงไปมากกว่าเดิม นัมอูฮยอนร้องเสียงหลงเมื่อบั้นท้ายสัมผัสกับเนื้อไม้ความเสียวซ่านที่ยังคงอยู่เหนือการควบคุม แรงสั่นตุบๆจากวัตถุแปลกปลอมที่อยู่ภายในร่างกายยิ่งทำให้เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นมาทั่วเรือนร่าง คิมซองกยูแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตนเองก่อนจะถอยหลังไปสองสามก้าว ร่างโปร่งยืนมองดูผลงานที่ตัวเองสร้างขึ้นด้วยแววตาหื่นกระหาย
ผิวเนื้อสีน้ำนมรับกับปีกสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับโต๊ะไม้สีน้ำตาล ตามลำตัวของร่างเล็กมองเห็นร่องรอยกลีบกุหลาบอยู่ทั่วลำตัวมองดูแล้วราวกับว่าอูฮยอนเป็นเทวดาตัวน้อยๆเสียจริงๆ
“อ๊าา…ฮ่ะ อ๊ะพี่กยู ช่วยผมหน่อยนะฮะ” อูฮยอนดิ้นพล่านอยู่บนโต๊ะกินข้าวกลางห้องโถง สองขาเรียวแยกออกจากกันและจากจุดที่ซองกยูยืนอยู่ก็มองเห็นช่องทางสีสดที่กำลังเต้นตุบอยู่อย่างพอดี เสียงลมหายใจหอบหนักของร่างเล็กที่นั่งอยู่บนโต๊ะทั้งตัว สองแขนเท้าไปทางด้านหลังเพื่อพยุงตัวเองให้นั่งอยู่ สองขาตั้งฉากกับโต๊ะเป็นรูปตัวเอ็ม แผ่นอกบางกระเพื่อมขึ้นลงจากการหอบหนัก
ร่างโปร่งของคิมซองกยูสาวเท้าเข้ามาใกล้คนรักที่อยู่ด้านหน้า มือหนาดึงมือของอูฮยอนจนอีกคนเซมาแนบชิดกับอกแกร่ง ขาทั้งสองข้างเกี่ยวรอบเอวสอบโดยทันทีราวกับเป็นสัญชาติญาณ
“อ๊ะ อ่ะฮยอง” คิมซองกยูกดปิดการทำงานของไวรเบรเตอร์ ก่อนจะจับบั้นท้ายนิ่มให้ยกสูงขึ้นอีกนิด นิ้วเรียวยาวกดแทรกเข้าไปในช่องทางสีหวานเพื่อควานเอาเจ้าสิ่งแปลกปลอมออกมาจากร่างกายของคนรัก
“อ๊า…ฮ่ะ อ๊ะ” แต่ดูเหมือนว่านิ้วเรียวของคนขี้แกล้งจะยิ่งไปชนเข้ากับวัตถุทรงรีจนมันยิ่งกดลึกเข้าไปกระทบกับส่วนที่ลึกที่สุดของร่างกาย นิ้วสองนิ้วควานวนไปทั่วราวกับจะสำรวจช่องทางที่แสนคับแคบนี้ทุกตารางนิ้ว ก่อนที่ร่างโปร่งจะทำตัวป็นผู้ใหญ่ใจดียอมเลิกแกล้งคนรักด้วยการดึงเจ้าไวเบรเตอร์ออกมารวดเดียวจนน้องน้อยของเขากระตุกวูบเพราะความโหวงที่ช่องทางด้านหลัง
ก่อนที่ความว่างเปล่าจะถูกแทนที่ด้วยสิ่งที่ใหญ่โตกว่านิ้วและไวเบรเตอร์ แกนกายขนาดใหญ่สอดแทรกเข้าไปในช่องทางสีหวานที่ว่างเปล่า ก่อนที่คนอายุมากกว่าจะดึงคนรักของตนเองให้ลงมายืนอยู่ที่พื้น อูฮยอนเกาะขอบโต๊ะไว้แน่นเตรียมใจรองรับการรุกล้ำที่มากกว่านี้
