LoveChain 10

-10-

เรือโดยสารสีขาวขนาดกลางจอดเทียบท่าเรือในเกาะส่วนตัวสุดหรูแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากซูตะเท่าไหร่นัก คิมซองกยูพร้อมกับอีโฮวอนในชุดสูทสีสุภาพเดินลงจากเรือมาเพียงแค่สองคน วันนี้เขามาร่วมงานเปิดตัวสินค้าของ ‘ซาโต้ มิคิโอะ’ ตามที่เจ้าของงานอ่ยปากชวนไปเมื่อครั้งก่อน  และทิ้งให้คนรักอยู่ที่เกาะกับซองจงและซองยอลด้วยเหตุผลที่ว่าเขาไม่อยากพาอูฮยอนมาที่นี่ มันดูจะอันตรายเกินไปและที่แน่ๆไม่ใช่ถิ่นของเขาซึ่งมันจะลำบากหากเกิดอะไรขึ้น ภายใต้งานเลี้ยงสุดหรูแบบนี้อาจจะกำลังมีการค้าอาวุธอยู่ภายในก็อาจจะเป็นไปได้  วงการนี้มันซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจและจับไต๋ได้ง่ายๆ

เขาไม่อยากให้อูฮยอนมาเสี่ยงอีกแล้ว

ทั้งสองคนเดินเข้าไปภายในงานผ่านซุ้มประตูสีขาวก่อนจะเจอกับเจ้าของงานในค่ำคืนนี้ยืนรออยู่ที่ทางเข้า “อ้าวคุณคิม คุณโฮวอนรู้สึกเป็นเกียรติมากๆที่พวกคุณมา” ประโยคทักทายตามมารยาททันทีที่เห็นหน้า’แขกคนสำคัญ’ ของตนเองเดินเข้ามา พร้อมๆกับมือขวาที่ส่งออกไปหมายจะทักทายกับผู้มาใหม่

“ผมต้องมาอยู่แล้วครับคุณซาโต้” คิมซองกยูส่งมือไปจับทักทายอีกฝ่ายตามมารยาท

“เชิญคุณไปนั่งก่อนดีกว่า พอดีคุณทาเคตะก็มาแล้วเหมือนกัน หวังว่าคุณจะไม่มีปัญหาในการร่วมโต๊ะ”

“ไม่หรอก ผมอยากนั่งกับคุณทาเคตะ”

“ก็ดี....ครับ”

ซาโต้ มิคิโอะเดินนำแขกคนสำคัญของตนเองไปที่โต๊ะด้านในสุดที่มีคนนั่งอยู่แล้วสองที่  และคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากตระกูลทาเคตะผู้พ่อกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนทาเคตะมยองซูที่นั่งอยู่ก่อนแล้วสักพัก  คิมซองกยูเดินไปและโค้งทักทายเช่นเดียวกับโฮวอน โดยนายเหนือหัวแห่งแบล็กไดมอนด์เลือกที่จะนั่งถัดจากผู้อาวุโส และอีโฮวอนก็เลือกที่จะนั่งถัดมาจากคิมซองกยู  เป็นซาโต้ที่นั่งลงถัดจากมยองซู ก่อนการพูดคุยจะเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ต่างฝ่ายต่างก็รู้ดีว่าในตอนนี้เป็นเพียงการสนทนาที่ใช้หน้ากากเข้าช่วยในการพูดคุยกัน ต่างฝ่ายก็ต่างต้องการผลประโยชน์จากฝ่ายตรงข้าม มันไม่ใช่เรื่องที่ใช่ว่าจะยอมรับไม่ได้ในวงการนี้หากแต่อีกฝ่ายต้องไม่ล้ำเส้นเสียก่อน

สายตาคมของเจ้าของงานลอบมองคิมซองกยูอยู่เป็นระยะๆ ก็ยังเห็นเจ้าตัวพูดคุยอยู่กับทาเคตะรันอย่างออกรส  แต่แรงสะกิดเบาๆทางด้านหลังก็เรียกความสนใจจนเขาต้องหันกลับไป เป็นลูกน้องคนสนิทที่เข้ามากระซิบบอกอะไรบางอย่าง  บางอย่างที่เขากำลังสั่งให้คนที่ไว้ใจได้จัดการอยู่ตอนนี้ โดยมีงานเลี้ยงแห่งนี้บังหน้าและดึงความสนใจของเหล่ามาเฟียตาเหยี่ยวนี้ออกมาก็แค่นั้น

“มีอะไร” ซาโต้เอ่ยถามลูกน้องของตนเองทันทีที่ขออนุญาตลุกออกมาจากโต๊ะโดยอ้างว่าจะไปดูแลแขกอีกด้านหนึ่งของงาน

“ทางฝั่งนั้นเกิดปัญหานิดหน่อยครับ ท่านจะให้จัดการยังไงดี”

“เกิดปัญหาหรอ?” แน่นอนว่าเขาย่อมคิดไว้อยู่แล้วว่าต้องมีปัญหาเกิดขึ้น แต่ไม่ว่ายังไงคืนนี้’ของ’ ก็ต้องถูกส่งออกไปตามเวลา “ใครเข้ามาขวางหรือมีปัญหาก็เป่าหัวมันซะให้หมด” รอยยิ้มเยือกเย็นเผยออกมาจนคนมองรู้สึกขนลุก  แต่วงการนี้ก็เป็นแบบนี้แหละเราต้องกำจัดก่อนที่ตัวเราจะถูกกำจัดเสียเอง

ถ้าเราใจอ่อนเราจะแพ้อยู่วันยังค่ำ

“ครับ” ชายหนุ่มชุดดำรับคำก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกด้านของประตูทางออกด้านหลังของห้องจัดเลี้ยง

ซูตะ 20.05 น.

