R A B I D THE SERIES|ERROR 2/?
อาคิรายังคงอยู่ในคอนโดของคนตรงหน้าที่เขาไม่รู้จักชื่อ หลังจากสวมเสื้อผ้าเสร็จเขาคิดว่าจะออกไปจากที่นี่ เรียกแท็กซี่กลับบ้านหรืออาจจะให้ไดร์ฟมารับ แต่ดูเหมือนขาของเขาจะทำงานสวนทางกับสมอง ทันทีที่ลุกขึ้นยืนก็เหมือนกับว่าขาไม่มีแรง มันสั่นเสียจนเขาต้องทรุดนั่งลงอีกรอบ ตอนนี้เขาอยู่ในห้องคนเดียว ส่วนผู้ชายคนนั้นอยู่ในห้องน้ำ และดูเหมือนว่าอีกไม่นานอีกก็คงจะออกมาแล้วด้วย
อาคิราพยายามอีกครั้งในการลุกขึ้นยืน เขาอยากจะออกไปจากที่นี่ก่อนที่เจ้าของห้องจะออกมา แต่ตอนนี้นอกจากขาที่ไม่มีเรี่ยวแรงแล้ว เขายังเริ่มรู้สึกปวดท้องอีกด้วย ให้ตายเถอะจันทร์เจ้าถ้าไอ้ไดร์ฟรู้มีหวังโดนบ่นยับแน่ๆ เสียตัวให้ใครก็ไม่รู้แถมยังมาง่อยเป็นผักในห้องเขาอีก
แกร๊ก~~
เสียงบานประตูห้องน้ำเปิดออก ฟ้าครามเดินเข้ามาหาคนที่ยังนั่งอยู่บนเตียงของเขา อันที่จริงก็ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะสามารถเดินออกไปจากห้องของเขาได้หรอก ก็เลยไม่แปลกใจเท่าไหร่
จันทร์เจ้ายิ่งหงุดหงิดที่เห็นเจ้าของห้องยืนมองอยู่ โกรธตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ และโกรธไอ้บ้าตรงหน้าด้วยเหตุผลร้อยแปดพันอย่างที่เขาก็บอกไม่ถูก
“ไงคุณ ไม่มีแรงลุกอ่ะดิ” ไหวก็แย่ ขนาดนั่งยังดูออกว่าขาสั่น ฟ้าครามทรุดตัวนั่งลงข้างๆและอาคิราก็ขยับหนีทันที
“นี่ เห็นผมเป็นตัวเชื้อโรคหรือไง” ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนอาคิราเอียงตัวหนี ยิ่งเห็นคนตรงหน้าหนีฟ้าครามก็ยิ่งอยากแกล้ง
“นี่คุณ!” จันทร์เจ้าแหวใส่ มือขาวดันเข้าที่หน้าท้องแกร่งเปลือยเปล่า สัมผัสกับหยดน้ำหมาดๆที่ยังคงเกาะอยู่ตามร่างกายของฟ้าคราม “ถอยออกไป โอ้ย”
อาคิราเอามือกุมท้องตัวเอง ความรู้สึกปวดแล่นขึ้นมาชั่วครู่เขาก้มตัวลงเพราะเริ่มปวดชัดขึ้น
ฟ้าครามแตะเข้าที่หลังของคนที่งอตัวอยู่ตรงหน้า “เป็นอะไรอ่ะคุณ” ไม่มีคำตอบจากคนตัวขาว แต่อาการแบบนี้และจากที่ฟ้าครามพอจะเดาได้เพราะมันเกี่ยวข้องกับเรื่องเมื่อคืนและเขาก็ควรจะช่วยคนตรงหน้า
“คุณปวดท้องใช่มั้ย?” อาคิราไม่ตอบแต่พยักหน้าแทน
โอเค ฟ้าครามคิดว่าเขาเข้าใจแล้ว
“คืองี้ คุณต้องเอ่อ...เอาออกอ่ะ” อาคิรานิ่งและนั่นก็ทำให้ฟ้าครมคิดว่าคนตรงหน้าอาจจะไม่เข้าใจ
“หมายถึงน้ำของผมที่อยู่ในตัวคุณ มันต้องเอาออก”
“ห๊ะ!!” อาคิราสบถลั่นหลังจากฟังประโยคเมื่อครู่จบ เขามองหน้าฟ้าครามนิ่ง หลายล้านความรู้สึก เขามองเศษซากเครื่องป้องกันที่ตกเกลื่อนกลาดด้วยความไม่เข้าใจ
