Playlist|minhwan|Lo Siento

Now. I’ve finally found you

look on my eyes and take our time,tonight.

แจฮวานทำงานในบริษัมนิตยสารแห่งหนึ่ง เริ่มงานมาได้สามเดือนกว่าแล้ว หน้าที่หลักๆก็คือ

general เบ๊

อย่างสมบูรณ์แบบ

ถึงแม้ว่าตอนสมัครเข้ามาเขาจะสมัครมาด้วยตำแหน่งฝ่ายกราฟฟิคก็ตาม แต่พอเอาเข้าจริงๆแล้วพวกพี่ๆในบริษัทก็ลากเขามาออกกองด้วยตั้งแต่สัปดาห์แรก

แจฮวานเดินเข้าไปทางห้องแต่งตัวที่เป็นเพียงฉากสีเข้มตั้งกั้นเอาไว้ เขาถูกใช้ให้มาช่วยนายแบบของวันนี้เปลี่ยนเสื้อผ้าหลังจากการถ่ายทำวันนี้เสร็จสิ้น

มือขาวสั่นเล็กน้อยในยามที่กำลังจะเคาะผนังเพื่อขออนุญาตเข้าไปด้านใน นายแบบวันนี้เป็นถึงนักธุรกิจอันดับต้นๆของประเทศ นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่เขาอดจะเกร็งไม่ได้ ก่อนหน้านี้ได้ช่วยทำผมให้อีกฝ่ายไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาบ้างเลยแม้แต่น้อย

“ขออนุญาตครับ” แจฮวานเอ่ยบอกก่อนจะเข้าไปหลังจากคนด้านในตอบรับกลับมา

“ผมมาช่วยคุณเปลี่ยนเสื้อผ้า” คนตัวขาวพูดขึ้นก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เจ้าของร่างสูงมากขึ้น ปลดกระดุมเม็ดบนของเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดออกก่อนจะตามด้วยเสื้อสูทราคาแพง

ฝนตกแรงมากจนแจฮวานคิดว่าโชคดีที่เขามากับมินฮยอน เพราะถ้าต้องกลับเองอย่างที่อีกฝ่ายว่า กว่าจะถึงบ้านก็คงเปียกเหมือนลูกหมาตกน้ำ เจ้าของห้องร่างสูงเดินกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมกับแก้วน้ำในมือ แจฮวานรับมาพร้อมกับขอบคุณมินฮยอนเบาๆ  

“เดี๋ยวผมขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ คุณตามสบายได้เลยนะแจฮวาน”

“ขอบคุณครับ” เขารับคำเบาๆ มินฮยอนเดินออกไปแล้ว ดวงตาคู่กลมกวาดสายตามองไปรอบห้องชุดขนาดใหญ่ ทุกส่งทุกอย่างดูเรียบหรูไปซะหมด ขนาดโซฟายังดูแพงเสียจนเขาไม่กล้าที่จะนั่งลงไปแบบเต็มแรง ในขณะที่ดวงตากำลังมองสำรวจ มือขาวก็เอื้อมหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

แจฮวานเป็นคนซุ่มซ่ามที่สุดในโลก

นั่นคือสิ่งที่ทุกคนในกองบอกว่าเขาเป็น

เพล้ง…

เป็นความจริงทั้งนั้น

แก้วใบใสแหลกละเอียดอยู่บนพื้นข้างโซฟา โชคดีที่น้ำไม่เปียกโซฟาราคาแพงกับพื้นพรมสีขาวสะอาด แจฮวานเอามือลูบน้ำที่เปียกไปทั้งร่างของเขาเบาๆก่อนเจ้าของห้องร่างสูงจะเดินออกมาเพราะได้ยินเสียงเมื่อสักครู่

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

“คือ..ผมขอโทษนะครับ เดี๋ยวผมจะเก็บให้ ไม่น่าซุ่มซ่ามเลย” แจฮวานโ๕้ติดกันอีกหลายครั้งก่อนจะนั่งลงและเก็บเศษแก้วที่แตกกระจายบนพื้น

“โอ๊ะ” แจฮวานดึงเศษแก้วชิ้นเล็กที่ปักบนปลายนิ้วออก เลือดซึมออกมาเล็กน้อย

มินฮยอนมองคนตัวขาวที่ก้มๆเงยๆอยู่ที่พื้น โดนเศษแก้วปักไปแล้วแต่ก็ยังไม่หยุด จนเขาต้องเข้าไปดึงตัวออกมา

“นี่คุณ...”