ภายในห้องนั่งเล่นของตึกใหญ่ ทีวีจอแบน42นิ้วกำลังฉายภาพยนตร์บู๊แอคชั่นล้างผลาญที่อีซองยอลเป็นคนนำมาเปิดให้  อูฮยอนนั่งจุ้มปุ้กอยู่ที่โซฟาในมือถือกล่องคุ้กกี้ของโปรดเอาไว้ข้างกายเป็นซองจงที่นั่งสับปะหงกจะหลับแหล่มิหลับแหล่อยู่ข้างๆ เสียงดังขนาดนี้ไม่รู้ว่าซองจงหลับลงได้ยังไงกัน  ส่วนมือขวาร่างสูงที่ซองกยูทิ้งไว้ที่นี่ให้ดูแลเขาก็เอาแต่เดินไปเดินมาจนอูฮยอนเวียนหัว  แต่ก็เปล่าประโยชน์ที่จะเรียกคุณซองยอลที่คร่ำเคร่งในเวลางานให้หยุดเดินสักที แล้วมานั่งดูหนังกับอูฮยอนนั่นเป็นเรื่องยากนิ่งกว่าการปลุกลีซองจงให้ตื่นขึ้นมาเสียอีก

เบื่อ...

ตอนนี้อูฮยอนกำลังเบื่อ จะเข้านอนก็นอนไม่หลับอีกเพราะซองกยูยังไม่กลับมา แต่จะให้ฝืนดูหนังนี่ต่อไปก็ไม่ไหวอีกเหมือนกันหนังอะไรไม่รู้ดูไม่รู้เรื่องเลยเปิดเรื่องมาก็ยิงกันอย่างกับไปโกรธกันไว้ตั้งแต่ชาติปางก่อน  แต่ลองถามซองยอลแล้วว่ามีแนวอื่นไหมก็ได้รับแต่การส่ายหน้ากลับมาเท่านั้น แถมคำพูดของคุณหมอหน้าหวานมาอีกว่า ‘ซองยอลมีแต่แอคชั่นครับ นอกนั้นก็...สิบแปดบวกน่ะฮะ’ เห้อ...หนังนี่มันทำให้ปวดประสาทชะมัด

เมื่อไหร่ซองกยูจะกลับ

อูฮยอนได้แต่นั่งเขี่ยขนมในมือไปมาอยู่แบบนั้น โดยไม่คิดที่จะกินมันเข้าไปอีกดวงตาหวานมองไปที่จอสี่เหลี่ยมด้านหน้าที่กำลังฉายภาพคนต่อสู้กันอย่าดุเดือด กระสุนปืนที่กราดยิงไปทั่วทุกทิศกับเสียงที่ดังสนั่นแบบนั้น ภาพผู้คนล้มตายเกลื่อนกลาดในจอทีวีที่เห็นเต็มสองตาค่อยๆฉายชัดขึ้นมาซ้อนทับกับภาพในอดีตที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำ แต่ในตอนนี้อูฮยอนกลับนึกถึงมันอีกครั้ง

ดวงตาคู่หวานหลับลงทันทีที่ภาพเหล่านั้นค่อยๆไหลกลับเข้ามาในกล่องความทรงจำ หรือจริงๆแล้วมันยังอยู่ตรงนั้นมาตลอดเพียงแค่มีอะไรไปสะกิดนิดเดียวก็ไหลกลับมาหมด

เห้ยนั่นใครน่ะ หยุดนะ!!

เสียงเอะอะโวยวายของบอดี้การ์ดด้านล่างทำให้สามชีวิตที่อยู่ในตึกตื่นตัวอย่างรวดเร็ว  ซองจงสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนจะขยับตัวเข้ามาทางอูฮยอนที่นั่งอยู่อีกฝั่ง อีซองยอลกระชับเบเร็ตต้าในมือแน่นขณะที่ส่งสัญญาณให้ลีซองจงพาอูฮยอนเข้าไปในห้องนอน  มือหนาคว้ารีโมทมากดปิดทีวีที่กำลังฉายฉากต่อสู้อย่างบ้าระห่ำจนมันดับสนิทลง 

“ซองจงเดี๋ยว”

“อะไร” เสียงเรียกจากทางด้านหลังทำให้หมอหนุ่มหน้าหวานหยุดชะงัก ดันตัวอูฮยอนให้เข้าไปในห้องจนเรียบร้อยก่อนที่ตนเองจะเดินแยกออกมาหามือขวาร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงโซฟา  อีซองยอลไม่พูดอะไรออกมาสักคำแต่กลับจับมือบางขึ้นมาแล้วกดวัตถุสีดำขลับหนักๆลงบนมือของซองจง  ดวงตากลมโตมองสิ่งที่อยู่ในมือสลับกับคนตรงหน้า ก่อนจะพยักหน้าขึ้นลงน้อยๆและเดินกลับไป

“ฉันเชื่อว่านายทำได้”

“อืม”

“อย่าออกไปไหนเด็ดขาด ดูแลคุณอูฮยอนด้วย” อีซองยอลเอ่ยกำชับกับซองจงที่ยืนอยู่ เพราะตอนนี้ตัวเขาเองต้องลงไปดูที่ด้านหน้าว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อีกใจหนึ่งก็คิดว่าไม่ควรลงไปแต่อีกใจกลับคิดตรงกันข้าม

“นายก็….ดูแลตัวเองด้วยนะ” คำพูดที่แผ่วเบาราวกับกระซิบดังลอดออกมาจากลำคอของคนตรงหน้า ซองยอลเผยรอยยิ้มเล็กๆออกมาอย่างน้อยก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาสักนิด

“ขี้เกียจทำแผลให้ล่ะสิ” แต่อีซองยอลก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ไอ้ปากไม่รักดีนี่ก็ไม่คิดจะพูดดีๆกับเขาบ้างหรือยังไง รู้ตัวอีกทีไอ้สิ่งที่พูดออกไปก็ตรงข้ามกับที่ใจคิดซะแล้ว