แต่ฟ้าครามเดาออกว่าคนตัวขาวกำลังคิดอะไรอยู่
“มันน่าจะหมดน่ะ หลังจากนั้นก็คงสด”
ให้ตายเถอะ
“คุณมันเหี้ย ทำแบบนี้ได้ยังไงห้ะ โอ๊ะ..” คนตัวขาวทำท่าจะเข้าไปฟาดฟ้าครามแต่อาการปวดท้องก็ทำให้เขาต้องหยุดอยู่กับที่
“อย่าซ่าให้มาก ให้ผมช่วยมั้ย ดูท่าคุณคงไม่ไหว” ฟ้าครามรับรู้ถึงสายตาที่ไม่เป็นมิตรหลังจากที่เขาเสนอความช่วยเหลือออกไป
อาคิราเงียบ เขาไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคนที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้
“นี่คุณ” ฟ้าครามทนไม่ไหว “อย่าดื้อให้มาก เมื่อคืนก็เห็นหมดแล้วจะอายอะไร”
“ถ้าไม่ไปดีๆ ผมอุ้มคุณไปเอง”
“โอ้ยๆ เจ็บๆๆพอได้แล้ว” ฟ้าครามวางคนตัวเล็กที่ไม่คิดว่าจะมือหนักขนาดนี้ลงบนพื้กระเบื้องเย็นเฉียบของห้องน้ำ ในเมื่อพูดกันดีๆแล้วไม่ฟังเขาก็ทำอย่างที่ขู่นั่นแหละ
“ถ้าคุณไม่เอาออกก็ปวดอยู่แบบนี้แหละ เลือกเอา” ฟ้าครามจับตัวคนที่ตั้งท่าจะเดินหนีเขาให้กลับมายืนที่เดิม เดินก็แทบจะไม่ไหวแต่ก็ยังทำเก่ง
อาคิรามองหน้าคนที่จับเขามายืนอยู่ต่อหน้า ไม่ยุ่งกันไม่ได้หรือไงจะเอาอะไรอีก เขาอยากให้มันจบๆไปไม่ต้องมาทำตัวเป็นเพื่อนมนุษย์โลกที่แสนดีตอนนี้หรอก
“เหนื่อยแล้ว ปล่อยผมเหอะ” อาคิราพูดเสียงอ่อน เหนื่อยแล้วจริงๆ ตั้งตื่นมาเจอว่าตัวเองโดนใครที่ไหนก็ไม่รู้ลากมาแถมยังเสียตัวไปแล้วอีก อดทนมาได้ถึงตอนนี้ก็ดีเท่าไหร่ ทั้งๆที่อยากจะร้องไห้ดังๆ
“ไม่ต้องช่วยอะไร คุณไม่ต้องมารับผิดชอบ ยังไงผมก็ท้องไม่ได้แล้วผมก็จะไม่เรียกร้องอะไรจากคุณด้วย” อาคิราแกะมือหนาที่จับไหล่เขาออกหลังจากพูดจบ เตรียมหันหลังจะเดินออกไปอยู่แล้ว แต่คนด้านหลังก็ยังไม่ยอมปล่อยเขาออกไป
ฟ้าครามมองคนดื้อที่ตอนนี้อ่อนลงจนน่าประหลาด เขาจับมือขาวไว้แน่นไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่รู้อีกที่เขาก็ดึงอีกฝ่ายกลับมายืนอยู่ที่เดิม
“อย่าดื้อ”
“ก็บอกว่าไม่...” ฟ้าครามประกบริมฝีปากกับคนตรงหน้า ปิดกั้นคำพูดถัดมาที่ร่างบางกำลังจะเอ่ย ลิ้นร้อนไล้วนอยู่รอบริมฝีปากเพราะว่าอาคิราไม่ให้ความร่วมมือ
มือหนาประคองแผ่นหลังคนที่ดูท่าจะขาอ่อนลงกว่าเดิน ดันให้อาคิราถอยไปยืนพิงผนังเย็นเฉียบ เขาขบกัดริมฝีปากล่างของคนตัวเล็กกว่าเบาๆ ร้องขอให้อีกคนอนุญาตให้เข้าไปกวาดชิมความหวานภายใน
อาคิราเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเขาเองกำลังพ่ายแพ้