“ผมขอโทษนะครับ คือซุ่มซ่ามมากๆเลย เดี๋ยวผมจะเก็-”

“ผมไม่ได้ห่วงของ ห่วงคุณนั่นแหละ เอาแผลมาดูหน่อยสิ”

แจฮวานหยุดคำพูดทุกอย่างฉับพลัน เมื่อได้รับแววตาจริงจังของมินฮยอนที่มองมา มือหนาจับข้อมือเล็กเข้ามาใกล้ ก่อนจะดึงแจฮวานให้เดินตามเขาไปนั่งที่อีกมุมของโซฟา

“อยู่นี่ก่อนนะครับ”

มินฮยอนกลับออกมาพร้อมกับสำลีชุปแอลกอฮอล์และปลาสเตอร์ยาหนึ่งแผ่น เขาจัดการทำแผลให้กับแจฮวานก่อนจะยัดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงผ้าขาสั้นให้อีกคนเอาไปเปลี่ยน

“ห้องน้ำด้านนอกอยู่เกือบริมสุดเลยนะครับ เลยห้องผมไป”

“ครับ เดี๋ยวผมจะรีบเปลี่ยนแล้ว..”

“เดี๋ยวตรงนี้ผมจัดการเองดีกว่าคุณไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ” แจฮวานค้อมศีรษะให้มินฮยอนอีกครั้ง ก่อนจะรีบวิ่งไปอีกทาง

เด็กนี่จะกลัวโดนเขาว่าอะไรขนาดนั้น

แจฮวานหยุดนิ่งอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมสีทึบ ไม่ใช่ห้องน้ำอย่างที่มินฮยอนบอก ที่จริงแล้วเป็นแจฮวานเองนั่นแหละที่เข้ามาผิดห้อง แต่พอเปิดไฟจนสว่างทั้งห้องแบบนี้สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็เหมือนตรึงเขาเอาไว้กับที่

ห้องนี้กับมินฮยอน

ไม่สิ...นี่มันอะไรกัน

“แจฮวาน” มินฮยอนเดินเข้ามาเมื่อเห็นประตูห้องที่เขาไม่ได้หวังว่าแจฮวานจะเข้าไปในนั้นเปิดอยู่

“เอ่อ คือขอโทษครับ ผมเข้ามาผิดหห้อง” แจฮวานรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งร่าง ราวกับว่าอากาศภายในห้องนี้กับอากาศข้างนอกเป็นคนละโลกกัน เขาตัวสั่นเล็กน้อยในยามที่กำลังจะเดินผ่านมินฮยอนออกไป

“เดี๋ยวสิ”

ข้อมือขาวถูกจับเอาไว้

มินฮยอนดันตัวแจฮวานให้มายืนอยู่ด้านหน้า เชยคางคนที่เอาแต่มองพื้นให้เงยขึ้นมาสบตากัน แววตาสั่นไหวของคนตรงหน้าคือสิ่งที่มินฮยอนมองเห็น

แต่ส่วนที่ลึกไปกว่านั้น

เขากำลังค้นหามันอยู่

“ซนเหมือนเด็กเลยนะครับ ผมบอกให้ไปห้องน้ำไง แล้วเข้ามาในนี้ทำไม”

“คือ...ผม”

“ชู่ว...ห้องนี้น่ะ ปกติแล้วถ้าใครเข้ามา”

“ผมไม่ให้ออกไปง่ายๆหรอกนะ”

ไม่รู้ว่ามินฮยอนมีเวทมนต์อะไรหรือร่ายคาถาบทไหน แจฮวานถึงยืนนิ่งราวกับถูกสาป ปล่อยให้มือหนาลูบไล้ร่างกายที่สั่นเทา เสียงนุ่มๆของคนอายุมากกว่ากำลังกล่อมเขาให้หลงอยู่ในวังวน

อันตราย

ฮวังมินฮยอนลูบไปาเบาๆที่ไหล่เล็กทั้งสองข้าง ปลอบประโลมเหยื่อตัวน้อยที่เข้ามาในกับดักของเขาอย่างไม่ตั้งใจ

“ผมต้องลงโทษคุณหรือเปล่า ที่เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของผมสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้” เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหู เสียงที่ค่อยๆแหบพร่าลงเรื่อย กับฝ่ามือที่เริ่มซุกซนมากกว่าเดิม

“คุณมินฮยอน...” แจฮวานคิดว่าเขาต้องออกไปจากที่นี่

เดี๋ยวนี้

แต่ร่างกายไม่รักดีกลับกำลังทำตรงข้ามกับสมอง เขาไม่รู้ว่าทำไม เหมือนจิตใจไม่ได้ต้องการจะหนี