“ชิ” ร่างเล็กกว่าสะบัดหน้าเดินเข้าห้องไปทันทีที่ถ้อยคำกวนประสามหยุดลง  มือขวาร่างสูงรีบเดินจ้ำอ้าวออกไปทันที

“มีอะไรหรอซองจง” นัมอูฮยอนที่ถูกดันให้เข้ามาในห้องนอนเอ่ยถามคนที่เพิ่งจะตามเข้ามา  ลีซองจงสีหน้าดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่แต่เจ้าตัวก็ยังฝืนยิ้มพร้อมกับส่ายศีรษะไปมาเพื่อจะบอกเขาว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง  แต่อูฮยอนไม่เชื่อหรอกไม่มีอะไรแล้วปืนในมือนั่นมีไว้ทำไม ร้อยวันพันปีไม่ยักกะเคยเห็นคุณหมอหน้าหวานจะเปลี่ยนมาจับปืนแทนมีดผ่าตัด นี่มันต้องไม่ปกติ

ร่างเล็กที่ทนเก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว นัมอุฮยอนลุกออกจากเตียงนอนก่อนจะตรงไปยังหน้าต่างทางฝั่งซ้ายของห้อง และก็ถือว่าโชคดีที่หน้าต่างบานใหญ่พอที่มองเห็นด้านข้างไปจนถึงหน้าเกาะได้สบายๆ  มือเล็กเกาะแน่นที่ขอบหน้าต่างพลางสายตาก็จับจ้องไปยังเบื้อล่างของตัวตึก  ตอนนี้มีชายชุดดำที่มากกว่าสิบคนวิ่งวุ่นกันให้ทั่ว แต่ละคนถืออาวุธครบมือ

อย่าเกิดอะไรขึ้นเลย

แต่เอ๊ะ..นั่นมัน

“คุณซองจง” อูฮยอนเรียกคนที่นั่งอยู่ทางด้านหลังให้เดินมาหาตนเอง  มือเล็กกวักเรียกยิกๆเร่งให้มาถึงเร็วๆพลางชี้ลงไปทางด้านล่าง สะพานไม้สีขาวที่เขากับซองจงเคยเดินข้ามมันไปที่หมู่บ้านของคนงานเมื่อหลายวันก่อน  และอูฮยอนก็ไม่คิดว่าตัวเองจะตาฝาดไปได้กับภาพของเด็กผู้หญิงรูปร่างผอมบางมัดผมแกละคนนั้น

จีโกะ

เขาจำไม่ผิดแน่  เด็กคนนั้นกำลังวิ่งตรงออกมาจากเกาะเล็กจนมาได้ครึ่งสะพานแล้ว ท่าทางหนูน้อยดูตื่นกลัวมากราวกับวิ่งหนีอะไรสักอย่างมาจากทางด้านหลัง

ไวเท่าความคิดอูฮยอนเตรียมจะพุ่งตัวออกมาจากหน้าต่างไปยังประคตูห้อง ยังไงเขาก็ต้องไปช่วยเด็กคนนั้นให้ได้ ลีซองจงที่ยืนอยู่ตกใจกับการกระทำของอีกคนแต่ก็ยังมีสติพอที่จะจับอูฮยอนไว้ทัน

“อย่าออกไปครับ ซองยอลสั่งไว้คุณกับผม เราต้องอยู่ที่นี่”

“แต่เด็กคนนั้น...คุณซองจงก็เห็นไม่ใช่หรอ” ลีซองจงถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ทำไมเขาจะมองไม่เห็นและความรู้สึกภายใจตอนนี้ของเขาก็ไม่ต่างจากอูฮยอนเท่าไหร่แต่การที่จะออกไปเสี่ยงแบบนั้นมันก็อันตรายไม่น้อย

“ซองยอลจะจัดการได้ครับ เชื่อผมเถอะ”

ปัง!! เสียงดังสนั่นของอาวุธในมือของใครสักคนด้านล่างดังแหวกผ่านอากาศจนดังสนั่นน่ากลัว  ร่างโปร่งบางหันไปมองหน้ากับซองจงด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและมุ่งมั่น

“ผมต้องลงไป ตอนนี้”

“แต่”

“ผมจะไปฮะ” ถ้อยคำสั้นๆแต่ทว่าดูจริงจังในน้ำเสียงและแววตาที่สื่ออกมา ทำให้คุณหมอหน้าหวานใจอ่อนยอมพยักหน้าเบาๆให้อีกคนไป

“ผมไปด้วย”

“เห้ยมันหนีไปทางนั้นแล้วเอายังไงดี” ชายหนุ่มร่างท้วมในอาการเหนื่อยหอบเอ่ยประท้วงกับชายร่างผอมที่วิ่งมาด้วยกัน เมือเห็นว่า’เหยื่อ’ ที่ไล่ตามมาวิ่งออกไปทางด้านเกาะใหญ่แล้ว  และถ้าหากว่าพวกเขาตามไปเกิดเรื่องใหญ่แน่ๆ

“โทรรายงานนายใหญ่ เด็กคนเดียวปล่อยไปก็คงไม่เป็นไร” มือหนาที่ยกขึ้นปาดบนใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อน้อยใหญ่ที่ผุดขึ้นมา เป็นผลจากการวิ่งมาเมื่อสักครู่นี้

“แล้วใครจะโทร ฉันไม่เอานะเว่ย” ชายร่างท้วมแสดงท่าทีขยาดกลัวทันทีเมื่อนึกไปถึงว่าตนเองจะต้องโทรไปรายงาน ‘นายใหญ่’

“ขี้ขลาดจริง” ถ้อยคำดูถูกพร้อมกับสายตาที่มองไปยังเพื่อนร่างท้วม ตัวใหญ่สะเปล่าแต่ใจเสาะชะมัด “ฉันจะโทรเอง แกไปจัดการที่เหลือให้เรียบร้อย”