ใจง่ายอีกแล้วหรือไงจันทร์เจ้า
ริมฝีปากที่เคยปิดสนิทตอนนี้เผยออ้าออกให้อีกคนได้เข้าไปรุกล้ำกวาดต้อนน้ำหวานภายในจนทั่ว ฟ้าครามอาศัยจังหวะที่คนตรงหน้ากำลังเผลอไผลอ้อมมือไปทางด้านหลัง ลูบไล้จนทั่วแผ่นหลังบอบบางก่อนจะลดมือไปหยุดอยู่ตรงสะโพก
จูบที่เนินนานสิ้นสุดลง อาคิราซบศีรษะลงกับแผงอกเปลือย หอบหายใจเอาอากาศมากมายเข้าปอดหลังจากโดนอีกคนแย่งมันไปจนหมดสิ้น เขาตีเนื้อเปลือยจนดังลั่นและมันคงจะเกิดรอยแดง
“เจ็บ” ฟ้าครามบ่นเบาๆ พลางเอามือเกาะประคองคนตัวเล็กกว่าเอาไว้
“ฉวยโอกาส”
“แต่มันก็ดีใช่มั้ย ลองปฏิเสธสิ” อาคิรามีสีหน้าเลิ่กลั่ก จะให้พูดงั้นหรือฝันเอายังง่ายกว่า เขาไม่มีทางพูดออกไปหรอกถึงแม้ในใจจะเห็นด้วยกับประโยคที่ดูหลงตัวเองของคนตรงหน้าไปแล้วก็ตาม
ความรู้สึกเย็นๆที่สัมผัสอยู่บริเวณสะโพกทำให้อาคิราฉุกคิดได้ เขาก้มลงมองร่างกายตัวเองก่อนจะรู้ว่าท่อนล่างเปลือยเปล่า กางเกงของเขาร่นลงไปกองอยู่เหนือเข่าเรียบร้อยแล้ว
ตั้งแต่ตอนไหน?
ฟ้าครามไม่ปล่อยให้ร่างบางสงสัยนานเขาประกบจูบลงไปอีกครั้ง แต่ทว่ารสจูบครั้งนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมา มันรุนแรงกว่าเดิม เรียกร้องและเอาแต่ใจ
มือขาวเกาะที่ไหล่กว้างแน่น พยุงร่างกายของตัวเองเอาไว้ตอนที่เงยหน้ารับจูบของคนตัวโตกว่า ถึงแม้ในใจอาคิราจะปฏิเสธไปเป็นร้อยๆครั้งแต่ร่างกายของเขากลับตอบสนองมันดีเหลือเกิน
เสียงแลกเปลี่ยนของเหลวที่ชื้นแฉะดังระงม อาคิรากำลังเคลิบเคลิ้มจนไม่รู้สึกถึงฝ่ามืออุ่นที่กำลังสาละวนอยู่แถวๆช่องทางของเขา ฟ้าครามใช้เท่าเกี่ยวให้กางเกงที่ค้างเติ่งของคนตรงหน้าลงไปกองอยู่ที่พื้น ก่อนที่ฝ่ามือจะบดขย้ำก้อนเนื้อนุ่มทั้งสองจนขึ้นรอย ปลายนิ้วชำแรกเข้าไปในช่องทางสีอ่อน น้ำรักที่ยังคั่งค้างทำให้เขาสอดนิ้วเข้าไปได้ไม่ยากนัก
อาคิรารู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาในร่างกาย ความอึดอัดที่ช่องทางด้านหลังทำให้คนตัวขาวหลุดจากห้วงอารมณ์ที่ฟ้าครามมอบให้
“เจ็บ..” เขาร้องบอกแผ่วเบา ฟ้าครามผละใบหน้าออกมา มองดวงหน้าขาวที่ชื้นเหงื่อก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยปลอบว่าไม่เป็นไร
อ่อนโยนอย่างไม่คาดคิด ฟ้าครามคิดว่าอย่างนั้น ปกติเขาไม่ต้องมาแคร์คู่นอนของตัวเองคนไหนด้วยซ้ำ แต่พอเป็นคนตรงหน้าก็อยากจะทำมันขึ้นมาเสียอย่างนั้น