หวาดกลัวแต่ก็เหมือนต้องการอยู่ลึกๆ

ใบหน้าคมคายเคลื่อนเข้ามาใกล้ ประกบริมฝีปากมอบจูบที่รุนแรง ตักตวงและเคล้าคลึงริมฝีปากบางจนเปิดออก เสียงแลกลิ้นดังก้องภายในห้องสีทึบ มินฮยอนจับท้ายทอยของแจฮวานเอาไว้ ดันให้เชิดหน้ารับจูบของเขาให้ถนัดกว่าเดิม

กายบางถูกคนตัวสูงรุกดันให้เดินถอยหลังไปจนกระทั่งแผ่นหลังของแจฮวานติดกับผนังของห้อง ย้ายการรุกรานจากริมฝีปากมาเป็นลำคอระหงษ์ กดจูบดูดดึงจนขึ้นรอยเล็กน้อย เสียงหอบหายใจของแจฮวานดังออกมาเป็นระยะ

“ถ้าคุณจะไป ก็ไปตอนนี้” มินฮยอนพูดชิดริมฝีปากในตอนที่เขาผละการกระทำที่ราวกับว่ากำลังตีตราเป็นเจ้าของ

“...”

“ผมกำลังให้โอกาสคุณอยู่นะแจฮวาน”

คนตัวเล็กกว่าหลบสายตาคมที่มองมา มินฮยอนกำลังให้เขาเป็นคนตัดสินใจ แจฮวานมองผ่านเลนส์แว่นสายตา ภาพใบหน้าคมคายตรงหน้ากับฉากหลังที่ทำให้เขาใจสั่นระรัว

เตียงนอนขนาดคิงไซส์ปูด้วยผ้าสีดำสนิท ตัดกับผ้าแพรสีแดงเลือดนก ราวเหล็กสูงที่ตั้งอยู่ปลายเตียงกับโซ่เส้นยาวที่ห้อยลงมา และอย่างสุดท้าย

ตู้ไม้สีดำสนิทกับอุปกรณ์มากมายสีแดงสดที่บรรจุอยู่ในนั้น

“ว่ายังไง”

มินฮยอนถามย้ำอีกครั้ง

แจฮวานหันกลับมาสบตาคนตรงหน้า แววตาที่เปลี่ยนไปของฮวังมินฮยอนกำลังท้าทายเขา

แทนคำตอบของคำถามที่ว่าเขาเลือกที่จะเดินออกไปไหม แต่แจฮวานตอบมินฮยอนด้วยภาษากายแทนคำพูด

เขาโน้มคอของคนตัวสูงกว่าให้ลงมาประกบจูบกันอีกครั้ง คราวนี้แจฮวานเป็นฝ่ายรุกบ้าง

“เมตตาผมด้วยนะครับ เจ้านาย”

**** CUT ****

ฮวังมินฮยอนนั่งเอนหลังบนเตียงสีทึบ ดึงกายขาวของแจฮวานให้นั่งทับลงมาบนหน้าขาของตนเอง เขาดึงเอาแว่นสายตาหนาเตอะของอีกฝ่ายออก แล้ววางมันไว้ที่หัวเตียง

ดวงตากลมหรี่เล็กลงเมื่อพยายามเพ่งมองคนตรงหน้าให้ชัดๆ

“เวลาคุณไม่ใส่แว่น ดูดีมากเลยนะ” แจฮวานหลบสายตาของมินฮยอนถึงแม้ว่าภาพตรงหน้าจะพร่าพรางมากก็ตามที มือหนายกขึ้นมาแตะเบาๆที่ข้างแก้มเนียน ก่อนจะจะหยิบเอาผ้าซีทรูผืนบางจากลิ้นชักอีกข้างออกมา

“คุณรู้จัก bdsm มั้ย” เสียงทุ้มหวานกระซิบอยู่ข้างใบหู แจฮวานเม้มปากแน่นไม่ได้ตอบอะไรออกไป

“b คือ bondage แปลว่า พันธนาการ”

ผ้าผืนบางถูกเอามาพันรอบดวงตาของแจฮวาน

“d คือ discipline แปลว่า ลงโทษ” มินฮยอนพาแจฮวานไปยืนอยู่ใต้ราวเหล็กขนาดใหญ่ที่ปลายเตียง ปลายโซ่ทั้งสองข้างมีสายหนังเส้นหนาที่ทำหน้าที่คล้ายกับกุญแจมือ เขาใส่มันลงบนข้อมือขาวทั้งสองข้าง ก่อนจะดึงมันขึ้นให้ตึง

“คุณมินฮยอน” แจฮวานอยู่ในท่าคุกเข่าแต่ว่าแขนทั้งสองข้างยกขึ้นตามแรงดึงของโซ่

“ชู่ว... ไหนเรียกผมว่าเจ้านายอีกสิ”