เมื่อตกลงกันได้แล้วชายสองคนก็เดินกลับไปยังที่ของตนเองอีกครั้ง หายไปในความมืดพร้อมกับวัตถุสีเงินบางอย่างที่หล่นลงมาจากกระเป๋ากางเกงในตอนที่เขาล้วงหยิบเอามือถืออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่ทันสังเกตุเห็นสักนิด

        ร่างสูงของมือขวาหนุ่มอีซองยอลกำลังเดินตรวจตราสถานที่รอบๆไปพร้อมกับการควบคุมดูแลลูกน้องทั้งหมดที่กำลังเดินอยู่รอบๆเกาะเช่นกัน  ที่เป็นแบบนี้เพราะเมื่อไม่กี่นาทีก่อนบอดี้การ์ดด้านล่างรายงานมาว่าเห็นเงาดำๆคล้ายคนกำลังวิ่งมาทางนี้ ออกมาจากเกาะเล็กนั่น แต่ทว่าเมื่อสักครู่นี้เขากับคนจำนวนหนึ่งเดินไปตรวจบริเวณสะพานแล้วแต่ก็ไม่พบอะไร  แต่ก็ยังประมาทไม่ได้ดังนั้นจึงต้องมีการคุ้มกันแน่นหนาแบบนี้

“เจออะไรหรือเปล่า” เอ่ยถามกับชายชุดดำคนหนึ่งที่เขาจำได้ว่าให้ไปตรวจด้านหลังเกาะมา

“ไม่มีอะไรครับ” คำตอบยังคงเป็นเหมือนเดิม  อีซองยอลพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินเลี่ยงไปในตึกใหญ่

เค้าปล่อยให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกันตามลำพังนานเกินไปแล้ว

ขายาวๆของมือขวาหนุ่มก้าวเดินขึ้นบันไดมายังชั้นสามของตึก มือเรียวยกขึ้นเคาะประตูไม้โอ้คสีน้ำตาลนั่นสองสามครั้งก่อนจะหมุนลูกบิดออกทันทีแต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับว่างเปล่าไม่มีเงาของสิ่งมีชีวิตอยู่ในห้องนี้

สองคนนั้นไปไหนกันนะ ...ทั้งๆที่บอกว่าให้อยู่แต่ให้ห้องแท้ๆ

“ตรวจบริเวณรอบๆอย่างละเอียด มองหาคุณอูฮยอนกับซองจงด้วย” มือเรียวละออกมาจากอุปกรณ์สื่อสารที่ติดตั้งเอาไว้เมื่อสั่งการกับลูกน้องเสร็จเรียบร้อย  ใบหน้าคมที่ตอนนี้แสดงออกถึงความตึงเครียดอย่างชัดเจน เขากำลังรู้สึกกังวลทั้งๆที่ก็ไม่มีอะไรบ่งบอกว่ากำลังจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นหรือเปล่าเพียงแต่เขากำลังรู้สึก

มันเป็นเหมือนกับสัญชาติญาณหรือเปล่านะ

“ซองจงเร็วๆสิ”

ด้านข้างตัวตึกอีกฝั่งที่เงียบสนิทและปราศจากลูกน้องของแบล็กไดมอนด์ จากตรงนี้อูฮยอนสามารถมองเห็นสะพานไม้สีขาวนั้นได้ทั้งหมด และตอนนี้อูฮยอนก็กำลังเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆหลบอยู่ใต้สะพาน  จีโกะพยายามทำตัวเองให้กลืนไปกับความมืดและเสาของสะพานทั้งที่ตอนนี้น้ำน่าจะขึ้นมาถึงบริเวณอกของเด็กน้อยแล้วก็ตาม  แต่ก็เป็นเพราะแบบนี้พวกบอดี้การ์ดถึงไม่สังเกตเห็น

“ผมว่าเรากลับกันเถอะ แล้วไปบอกพวกซองยอลดีกว่าฮะ” ซองจงพยายามเสนอหนทางที่พอจะเป็นไปได้ ถ้าเรากลับไปบอกมีหรือพวกนั้นจะไม่ช่วยดีกว่าออกมาข้างนอกกันเองแบบนี้ดีกว่าเป็นไหนๆ  แต่ดูเหมือนคำพูดรอบที่สี่สิบของซองจงจะไม่เป็นผลกับคนที่นั่งอยู่ข้างหน้า

ที่เขาว่ากันว่านัมอูฮยอนดื้อ เป็นแบบนี้เองสินะ

“ไหนๆก็มาแล้วอีกนิดเดียวเองฮะ” ร่างเล็กพูดขึ้นโดยที่สายตายังไม่ละไปจากภาพตรงหน้า “แล้วอีกอย่างก็ไม่มีอะไรหรอก  เสียงดังนั่นก็คงเป็นเสียงจีโกะเท่านั้นเอง เราแค่ออกไปแล้วพาจีโกะกลับมากับเราแค่นั้นเองฮะทุกอย่างก็จบ” ประโยคสุดท้ายนัมอูฮยอนหันมามองหน้าซองจงพร้อมกับพยักหน้าราวกับยืนยันว่าเพียงเท่านั้นทุกอย่างก็จะจบ  และก็ดูเหมือนลีซองจงจะถูกสะกดจิตกับคำพูดหว่านล้อมของคนตรงหน้าจนเขาคิดตามคำพูดพวกนั้น

แค่ออกไปแป๊ปเดียวเอง

ไม่เป็นไรหรอกมั้ง

“ฮะ แป๊ปเดียวนะฮะ”  รอยยิ้มกว้างประจำตัวของอูฮยอนเผยออกมาทันทีที่ได้ยินคำพูดที่บ่งบอกว่าคุณหมอหนุ่มน้อยหน้าหวานคนนี้เห็นด้วยกับตนเอง  ก่อนที่จะละความสนใจชะโงกศีรษะออกไปด้านนอกกำแพงเพื่อลอบมองอีกครั้งว่ามีคนของซองยอลอยู่แถวนี้อีกหรือเปล่า  และก็ดูเหมือนจะเป็นทางสะดวกที่ตอนนี้พวกบอดี้การ์ดไปตรวจอีกด้านของเกาะกันหมดแล้ว