จันทร์เจ้าจิกเนื้อกายของร่างหนาแรงขึ้นเมื่อนิ้วที่สองเข้าไปในช่องทางสำเร็จ ความรู้สึกอึดอัดที่เข้ามาทักทายเป็นอย่างแรกก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นอาการเสียดเสียว ปลายนิ้วที่คว้านวนอยู่ภายในกวาดต้อนเอาน้ำรักออกมา
ของเหลวสีขุ่นไหลย้อนลงมาตามเรียวขาขาวที่สั่นเทา อาคิราสะกดกลั้นเสียงครางหวานที่น่าอายเอาไว้ หากแต่ใบหน้าของเจ้าตัวตอนนี้ซบอยู่ตรงบ่าแกร่ง ทำให้ฟ้าครามได้ยินมันชัดอยู่ดี
ยิ่งพยายามกลั้นก็ยิ่งเซ็กซี่เป็นบ้า
ฟ้าครามกำลังจะห้ามตัวเองไม่ได้ แต่ทว่าเสียงครางหวานชิดใบหูกลับเป็นเหมือนบ่วงที่รั้งเขาให้อยู่ในห้วงอารมณ์
ลึกลงไป
ลึกลงไปมากกว่าที่กำลังดำดิ่งอยู่
ฟ้าครามกำลังคิดว่าเขาจะเสียเวลาเอาออกทำไม
ในเมื่อเขากำลังจะฉีดมันเข้าไปใหม่อยู่ดี
“อ่ะ...อื้อ พอ” อาคิราพยายามดันผู้ชายตัวโตให้ออกห่าง แต่แรงเขาก็มีไม่มากพอยิ่งตกอยู่ในสภาพนี้ร่างกายก็ไม่ฟังที่สมองสั่งเสียเท่าไหร่ สมองน่ะไล่ให้ออกไปไกลๆแต่ร่างกายกลับตอบสนองแอ่นรับเขาอย่างดิบดี
ฟ้าครามพรมจูบไปทั่วลำคอขาว ขบเม้มดูดดึงจนขึ้นรอยแดง สูดดมกลิ่นกายอ่อนที่เขากำลังคิดว่าเขาอาจจะเสพติดมันเข้าให้แล้ว
อาคิราพยายามเอียงกายหนีสัมผัส แต่ก็กลับกลายเป็นว่าเขากำลังเปิดทางให้อีกฝ่ายรุกล้ำเขาได้ถนัดกว่าเดิม เสื้อผ้าไม่เหลือกสักชิ้นติดกายเขาไม่มีสติพอจะรับรู้ด้วยซ้ำว่าถูกถอดออกไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มือคู่ใหญ่จับขาของเขาพาดเอวสอบไว้
แผ่นหลังบางแนบสนิทอยู่กับผนังท่เย็นเฉียบ ส่วนล่างแนบสนิทกันกับคนตรงหน้า แกนกายใหญ่ที่ค่อยๆชำแรกเข้าไปอย่างไม่ติดขัดนักเพราะได้รับการเบิกทางมาก่อนแล้ว ฟ้าครามขยับช้าๆให้ช่องทางอ่อนนุ่มได้ปรับขยาย
มือขาวจิกเข้าที่แผ่นหลังเป็นทางยาว ปากบางสีอ่อนเอ่ยเสียงครางหวานออกมาเป็นระยะ สะโพกแกร่งขยับกายเร็วขึ้นเรื่อยๆ เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องในห้องน้ำของคอนโดชั้นที่16 คนสองคนที่กำลังจะผสานเป็นคนๆเดียวกันอีกครั้งอย่างมีสติครบถ้วนสมบูรณ์ ฟ้าครามขบกรามแน่นตอนที่ช่องทางตอดรัดเขาจนต้องนิ่วหน้า
“อื้อ บ...เบา” อาคิราร้องบอกเสียงแผ่ว เร็วเกินไปแล้ว จนเขาแทบจะรับไว้ไม่ไหว
ฟ้าครามไม่ได้ชะลอความเร็วของกายขยับกายลง แต่เขาหยุดมันทันที
“หยุดทำไม” ฟ้าครามอมยิ้มกับคำถามนั้น ที่เขาหยุดเพราะมีเรื่องอยากจะถามคนตรงหน้าเหมือนกันนี่แหละ
“เรามีอะไรกันครั้งที่สองแล้วนะ”อาคิราหลบสายตาคมตอนที่ฟังประโยคเมื่อครู่ “จะไม่แนะนำตัวหน่อยหรอครับ?”