“เ..เจ้านาย” มินฮยอนเชยคางมนขึ้นมาก่อนจะมองจูบที่ร้อนแรงเป็นรางวัลให้ทาสผู้เชื่อฟัง

เสื้อฮู้ดของเขาถูกถอดออกพร้อมกับกางเกงยีนส์สีซีด แล้วถูกแทนที่ด้วยเสื้อเชิ้ตเนื้อลื่นที่เขามองไม่เห็น

“s ซาดิส คือคนที่มีความสุขเมื่อได้ทรมานผู้อื่น” เสียงทุ้มดังขึ้นจากข้างหลังพร้อมกับอะไรบางอย่างที่กำลังพันธนาการรอบๆคอของเขา

อ่า...ดูเหมือนจะเป็นเข็มขัด

มินฮยอนจัดการใส่ปลอกคอให้กับทาสผู้ซื่อสัตย์ของตน เขานั่งอยู่ที่ปลายเตียงและแจฮวานคุกเข่าหันหลังอยู่ด้านหน้า

มือหนากระตุกเส้นเข็มขัดหนังเข้าหาตัว แจฮวานเชิดหน้าขึ้นตามแรง

“ส่วน m มาโซคิส” มินฮยอนเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะออกแรงดึงให้มากกว่าเดิมจนแจฮวานไอออกมาเพราะอากาศหายใจที่น้อยลง

“ไหนลองตอบผมหน่อยสิครับ”

“อ่ะ...มาโซคิส...ค..คือ”

“ผมเอง...ค..ครับ เจ้านาย”

มินฮยอนเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลฮวังที่มีธุรกิจขนาดใหญ่ที่กำลังมาแรงในตอนนี้ เขาเป็นคนเจ้าระเบียบ ทำงานเก่ง หน้าตาจัดว่าหล่อเหลาเทียบชั้นนักแสดงหรือคนดังแนวหน้า เป็นชายหนุ่มวัย32ปีที่เป็นโสดมาโดยตลอด

และที่สำคัญเขามีรสนิยมในเรื่องบนเตียงที่ออกจะแปลกไปเสียหน่อย

ฮวังมินฮยอนเสพติดเซ็กส์แบบ bdsm

ห้องที่เขาใช้เป็นที่ระบายกับคู่นอน ห้องที่เขาไม่ได้หวังว่าแจฮวานจะย่างกรายเข้ามา ในตอนแรกที่เห็นอีกฝ่ายยืนอยู่ด้านในกับประตูที่เปิดทิ้งเอาไว้มินฮยอนคิดว่าคงจบกันแล้ว ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาเขาจะใช้เงินเพื่อปิดปากคู่นอนทุกคนก็ตาม แต่ว่าเม็ดเงินก็ไม่มากพอที่จะทำให้คนพวกนั้นยอมรับในรสนิยมของเขาได้

บางคนเข้ามาเพราะอยากลอง แต่น้อยคนนักที่เขาจะถูกใจจริงๆ

เรียกได้ว่าไม่มีเลย

อย่างมากก็ทนได้แค่ครั้งเดียว ไม่มีใครทนกับเกมส์รักที่เจ็บปวดกับเขาได้

และเขาก็คิดว่าเด็กจืดชืดอย่างคิมแจฮวานก็คงจะทนไม่ได้เช่นเดียวกัน หรือเรียกได้ว่าอาจจะยังไม่เคยผ่านเรื่องพวกนี้มาเลยก็ว่าได้

แต่ไม่รู้ว่าทำไม ตอนที่เขาได้มองเข้าไปในดวงตาของคนอายุน้อยกว่า อะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่มันกำลังบอกกับมินฮยอนว่า แจฮวานไม่ใช่อย่างที่เขาเห็น

ความต้องการส่วนที่ลึกของจิตใจที่กำลังซ่อนเร้นอยู่ ยิ่งพอริมฝีปากของเราสัมผัสกัน ความรู้สึกบางอย่างที่มินฮยอนไม่เคยได้รับมาก่อนมันกำลังค่อยๆเติมเต็มเขาช้าๆ

Now. I’ve finally found you

แจฮวานคือส่วนเติมเต็มนั้น

เจอกันสักที..ทาสผู้ซื่อสัตย์

เสียงกุกกักของโซ่ตรวนที่กระทบกับพื้นดังขึ้นเมื่อเจ้าของกายขาวขยับอย่างทรมาน เนื้อตัวเปล่าเปลือยมีเพียงเสื้อเชิ้ตเนื้อลื่นสีแดงที่มินฮยอนเป็นคนสวมให้เองกับมือ ผิวสีน้ำนมสะท้อนกับแสงไฟสีนวล ริมฝีปากสีอ่อนปลดปล่อยเสียงครางหวานออกมาเป็นระยะ