“ทางสะดวก ตามาเลยคุณซองจง”  ไวเท่าคำพูดนัมอูฮยอนวิ่งออกมาจากที่กำบังอย่างรวดเร็วตามมาด้วยคุณหมอหนุ่มน้อยติดๆ ก่อนทั้งคู่จะมาถึงสะพานด้วยเวลาไม่นาน สองเท้าของผู้ชายร่างเล็กทั้งสองคนค่อยๆก้าวเข้าไปเรื่อยๆอย่างแผ่วเบา เขาไม่อยากให้เด็กน้อยตื่นตระหนก เมื่อเดินมาถึงจุดเหนือศีรษะของจีโกะที่นั่งอยู่ด้านล่างสะพานอูฮยอนหยุดลงและนั่งคุกเข่า โดยมีซองจงนั่งอยู่ด้านหลัง เสียงหวานที่เปล่งออกมาแผ่วเบาราวกับกลัวว่าจะมีใครอื่นได้ยินนอกจากเขากับเด็กน้อย

“จีโกะ” เสียงเรีนกเบาๆหนึ่งครั้งที่หวังว่าเด็กน้อยจะได้ยิน  ถึงแม้อูฮยอนจะพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ก็เถอะ แต่เพราะนี่เป็นแค่การเรียกชื่อต่างหากอูฮยอนสามารถทำได้นี่นา  ดวงตาจับจ้องอยู่ที่ช่องเล็กๆระหว่างแผ่นไม้ของสะพาน ดวงตาหวานมองเห็นแต่เพียงศีรษะของเด็กผู้หญิงตัวเล็กวัยไม่เกินสิบขวบที่นั่งอยู่ตรงนั้น ร่างกายสั่นสะท้านอาจจะเป็นเพราะความหนาวหรือความกลัวอะไรสักอย่าง แต่ไม่ว่ามันจะเป็นเพราอะไรแต่เขาก็รู้สึกไม่ดีกับมัน

หันมาแล้ว  ดวงตาสีดำสนิทของเด็กน้อยสบเข้ากับดวงตาหวานของคนใจดีคนที่จีโกะจดจำได้ดี  เด็กน้อยรีบมุดออกมาจากใต้สะพานก่อนจะปีนขึ้นมาด้านบนโดยได้ความช่วยเหลือของอีซองจงที่ยืนอยู่ด้านหลัง  มือเรียวของคุณหมอร่างเล็กลูบศีรษะเด็กน้อยอย่างอาทร  เส้นผมดำขลับที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ กับร่างกายที่สั่นเทิ้มแบบนี้

“มาทำอะไรที่นี่จีโกะ” ภาษาญี่ปุ่นที่อูฮยอนจับใจความไม่ได้ของซองจงที่เอ่ยกับเด็กน้อยตรงหน้า แต่ถึงแม้จะจับใจความไม่ได้แต่ความห่วงใยในน้ำเสียงนั้นเขารู้สึกถึงมันได้

“ช่วยด้วย..ฮรึกช่วยพี่สาวจีโกะ ช่วยพี่สาวจีโกะด้วยนะ” เด็กน้อยพูดประโยคเดิมๆซ้ำไปซ้ำมาพร้อมๆกับปล่อยโฮออกมายกใหญ่ ซองจงเมื่อได้ฟังประโยคขอคสามช่วยเหลือจากเด็กน้อยวัยกระเตาะตรงหน้าก็ได้แต่มองหน้าอูฮยอนพลางดึงตัวคนที่กำลังร้องไห้เข้ามากอดปลอบ

“จีโกะว่ายังไงฮะ” แน่นอนว่าอูฮยอนไม่รู้ความหมายแต่จับจากน้ำเสียงคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

“เหมือนจีโกะต้องการความช่วยเหลือฮะ” สีหน้าไม่สบายใจไม่ต่างกันของซองจงยามที่หันมาพูดกับเขา ก่อนที่จะหันไปถามอะไรบางอย่างจากจีโกะต่อ

“พี่สาวของจีโกะอยู่ไหน บอกพี่ได้มั้ย” เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงักทันที ก่อนจะรีบบอกออกมา

“จีโกะอยากให้เราไปช่วยพี่สาวของเขา แต่ผมว่ามัน...” ประโยคที่ในน้ำเสียงเจือแววของความลังเลอยู่มากทีเดียว ไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วยแต่เขาไม่อยากพาอูฮยอนออกไปเสียงสองคน ถ้าคุณคิมรู้มีหวังจบไม่สวยแน่ถึงจะเป็นคนสนิทก็ตาม ซองจงก้มหน้ามองพื้นไม้สีขาวแววตาหวานครุ่นคิด  ขบกัดริมฝีปากล่างอย่างเคยตัวยามที่ต้องคิดอะไรหนักๆ

“ผมอยากไปช่วยตอนนี้เลย ขืนเรารอบางทีมันอาจจะไม่ทัน” เพราะเราไม่รุ้ว่าพี่สาวของจีโกะตกอยู่ในสถานการณ์ไหนกันแน่

“แต่คุณคิม"

“อย่าคิดนานสิฮะ เดี๋ยวให้ซองยอลตามไปก็ได้นี่" ซองจงพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจก่อนจะปล่อยตัวหนูน้อยให้ยืนที่พื้น จับหัวไหล่มนเล็กๆของเด็กผู้หญิงตรงหน้าให้หันไปทางเกาะใหญ่

“เดินไปที่นั่นนะแล้วบอกกับพี่ชายตัวสูงๆที่ใจดีๆว่าพวกพี่สองคนไปไหน"

“พี่ผู้ชายใจดีๆ?"