“ไม่จำเป็น”
“ได้ไง ผมอยากให้คุณครางชื่อผมนะ” ฟ้าครามถูกฟาดลงอย่างแรงที่แผ่นหลัง อาคิรากำลังแดงไปทั้งตัวเพราะความเขินอายกับประโยคที่คนพูด พูดมันออกมาได้หน้าซื่อ
“ผมฟ้าคราม แล้วคุณ?” ฟ้าครามเว้นจังหวะถามคนตัวขาว แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา เขาแกล้งขยับกายหนักๆแล้วหยุดมัน สายตาไม่พอใจถูกส่งมาเป็นคำตอบ แต่เขาไม่ต้องการ ที่ต้องการคือชื่อของคนๆนี้มากกว่า
อาคิรากำลังทนไม่ไหว เขากำลังถูกกลั่นแกล้งจากผู้ชายตรงหน้า แกนกายใหญ่ขยับหนักหน่วงจนเขาแทบทนไม่ไหวแล้วก็หยุดมัน ทำอยู่อย่างนั้นจนคำถามที่เขาไม่อยากตอบกลายเป็นทางเลือกสุดท้าย
“ชื่อจันทร์เจ้า ผมชื่อจันทร์เจ้า”
หลังจากที่อาคิราเอ่ยชื่อของตัวเองออกไป แกนกายแข็งขืนก็ขยับรัวจนร่างกายของเขาสั่นสะท้าน มือที่เกาะอยู่ตรงไหล่หนาเปลี่ยนมาเป็นโอบรอบลำคอแกร่ง ฟ้าครามเอ่ยบอกให้คนใต้ร่างครางชื่อของตน อาคิราอึกอักในตอนแรก ก่อนที่ฟ้าครามจะ ‘เคี่ยวเข็ญ’ จนริมฝีปากบางเอื้อนเอ่ยชื่อของเขาออกมา
เสียงหวานดี
เขานั่งบนตักของฟ้าคราม ของเหลวที่เพิ่งจะถูกปลดปล่อยเมื่อครู่ไหลย้อนออกมาจนรู้สึกเหนอะหนะ แกนกายยังคงค้างคาอยู่ที่ช่องทาง อาคิราน้ำตาคลอหน่วย เสียดเสียวและสงสัยว่าทำไมคนตรงหน้าถึงหยุดมันอีกแล้ว
“อึก….คุณ หยุดทำไม” ฟ้าครามเผยรอยยิ้มออกมามากกว่าเดิมในขณะที่ปลายนิ้วไล้ไปตามกรอบหน้าของจันทร์เจ้า
“คุณยอมผมอีกแล้ว คราวนี้แบบมีสติซะด้วยสิ ทำไมครับ” อาคิราหลบสายตาคมที่มองมา เขาไม่มีคำตอบสำหรับคำถามนี้ จะบอกว่าเขาเต็มใจตั้งแต่แรกก็ไม่ใช่ เขาถูกบังค…
เคลิ้มเอง
อือ เขาเคลิ้มเอง
“อย่าถามมากได้มั้ย” เขาพูดเสียงเบา ซบหน้าลงบนบ่าแกร่ง ฟ้าครามนั่งอยู่บนชักโครกโดยมีอาคิรานั่งทับอยู่อีกที ฟ้าครามเอามือวางประสานกันบนเอวบาง มองคนตัวขาวที่ตอนนี้แดงไปทั้งตัว
“ทำเองสิ”
อาคิราหน้าขึ้นสีกับประโยคเมื่อครู่ เขาทำท่าจะผละลุกออกแต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อฟ้าครามดึงเขาลงไปนั่งที่เดิมอีกรอบ การดึงที่ไม่ได้เบานักทำให้ช่องทางกดกระแทกกับแกนกายจนอาคิราหลุดครางออกมา