เมื่ออุปกรณ์ภายในตัวทำงานได้ดีจนเกินราคา

เรียวขาสวยขยับเสียดสีไปมาเพื่อระบายความเสียวซ่านและความทรมานที่เกิดจากอุปกรณ์ขนาดกลางที่อยู่ภายในช่องทาง แจฮวานรู้สึกลำคอแห้งผาก ความเสียวซ่านทำให้น้ำตาไหลอาบแก้มใส เขาทรมานเหลือเกิน

อยากปลดปล่อย

“อื้อ...อ คุณมินฮยอน”

เพี๊ยะ!

“อ้ะ” แจฮวานสะดุ้งเมื่อสะโพกของเขาถูกเจ้าของชื่อฟาดลงอย่างแรง เข็มขัดที่พันธนาการอยู่กับลำคอถูกดึงจนเขาต้องคลานตามแรงดึงไป

“เรียกผมว่า เจ้านาย”

“ฮึก..เจ้านาย ผมทรมาน” ฮวังมินฮยอนย่อตัวลงมาอยู่ตรงหน้า กดปุ่มเร่งการทำงานของไวเบรเตอร์ในระดับสูงสุด

“อ๊า...คุณ..อื้อ เจ้านายครับ” แจฮวานแทยจะทรงตัวไม่อยู่เมื่อภายในร่างกายกำลังได้รับความรู้สึกที่ทำให้เขาแทบขาดใจ มือขาวเกาะเกี่ยวแขนแกร่งของคนที่อยู่ตรงหน้าเอาไว้ เสียงใสสั่นพร่า กระซิบบอกแนบอก

“เจ้านายครับ ได้โปรดเมตตาผมด้วย”

มินฮยอนกดปรับระดับของเครื่องสั่นให้อยู่ในระดับเกือบเบาที่สุด แลกกับการที่คิมแจฮวานจะต้องสวมของเล่นชิ้นที่สองเป็นค่าตอบแทน

ball gag ถูกสวมให้กับคิมแจฮวาน  ริมฝีปากบนและล่างถูกแยกออกจากกันคั่นด้วยบอลสีแดงขนาดใหญ่กว่าลูกปิงปอง เสียงครางเอื้ออึงที่ดังไม่เป็นภาษาเพราะการออกเสียงที่ยากลำบากเนื่องจากมีสิ่งกีดขวางอยู่

เร้าใจเป็นบ้า

ฮวังมินฮยอนเดินไปที่ตู้ไม้อีกด้านของห้อง เขาเลือกหยิบแส้ขนาดกลางอันหนึ่งออกมา มองทาสของเขาที่กำลังบิดเร่าไปมาเพราะความเสียดเสียว เสียงครางหวานที่ฟังไม่ได้ศัพท์ดังออกมาเป็นระยะ พอๆกับของเหลวที่ใสที่เริ่มไหลออกมาทางมุมปาก

เพี๊ยะ!

ครั้งแรกฟาดลงที่กลางหลัง

แจฮวานสะดุ้งสุดตัว ใช้มือทั้งสองข้างยันไว้ที่พื้น คล้ายกับท่าคลาน

เพี๊ยะ!

ครั้งที่สองที่สะโพกเนียน จนขึ้นรอยแดง

“อื้อ...ออ อึก” ศีรษะทุยฟุบลงกับพื้นเย็นเฉียบ เมื่อความเจ็บปวดที่ได้รับเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ คิมแจฮวานปล่อยให้มินฮยอนลงโทษเขาอยู่แบบนั้น

เจ็บ

แต่ไม่รู้ว่าทำไม ร่างกายเขายิ่งได้รับ

ก็ยิ่งโหยหา

ball dagถูกถอดออกทำให้ริมฝีปากของเขาเป็นอิสระ ฮวังมินฮยอนนั่งอยู่ตรงหน้า เขาถูกจับให้หันหน้าเข้าหาเตียง แววตาที่คาดเดาไม่ได้ของเจ้านายหนุ่มกำลังมองมาที่เขา เขาที่เป็นเพียงทาส

“คลานเข้ามาสิ” แจฮวานค่อยๆคลานเข้าไปอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้ามินฮยอน เขาไม่ได้นั่งลงไปกับพื้นเพราะไวเบรเตอร์ที่ยังคงคาอยู่ที่ช่องทาง

“คุณเสียพลังงานไปเยอะ งั้นผมจะให้คุณกินของหวานก็แล้วกัน”

แจฮวานรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

มือเล็กค่อยๆขยับเข้าไปเกี่ยวเอวกางเกงผ้าเนื้อดีให้มันร่นลง แกนกายที่แข็งขืนปรากฏชัดแม้จะมีชั้นในสีเข้มปกปิดอยู่ เขากอบกุมมันเอาไว้ด้วยสองมือ ใช้เรียวลิ้นแลบเลียตั้งแต่โคนจรดปลายผ่านชั้นใน

“อ่า...อือ”

แจฮวานใช้ฟันขบกับเบาๆบริเวณส่วนหัว ก่อนที่เขาจะถูกเจ้านายลงโทษ

เพี๊ยะ

โคนขาขาวถูกฟาดอย่างแรงจนขึ้นรอยมือ

“อย่าทำนอกเหนือคำสั่ง” เจ้านายว่าแบบนั้น

แจฮวานปลดปราการชิ้นสุดท้ายออก แกนกายที่ขยายตัวเต็มที่ดีดผึงขึ้นมาจ่ออยู่ตรงหน้า เขาเหลือบตามองมินฮยอน ก่อนจะกลืนกินแท่งร้อนเข้าไปทั้งๆที่ยังสบตากับอีกฝ่ายอยู่  ดูดดึงอย่างแรงราวกับหิวกระหายและเอาใจคนตรงหน้า

มินฮยอนขยุ้มกลุ่มผมนิ่มเอาไว้ เอนกายใช้มือเท้าากับเตียงนุ่มเมื่อปลายลิ้นเล็กทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างดี ศีรษะทุยผงกเข้าออกในยามที่ห่อริมฝีปากให้กระพุ้งแก้มบีบรัดแท่งร้อนเอาไว้ สลับกับอุ้งมือที่ขยับขึ้นลงในส่วนที่เขาไม่สามารถกลืนกินได้หมด

“อ่ะ...แรงกว่านี้” มินฮยอนออกคำสั่ง แจฮวานขยับศีรษะเร็วกว่าเดิม แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ทันใจ  

“อุก...อื้อ ฮึก” ฮวังมินฮยอนจับหัวทุยตรึงให้อยู่กับที่ ปรับความตึงของโซ่จนแขนทั้งสองข้างของแจฮวานตึงราวกับถูกตรึงเอาไว้ ก่อนที่เอวสอบจะสวนกระแทกแกนกายเข้าไป

แจฮวานแทบสำลักเมื่อปลายแท่งร้อนเข้าไปลึกมาก เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากแหงนหน้ารับไอศกรีมแท่งใหญ่ที่ฮวังมินฮยอนป้อนเขาต่อไป

ไม่นานนักของเหลวสีขุ่นก็พุ่งทะลักเข้ามาในปาก ในเปรอะเปื้อนมุมปาดเมื่อมันมีมากเกินไป ลิ้นเล็กตวัดเลียส่วนที่เลอะมุกปากเข้าไปอย่างเอาใจ มินฮยอนยกยิ้มพึงพอใจกับการกระทำของแจฮวาน เขาปลดพันธนาการที่ข้อมือขาวออกทั้งสองข้าง ดึงอีกคนให้เข้าหาตัวก่อนจะผลักแจฮวานลงบนเตียงอย่างแรง

ร่างหนาโถมเข้าหากายบางที่นอนรอราวกับเชื้อเชิญ บดจูบร้อนแรงแลกลิ้นจนเสียงน้ำลายเฉอะแฉะดังระงมไปหมด เขาปลดผ้าผูกตาของแจฮวานออก โยนมันไปไว้ที่มุมใดมุมหนึ่งของเตียง ก่อนจะเคลื่อนใบหน้ามาที่ลำคอขาว กัดจนขึ้นรอยช้ำสลับกับดูดดึง

“อ๊า...” แจฮวานดิ้นเร่าอยู่ภายใต้ร่างของCEOหนุ่ม เรียวขาเกาะก่ายคนตัวสูงเอาไว้

“กัดแรงๆเลยครับ อ๊ะ…” มินฮยอนกัดที่ซอกคออีกครั้งจนขึ้นรอยฟัน ก่อนจะเคลื่อนใบหน้ามาหยุดอยู่ที่ตุ่มไตสีอ่อน ลิ้นร้อนไล้เลียวนรอบฐานจนเจ้าของอกบางแอ่นรับแอ่นสู้ รับกับเสียงหวานที่ครางเร่าขนเขาแทบทนไม่ไหว

มินฮยอนดูดดึงยอดอกราวกับเด็กทารกที่หิวกระหายน้ำนม ย้ายจากอีกข้าง ไปอีกข้าง เอื้อมมือไปกดเปิดสวิตซ์ไวเบรเตอร์โดยที่แจฮวานไ่ม่ทันตั้งตัวในระดับสูงสุด