“พี่คนนั้นชื่อพี่ซองยอล จำไว้นะพี่ซองยอล" หนูน้อยพยักหน้า แต่ไม่ทันที่จะได้เดินไปลีซองจงก็รั้งแขนเล็กๆเอาไว้ ก่อนจะเอาสร้อยเส้นเล็กๆสวมเข้าที่คอของจีโกะเอาไว้

“ถ้าพี่เขาไม่เชื่อก็ให้ดูสร้อยเส้นนี้นะ"

“เห้ยเร็วๆสิวะ เดี๋ยวโดนนายสวดกันพอดี" เสียงพูดคุยกันของชายร่างผอมคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนเรือพูดกับผู้ชายอีกคนรูปร่างท้วมขณะกำลังบังคับให้หญิงสาวจำนวนไม่น้อยเดินขึ้นเรือไปด้วยความยากลำบาก

“บ่นอยู่ได้ไม่มาช่วยกันวะ นังพวกนี้แม่งดื้อชิบ" ชายร่างท้วมเอ่ยขึ้นอย่างไม่ชอบใจเมื่อเหยื่อหรือจะพูดให้ถูกก็คือ ‘สินค้า’ ของพวกเขาที่จะต้องนำไปส่งให้ทันเวลาก็เท่านั้นเอง

“ทำๆไปเถอะน่า ฉันอุตส่าห์เป็นคนโทรรายงานนายใหญ่ ขอพักนิดนึงฮ่าๆ"

“ลีแทซองแกนี่มันจริงๆ คนเกาหลีเป็นแบบแกทุกคนหรือเปล่า" คำพูดทีเล่นทีจริงเอ่ยกับเพื่อนร่วมงานคนนั้น เขาเป็นคนญี่ปุ่น หมอนั่นเป็นคนเกาหลี แถมยังเป็นคนเกาหลีคนเดียวในองค์กรอีกมันร้ายไม่เบา ถึงแม้จะพึ่งมาทำงานได้ไม่กี่เดือนแต่ก็ได้งานใหญ่ขนาดนี้

“พูดมาก แกรีบๆเข้าฉันจะเข้าไปดูสินค้าข้างในสักหน่อย จัดการข้างนอกให้เรียบร้อยล่ะ"

“เออสั่งจังเว้ย ดูแต่ตานะห้ามทำของเสียไม่งั้นฉันจะบอกนายใหญ่" ชายร่างท้วมเอ่ยห้ามทันทีเมื่อเห็นสายตาที่ไม่น่าไว้ใจกับรอยยิ้มมุมปากของหมอนั่น

“เขาพูดว่าอะไรอ่ะซองจง" อูฮยอนที่นั่งหลบอยู่ตรงพุ่มไม้ถัดจากบ้านร้างหลังเกาะไปไม่ไกลเอ่ยถามคุณหมอร่างเล็ก ถึงบทสนทนาของชายแปลกหน้าสองคนที่พวกเขามาซุ่มดูอยู่ตรงนี้ได้สักพัก

“พวกนั้นพูดว่าจะต้องไปส่งสินค้ากันให้ทันเวลา"

“สินค้า?" หรือว่าผู้หญิงพวกนั้นคือสินค้าหรอ งั้นก็

ค้ามนุษย์น่ะสิ

ดวงตาหวานมองไปรอบๆ มีผู้หญิงราวๆยี่สิบคนน่าจะได้หลังจากที่กะประมาณด้วยสายตา ส่วนหนึ่งหรือแทบจะทั้งหมดพวกมันพาขึ้นเรือไปแล้วแต่ยังมีอีกสองคนที่ยังคงถูกมัดอยู่ที่หน้าตัวบ้านโดยที่หนึ่งในสองคนนั้นอูฮยอนจำได้ดี

พี่สาวของจีโกะ

“นั่นผู้หญิงคนนั้น" มือเรียวชี้ไปที่เด็กผู้หญิงที่ถูกมัดมือและถูกปิดปากเอาไว้ด้วยเทป ใบหน้าอาบไปด้วยคราบน้ำตาที่ตอนนี้ก็ยังคงไหลออกมาไม่หยุด

“ใช่ฮะคนนั้น" ลีซองจงจำได้ดี เด็กผู้หญิงที่เขากับอูฮยอนเคยช่วยไว้

ตอนนี้ผู้ชายร่างท้วมมัวแต่สนใจอยู่กับโทรศัพท์มือถือและกำลังเดินเข้าไปในบ้านอีกครั้ง รอบนอกไม่มีใครอยู่สักคนนับว่าเป็นทางสะดวกอูฮยอนมองอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครเดินมาตอนนี้ ก่อนจะค่อยๆส่งสัญญาณบอกลีซองจงให้ตามออกมา

ทั้งสองรีบวิ่งไปที่เด็กผู้หญิงที่ถูกมัดติดกับต้นไม้อยู่ตรงหน้า พลางส่งสัญญาณบอกให้เงียบเข้าไว้ไม่ต้องตกใจก่อนจะวกอ้อมไปทางด้านหลังเพื่อแกะเชือกที่มัดอยู่ที่ข้อมือ  มือเรียวเล็กพยายามแกะปมเชือกที่มัดแน่นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ พวกเขาไม่มีมีดหรืออะไรที่คมพอจะตัดเชือกได้ ต้องรีบทำให้เสร็จก่อนพวกมันคนใดคนหนึ่งจะมา

“อ่ะ เกือบแล้วอีกนิดเดียว" เสียงพูดลอดไรฟันของอูฮยอนดังออกมาเมื่อเขาแกะมาจนถึงปมสุดท้าย ส่วนลีซองจงเพิ่งจะแกะเสร็จไปก่อนหน้าเขาเพียงนิดเดียว

แกร่บ!