“อ่า อืมอูฮยอนนา เด็กดี”
“อ๊ะ พี่กยู อ๊าาา” แรงกระแทกจากทางด้านหลังส่งผลให้นัมอูฮยอนโยกไหวไปทางด้านหน้า สะโพกมนลอยเด่นชัดท้าสายตาคมคิมซองกยูสวนสะโพกเข้าใส่ร่างกายของคนรักอย่างรวดเร็วและรุนแรงพลางฝ่ามือก็ฟ้อนเฟ้นไปทั่วแผ่นหลังสีขาวนวล ซองกยูไม่อยากจะคิดว่าตัวเองผิดปกหรือเป็นโรคอะไรหรือเปล่าเพราะการที่เขาชอบมองแผ่นหลังของคนรักในยามที่เรากำลังทำรักกันและยิ่งอูฮยอนใส่ปีกแบบนี้แล้วอารมณ์ที่มีดูเหมือนจะยิ่งพุ่งสูงขึ้นเป็นเท่าตัว คนตัวโตกว่ายิ่งส่งแรงเข้าใส่อย่างไม่หยุดหย่อน เสียงเนื้อกระทบกันปนกับเสียงหอบหายใจหนักของทั้งคู่
“อ่ะพี่กยู แรง แรงอีกสิ” เสียงร้องขอของคนรักที่คิมซองกยูเต็มใจอย่างยิ่งที่จะทำให้ สะโพกหนาหยัดแรงใส่คนด้านหน้าเมื่อรู้สึกถึงปลายทางความสุขที่ลอยอิ่งอยู่ตรงหน้า
“อ่ะ..อูฮยอน”
“อ๊ะ พี่กยูอ๊าา” หยดน้ำสีขาวขุ่นฉีดพ่นออกมาพร้อมกัน เปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งโต๊ะและฉีดพ่นเข้าไปในร่างกายของร่างเล็ก อูฮยอนหมดแรงฟุบหน้าลงกับท่อนแขนตัวเอง คิมซองกยูดึงร่างของคนรักขึ้นมาแนบอกทั้งที่ยังไม่ได้ถอนแกนกายออกมา
“อ๊ะ ฮยองพอแล้ว” นัมอูฮยอนร้องทักเมื่อพี่ซองกยูอุ้มเขาขึ้นมาและไม่ต้องเดาก็รู้ว่าบทรักครั้งนี้ไม่ได้จบแค่รอบเดียวแน่นอน คิมซองกยูอุ้มอูฮยอนเดินไปทางประตูห้องนอน เขาจงใจลงส้นเท้าหนักๆเพื่อให้สะเทือนไปถึงแกนกายที่ยังคงค้างเติ่งที่ช่องทางรัก
“อ๊ะ พี่กยูเอาออกก่อน สะ…เสียวอ๊า”
“แบบนี้แหละดีแล้วครับ”
“แต่ผม เหนื่อยแล้วนะฮะ…อ๊ะ”
“อูฮยอนเหนื่อยแล้วหรอครับ หืม”
“ครับ”
“งั้นอูฮยอนก็อยู่เฉยๆพอนะครับ เดี๋ยวพี่จะทำให้เอง”
อ๊ะ พะพี่กยู อื้อเสียว
พี่กยูอ๊าา แรงอีกสิฮะ อ่ะพะ…พี่กยูฮ่ะ
อ๊าา
anything :: จบค่ะพอๆ5555 นี่เขียนไรลงไป ขอบคุณทุกคนมากนะคะแล้วก็ขอโทษที่ให้รอนนานถึงแม้จะมีคนไปด่าเราเรื่องเลิฟเชน ไม่ใช่สิ มีรีดเดอร์ที่น่ารักไปทวงเราสามคนถ้วนได้5555 เราไม่ทิ้งแน่นอนค่ะ เจอกันเร็วๆนี้ เลิฟเชนเลิ้บยูวว(อะไร)
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น