“อ๊า...อ๊ะ เจ้านาย เจ้านาย ค.ครับ”

“หืม” มินฮยอนขานรับอย่างอ่อนโยน ผิดกับการกระทำที่เขากำลังมอบให้

เหมือนซาตานในคราบเทพบุตร

“ผมไม่ไหว..อ๊ะ” มินฮยอนหยิบอุปกรณ์วงกลมสีเงินขนาดเล็กออกมาจากลิ้นชักหัวเตียง

“เป็นแค่ทาสจะเสร็จก่อนเจ้านายได้ยังไงครับ”

“แต่คุณ..อ๊ะ..ไปแล้ว”

“ใจเย็นสิเด็กน้อย...ในปากคุณน่ะ ผมไม่นับหรอกนะ”

เพนนิสริงถูกสวมเข้าที่โคนของแกนกายสีอ่อน มันทำให้แจฮวานยากที่จะปลดปล่อยมากยิ่งขึ้น เขาทรมานมากกว่าเดิมเมื่ออัดอั้นราวกับท่อน้ำที่รอวันระเบิด

ช่องทางด้านหลังที่สั่นระริกเพราะไวเบรเตอร์ แล้วยังถูกห้ามไม่ให้ปลดปล่อยออกมาอีก

อ่า….เขารู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ

มินฮยอนส่งนิ้วชี้และนิ้วกลางไปที่จ่อที่ริมฝีปากเล็ก แจฮวานอ้ารับมันเข้าไปอย่างรู้งาน ดูดดึงไล้เลียจนชุ่ม

มินฮยอนผละออกจากปากเล็ก กดนิ้วเข้าไปภายในช่องทางสีก่ำ หยอกล้อกับเครื่องสั่นภายใน ครูดงอนิ้วเข้ากับผนังบางจนแจฮวานครางไม่เป็นภาษา

“อ๊ะ… อื้อ….อ๊า”

ฮวังมินฮยอนถอนนิ้วออก ก่อนจะชักรูดแท่งร้อนของตนเองที่พร้อมจะเข้าไปแหวกว่ายภายในร่างกายของทาสตรงหน้าเต็มที่ เขาจับสะโพกมนให้ยกสูงขึ้น ฟาดฝ่ามือลงไปอีกสองสามครั้ง  ก่อนจะจับแก่นกายให้ถูไถระหว่างเนื้อนุ่มสองข้าง

“อ๊ะ..อือ” เขาถูไถเสียดสีไปมา มองดูแจฮวานที่สั่นส่ายระริกตามแนกายของเขา ราวกับอยากให้เข้าไปเสียที

“อยากให้เข้าไปหรือยัง”

“อ๊ะ..เข้ามา เข้ามาเลยครับ”

“แล้วก็ ได้โปรดลงโทษผมแรงๆ”

แกนกายใหญ่สอดใส่เข้าไปรวดเดียวจนสุดความยาวเท่าที่ช่องทางสีหวานจะรับได้ มินฮยอนขยับช้าๆ ปลายหัวของแท่งร้อนกระทบเข้ากับไวเบรเตอร์ที่อยู่ภายใน  เร่งให้แจฮวานเสียวซ่านมากกว่าเดิม

“อ๊า...เสียว..อื้อ” มือขาวกำผ้าปูที่นอนแน่น เสียดเสียวจนแทบจะปลดปล่อยออกมา แต่ทว่าติดอยู่ที่เพนนิสริงที่รัดรึงส่วนโคนของแกนกายเอาไว้  แรงส่งจากด้านหลังที่ไม่ผ่อนลง มีแต่จะแรงขึ้นกำลังทำให้แจฮวานน้ำตาไหลอาบแก้ม

มินฮยอนส่งแท่งร้อนเข้าออกถี่ๆภายในช่องทางที่ตอดรัดจนเขาแทบจะขยับไม่ได้  

กึก กึก~~

เสียงหัวเตียงกระทบกับผนังตามความรุนแรงของการโรมรันกันของสองร่างบนเตียง มินฮยอนยึดเอวบางไว้แน่นในยามที่อารมณ์พุ่งถึงขีดสุด

เขากดกระแทกอย่างรุนแรง เน้นจุดให้กระทบอย่างหนักหน่วงแข่งกับเครื่องสั่นที่ยังทำหน้าที่ของมันไม่หยุดอยู่ภายใน

“อ่า...แจฮวาน”

“อื้อ...อ อึก อ๊า”

“อ่า” มินฮยอนขยับกายช้าแต่ทว่าหนักแน่นอีกสองสามครั้ง น้ำรักสีขุ่นฉีดพ่นเข้าไปภายใน