เสียงดับกรอบแกรบคล้ายคนเหยียบเศษใบไม้แห้งดังมาจากทางตัวบ้านหลังนั้น พอดีกับที่อูฮยอนแกะเชือกปมสุดท้ายเสร็จพอดีมือเรียวดึงเด็กสาวให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะพาวิ่งหลบออกไป

“เห้ยใครน่ะ" ชายร่างท้วมที่เพิ่งเดินกลับออกมาจากตัวบ้านอุทานด้วยเสียงดังจนเพื่อนร่วมงานร่างผอมเดินออกมาดู เงาตะคุ่มๆของผู้บุกรุกที่วิ่งหลบหนีออกไปทางนั้นแต่พวกมันไม่ได้กลับไปมือเปล่าแต่ดันฉก ‘สินค้า’ ของเขาไปด้วย

“เห้ยตามมันไป" ดูเหมือนจะเป็นชายร่างผอมที่ตั้งสติได้ออกวิ่งไปก่อนพร้อมมือขวาที่กระชับกระบอกปืนในมือแน่น

เสียงฝีเท้าสี่คู่ที่วิ่งตามกันมาติดๆ พร้อมกับเสียงหอบหายใจจากความเหนื่อยที่ดูจะดังไม่แพ้เสียเต้นของหัวใจในอก ทั้งสี่คนเข้ามาหลบอยู่ที่หลังต้นไม้ใหญ่ทั้งที่ตอนแรกนัดแนะกันแล้วว่าจะวิ่งออกไปที่เกาะใหญ่ แต่ด้วยความที่ตอนนี้บรรยากาศรอบนอกมืดสนิทจนแทบจะมองอะไรไม่เห็น จนพวกเขาคิดว่าคงหลงทางเข้าให้แล้ว  และก็ดูเหมือนว่าพวกมันจะตามมาติดๆ ดังนั้นการซ่อนตัวอยู่ก่อนคงจะดีที่สุด

เสียงพวกมันใกล้เข้ามาแล้ว

“เราแยกกันไปดีไหม" อูฮยอนหันไปถามความเห็นจากคนข้างๆ แต่ซองจงส่ายศีรษะไปมา

“เราไม่ควรแยกกัน ผมมีปืนแค่กระบอกเดียว"ปืนที่ซองยอลให้มา

“แต่แยกกันมันจะสะดวกกว่า เราไปเจอกันที่หน้าตึกใหญ่นะฮะ"

ลีซองจงเงียบ เพราะตอนนี้สมองกำลังประมวลผลอะไรบางอย่างอยู่

“เอาแบบนี้ไหมฮะ ให้สองคนนี้" ซองจงหันไปมอทางเด็กสาวสองคนที่นั่งอยู่อีกด้าน เนื้อตัวสั่นเทา “สองคนนี้วิ่งออกไปที่เกาะใหญ่ พวกเธอรู้ทางใช่มั้ย" ประโยคหลังหันไปพูดกับเด็กสาวสองคน  หล่อนพยักหน้าตอบรับทันทีเส้นทางแถวนี้ที่เติบโตมาตั้งแต่เด็ก เจ้าหล่อนรู้ดียิ่งกว่าใคร

“แล้วเราจะไปอีกทางนึง พวกมันจะได้สับสน" แผนการของคุณหมอหน้าหวานนับว่าหน้าสนใจไม่น้อย อูฮยอนพยักหน้าตอบรับแทบจะทันที

“งั้นนับถึงสามก็วิ่งนะฮะ"

“1....2...." ทั้งสองคนนับพร้อมกัน โดยที่ลีซองจงหันไปให้สัญญาณกับเด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ

“.......3 วิ่ง!"

“เห้ยพวกมันอยู่นั่น"เสียงห้าวที่ดังขึ้นมาติดๆทางด้านหลังทันทีที่พวกเขวิ่งออกมาจากต้นไม้ อูฮยอนและซองจงวิ่งออกมาก่อนและอาศัยความมืดพรางตัววิ่งฝ่าออกไป ชายสองคนที่ไม่ได้สังเกตดูให้ดีก่อนจึงวิ่งตามออกไปทันที เปิดโอกาสให้ ‘สินค้า’ ที่แท้จริงวิ่งออกมาจากต้นไม้ใหญ่ได้สำเร็จและรีบวิ่งตรงไปยังทางออกสู่เกาะใหญ่

ปัง!! ปังๆ!!

เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วเกาะซูตะ ทำเอาลูกน้องทั้งหมดของแบล็กไดมอนด์หันรีหันขวางเพื่อฟังที่มาของเสียง และมันก็จะเป็นที่ไหนไปไม่ได้นอกจากเกาะเล็กตรงนั้น

และเสียงที่ได้ยินเมื่อสักครู่ก็ดูเหมือนจะเป็นเครื่องตอกย้ำชั้นดีเกี่ยวกับคำพูดของเด็กผู้หญองราวๆแปดขวบตรงหน้าที่วิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมกับพูดบอกว่า ‘พี่หมอกับพี่ใจดีไปช่วยพี่ของจีโกะที่ท้ายเกาะ’  

ในตอนแรกเขาแทบจะไม่เชื่อด้วยซ้ำ แต่ประกอบกับสร้อยคอที่อยู่บนตัวเด็กคนนี้

สร้อยของซองจง

และเสียงปืนเมื่อสักครู่ ตอนนี้อีซองยอลเชื่อแล้ว และเค้าหวังว่าจะไม่สายเกินไป

“ส่งกำลังคนของเราไปที่เกาะเล็กทั้งหมด ตามหาลีซองจงกับคุณอูฮยอนและพากลับมาที่นี่ให้ปลอดภัยที่สุด ครึ่งนึงมากับฉันส่วนอีกครึ่งนึงขึ้นเรืออ้อมไปทางหลังเกาะ"

“ครับ"

ซองยอลส่งเด็กหญิงให้กับแม่บ้านของเกาะก่อนจะวิ่งไปยังสะพานไม้ที่เชื่อมต่อระหว่างสองเกาะพร้อมกับลูกน้องอีกกว่าครึ่ง

