Fanfiction Of anythingELF

Protect my  Heart -2- กริ๊ง !!!   เสียงนาฬิกาปลุกรูปหมาน้อยสีดำที่เจ้าห้องร่างเล็กเพิ่งจะซื้อมาแทนเจ้าหมาสีน้ำตาลที่พังไป แผดเสียงร้องดังลั่นห้องเช่าห้องเดิม  ก่อนที่เหตุการณ์จะลงอีหรอบเดิมก็คือการที่มันถูกขว้างไปตกอยู่ที่ไหนสักที่ในห้องเช่าแห่งนี้ นัมอูฮยอนที่สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา  มือบางเกาหัวแกรกๆอย่างคนที่กำลังงัวเงียจากการนอน ก่อนดวงตาหวานจะเหลือบไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง บอกเวลา 12.30 น. “ ซวยอีกแล้วอูฮยอน ” ว่าจบร่างบางก็ผลุบหายเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะวิ่งออกมาด้วยชุดนักศึกษา  ตอนนี้เวลาเที่ยงสี่สิบแล้ว ต้องรีบไปให้ทันก่อนบ่ายโมง เพราะเมื่อคืนตัวเขาเองมัวแต่ทำสไลด์ที่นำไปพรีเซนต์ในวันนี้ตอนบ่ายโมงของอาจารย์ จองซู กว่าจะได้นอนก็ปาไปเกือบสองโมงเช้า “ ต้องทันสิ ต้องทัน ” มหาวิทยาลัย ตึกคณะนิติศาสตร์ นัมอูฮยอนที่ใบหน้าชุ่มโชกใบด้วยเหงื่อ กับเสียงหอบหายใจแรงจากการวิ่งสุดชีวิตจากลานจอดรถจนถึงตึกคณะโชคดีที่เขามาทันก่อนอาจารย์จะเข้าเพียงแค่สิบนาที แต่ถึงจะมาทันมันก็ไม่น่ายินดีสักเท่าไหร่ก็เพราะไอใบขาวๆที่ร่างเล็กกำมันตั้งแต่ต้นคาบจนเพื่อนรัก...

-6- โซล  พฤษภาคม 2016                 ร่างบางในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาดเดินออกมาตึกคณะบริหารของมหาวิทยาลัยโซล  นัมอูฮยอนใกล้จะจบปีหนึ่งแล้ว  ดูเหมือนเวลามันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วแต่สำหรับเขาเวลาหนึ่งนาทีก็ดูจะยาวนานมาก คนๆนั้นจะไม่กลับมาจริงๆหรอถ้าเป็นไปได้เหตุการณ์ในวันนั้นนัมอูฮยอนก็อยากให้เป็นเพียงแค่ฝันที่พอเขาตื่นมาแล้วมันก็หายไป  มีร่างสูงนอนหลับอยู่ข้างกันเหมือนเช่นทุกวันไม่ใช่ตื่นมาพบเพียงที่ว่างข้างกายกับสัมผัสเย็นชืดบนที่นอนแบบที่เป็นอยู่มาร่วมหกเดือน                 สองเท้ายังคงก้าวไปเรื่อยๆ ก่อนร่างเล็กจะผลุบหายเข้าไปในร้านกาแฟร้านประจำตั้งแต่เข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัย “ ม็อคค่าคาราเมลแก้วกลางครับ ” เมนูโปรดที่สั่งประจำถูกสั่งออกไปอีกครั้งในวันนี้  ไม่รู้เป็นเพราะตัวเขาเองหรือเปล่าที่เป็นคนทำให้ชีวิตประจำวันมันน่าเบื่อแบบนี้ การอยู่กับอะไรเดิมๆมันไม่ทำให้เราสามารถก้าวไปข้างหน้าได้  ...