เขาถอนแกนกายออกมา ก่อนจะแยกก้อนเนื้อนุ่มทั้งสองออกจากกัน น้ำคาวขุ่นไหลย้อนออกมา ลิ้นชื้นแลบเลียอยู่ที่ปากทาง ตวัดวนจนชุ่มฉ่ำ

“อ๊ะ..ได้โปรด” แจฮวานกำผ้าปูที่นอนแน่น ร้องขอเสียงหวานเพื่อที่เขาจะได้ปลดปล่อยบ้าง

“อ๊า..อ๊า” มินฮยอนดึงไวเบรเตอร์ออกจากช่องทางอย่างรวดเร็ว น้ำขุ่นคาวปริ่มที่ส่วนหัวของแกนกาย เขาเอื้อมมือไปปลดเพนนิสริงออกจากการพันธนาการที่ทรมานที่สุดของทาสตัวเล็ก

แล้วมินฮยอนก็นิ่งเฉยมองคิมแจฮวานอยู่อย่างนั้น ทาสตัวขาวของเขาคลานสะเปะสะปะมาหา ปีนขึ้นมานั่งอยู่บนร่างหนาของเจ้านาย ศีรษะซุกซบคลอเคลียอยู่กับอกแกร่ง พรมจูบเงอะงะแต่ทว่าปลุกอารมณ์ได้อย่างดีไปทั่วแผ่นอก

“จะอ้อนเอาอะไรหืม”

“ช่วย..ช่วยผม” แจฮวานตอบเสียงสั่น ดวงตาสองข้างมีน้ำตาคลอหน่วย

“ช่วยยังไง ไหนลองพูดให้ให้ผมอยากหน่อยสิ”

กายขาวแทบไม่มีอะไรปกคลุม เสื้อเนื้อลื่นสีแดงหลุดรุ่ยจนไม่สามารถปกปิดอะไรได้ แจฮวานตอนนี้อารมณ์ใครอยู่เหนือทุกอย่าง คนตัวขาวโอบรอบคอของมินฮยอนเอาไว้ กระซิบคำตอบที่คิดว่าอีกคนอยากจะได้ยินอยู่ข้างหู

“ช่วยลงโทษผมแรงๆเถอะครับ..เจ้านาย”

“ทำ ผมแรงๆ เท่าที่เจ้านายอยากจะทำได้เลยครับ”

แน่นอนว่ามันเป็นคำตอบที่มินฮยอนพอใจ

แจฮวานร้องครางกระเส่าอยู่ใต้ร่างของฮวังมินฮยอนขาข้างหนึ่งถูกยกขึ้นมาพาดที่บ่าแกร่ง อีกข้างก็เกาะเกี่ยวเอวสอบเอาไว้ รอรับแรงกระแทกที่รุนแรงจนจุกไปหมด เสียงครางหวานดังระงมเพราะสุขสมและเสียวซ่าน  ใบหน้าคมซุกไซร้ที่ยอดอกไม่หยุดหย่อน สลับกับดูดดึงริมฝีปากจนบวมแดง

สะโพกสอบขยับถี่รัวจนแจฮวานกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยออกมาเลอะหน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อแน่น  ก่อนที่อีกไม่นานฮซังมินฮยอนก็ปลดปล่อยออกมาเป็นครั้งที่สองภายในช่องทางรักของแจฮวาน

“อ๊ะ...อ๊าา”

“อ่ะ...อืม อ้ะ”

มินฮยอนไม่เคยเจอทาสที่ถูกใจเขามาก่อนขนาดนี้ เขาแอบมองแจฮวานตั้งแต่ที่กองถ่ายวันนี้ เด็กจืดชืดภายใต้กรอบแว่นหนาๆดึงดูดความสนใจของเขา ไหนจะแววตายามที่อีกฝ่ายมองเขาในห้องแต่งตัว

มันพิเศษ

และความพิเศษนั้นมินฮยอนเป็นคนเดียวที่มองเห็นมัน

#เพลย์ลิสต์มินฮวาน

ยกให้เป็นเพลย์ลิสต์แก้ตัวของเพลย์ลิสต์ประจำเดือนเมษายนค่ะ ยากมากเขียนลบเขียนลบอยู่หลายรอบ อยากลองเขียนแนวbdsmดูบ้าง อาจจะยังจัดหนักไม่พอ ขอโทษด้วยนะคะ แล้วก็เราจะบอกว่าจะหยุดอัพฟิคไปจนกว่าจะถึง 18 พค เลย ไฟนอลอิสคัมมิ่งแน้ววว

ฝากคอมเมนต์หรือทวิตติดแท็กเป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ enjoy reading ค่ะ