“เห้ยหยุดนะ แกทำบ้าอะไรยิงปืนเดี๋ยวพวกฝั่งนั้นก็แห่กันมาหรอก" ลีแทซองเอ่ยตำหนิเพื่อนร่างท้วมที่ดันยิงปืนออกมาสามนัดติดๆ แน่นอนว่ามันไม่เป็นผลดีแน่ ดีไม่ดีพวกลูกน้องฝั่งนั้นได้รู้และแห่กันมาส่งพวกเขากลับบ้านเก่าแน่ๆ

“ก็พวกมันไม่หยุดสักทีนี่วะ ชักจะโมโหแล้วนะเว่ยถ้าเกิดจับตัวได้พ่อจะทดสอบสินค้าก่อนส่งเลยดีมั้ย" ชายร่างท้วมเอ่ยอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบวิ่งต่อไป

“อูฮยอนคุณไหวไหมฮะ" ซองจงเอ่ยถามคนที่วิ่งอยู่ข้างๆกัน ตอนนี้เราสองคนแค่วิ่งไปเรื่อยๆไม่รู้จุดหมายด้วยซ้ำ รู้เพียงแค่ว่าถ้าหยุดต้องโดนจับได้แน่ๆ

“ไหวฮะ" น้ำเสียงแหบพร่าปนเหนื่อยหอบเอ่ยตอบออกไป ถึงตอนนี้ความรู้สึกที่เหมือนแข้งขาจะอ่อนแรงมากแค่ไหนแต่เขาก็ยังหยุดไม่ได้

ปัง!

“โอ้ย" เสียงปืนที่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องของร่างโปร่งบางที่ทรุดลงกับพื้นทันที ความรู้สึกปวดร้าวราวกับขาทั้งข้างจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ความปวดร้าวแล่นขึ้นมาจนรู้สึกชาไปหมด ความรู้สึกปวดหนึบที่แล่นเร็วพอๆกับกระสุนที่ฝังเข้ามา ฟันคมขบกัดริมฝีปากเพื่อสกัดกลั้นเสียงร้องเอาไว้จนห้อเลือด อูฮยอนปวดจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา ลีซองจงรีบพยุงคนข้างๆให้ลุกขึ้นก่อนจะพาไปหลบที่โพรงไม้ด้านข้าง

“อูฮยอนคุณ..ดะ..โดนยิง ผม..อะ.เอ่อทำยัง..ทำไงดี" คำพูดติดๆขัดของคุณหมอร่างเล็กที่ตกใจกับการที่อีกคนโดนยิง และเหตุการณ์ที่บีบบังคับเข้ามาทุกทีจนเหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ซองจงหลับตาสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะดูแผลของอีกคน

“คุณหนีไปเถอะฮะ ผมคงไปไม่ไหวแน่" จะให้เขามาถ่วงคนอื่นหรอ อูฮยอนไม่ชอบเป็นแบบนั้นเลยไม่ชอบที่จะเป็นตัวถ่วงมาทำให้ใครเดือดร้อนไปด้วย

“ไม่ๆ เราไปด้วยกันฮะเดี๋ยวผมห้ามเลือดคุณก่อน...ใช่ๆ..ผมต้องห้ามเลือด" มือเรียวขาวน้ำนมของลีซองจงถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกก่อนจะฉีกชายเสื้ออกมาและนำมันไปรัดเข้าที่แผลบริเวณใต้ข้อพับของอูฮยอน  ริมฝีปากม่วงช้ำที่เกิดจากการที่เจ้าตัวกัดมันที่ระบายความเจ็บปวดยามที่คุณหมอร่างเล็กต้องรัดผ้าให้แน่นเพื่อห้ามเลือดเอาไว้ และสกัดกลั้นเสียงร้องเพื่อไม่ให้พวกที่ตามมาได้ยิน

“ปะ..ไปต่อกันเถอะฮะ" ซองจงพยุงร่างเล็กของอูฮยอนขึ้นมา ใบหน้าหวานเริ่มซีดเซียวจากการเสียเลือดแต่เจ้าตัวก็ยังคงอดทนที่จะไม่ทำตัวให้เป็นภาระ

สองเท้าค่อยๆก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกๆก้าวที่ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นอูฮยอนจำต้องกัดริมฝีปากตัวเองทุกครั้งเมื่อความปวดแปลบแล่นพล่านขึ้นมาถึงกระดูก

แกร๊ก!!

เสียงขึ้นลำกล้องของปืนดังขึ้นที่ด้านหลัง พร้อมกับความรู้สึกเย็นๆที่ศีรษะของโลหะที่จ่ออยู่ตอนนี้

“หยุด แล้วหันมาช้าๆอย่าตุกติก" เสียงแหบห้าวดังขึ้นด้านหลัง ทว่ามันเป็นภาษาเกาหลี อูฮยอนกับซองจงค่อยๆหันไปอย่างช้าๆตามคำสั่งของพวกมัน แต่เมื่อดวงตาคู่หวานได้เห็นเต็มๆตาว่าคนที่ออกคำสั่งเป็นใคร ความรู้สึกที่พระเจ้าเล่นตลกกับชีวิตของเขาก็ตีรวนขึ้นมาอีกครั้ง

ดวงตากลมใส ใบหน้าหวานนวลเนียนที่คุ้นเคย ลีแทซองยกยิ้มมุมปากอย่างที่คาดเดาไม่ได้

“ไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่นะคุณลูกเลี้ยง"

“แก...ลีแทซอง"

any :: ไม่มีอะไรจะบอกนอกจากขอโทษที่ช้ามากๆค่ะ เป็นยังไงติชมได้นะคะอยากให้ปรับแก้ตรงไหน เราจะนำไปปรับปรุงในเรื่องต่อๆไป อย่าด่าเราเลยถ้าตอนนี้บทพี่มันน้อยตอนหน้าจะจัดหนักให้ค่ะ5555 พูดคุยกันได้ที่ @anythingELF หรือ #osanything หวังว่าตอนนี้จะไม่กากกวงเกินไป /เจอกันตอนหน้าค่ะ (อีกประมาณสองตอนจบนะคะ><) //ทุกคนยังจำพี่แทซองได้มั้ยยย