ฟ้าครามจับเอวบางค้างเอาไว้แน่นก่อนจะสวนกระแทกแกนกายใส่คนบนร่างแรงๆ อาคิราจิกเล็บลงบนเนื้อของคนที่เล่นทีเผลออย่างแรงจนห้อเลือด
“อื้อ...อ่ะ แรงไป”
ฟ้าครามกดริมฝีปากลงไปบนเชอร์รี่สีอ่อนตรงหน้า ก่อนจะปล่อยให้การขยับร่างกายกลายเป็นหน้าที่ของจันทร์เจ้า
อาคิรารู้สึกเหมือนเขาจะหลับกลางอากาศในตอนที่ร่างกายกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยออกมาเป็นรอบที่สอง ก่อนที่ฟ้าครามจะขยับแรงๆและปลดปล่อยเข้ามาในตัวของเขาเช่นกัน
ฟ้าครามจัดการชำระคราวคาวและเหงื่อไคลของคนตรงหน้าจนเรียบร้อย เขาเลือกชุดนอนที่ไซส์เล็กที่สุดมาสวมให้คนที่นอนหลับอยู่บนเตียง
“ไงมึงติดต่อมันได้ไหม” ไดร์ฟถามเพื่อนตัวขาวที่กดโทรศัพท์มือถือโทรหาจันทร์เจ้ามาร่วมครึ่งชั่วโมง ทางไลน์ เฟสบุ๊ค หรืออะไรก็ตามที่พอจะเป็ช่องทางติดต่อพวกเขาก็ทำมาทั้งหมด แต่ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวของเพื่อนสนิท
“ไม่ได้ว่ะมึง มันเครื่องมันดับไปแล้วว่ะ ตอนแรกก็โทรติดนะ” ตอนนี้มันดับไปแล้ว เหมือนกับว่าปล่อยให้มันสั่นอยู่อย่างนั้น หรืออาจจะไม่ได้ยิน ซีนหันไปบอกเพื่อนที่นั่งคิ้วขมวดอยู่อีกทาง
“มันไปไหนของมันวะ คอนโดก็ไม่กลับ กูแม่งไม่น่าปล่อยให้มันอยู่คนเดียวเลย”
“มึงอย่าโทษตัวเองดิ งั้นกูก็ผิดที่ไม่ไปกับพวกมึงด้วยอ่ะ”
ไดร์ฟหันมาผลักศีรษะเพื่อนตัวขาว เขาเดินไปนั่งบนโซฟาสีเบจ ดนัยภัทรมาที่ห้องของอาคิราตั้งแต่ช่วงสายๆ รอกว่าสองชั่วโมงและบวกกับการติดต่อไม่ได้ถึงได้รู้ว่าเพื่อนหายไป ส่วนศิรกานต์ที่อยู่ห้องถัดไปถึงเข้ามาสมทบ
“มันไปไหนของมันวะ”
อาคิราตื่นขึ้นมาอีกทีในช่วงเกือบทุ่ม เขาหลับไปนานมากเพราะตอนที่เขา..
เอ่อ
ก็ตอนสายๆ เขาก้มมองชุดนอนตัวโคร่งที่ไม่คุ้นตา ร่างกายที่ปวดร้าวตั้งแต่โคนขามาจนถึงช่วงเอว เขาเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ร่างกายที่มีรอยแดงประปราย ตอกย้ำเรื่องที่เกิดขึ้น อาคิรายิ่งหงุดหงิดตัวเอง
ฟ้าครามเปิดประตูห้องนอนเข้ามาเจอกับคนที่เพิ่งตื่นนอน อาคิราไม่ได้มองคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ เขาเลือกที่จะทำเหมือนฟ้าครามไม่มีตัวตน เอาจริงๆก็อายนั่นแหละแล้วก็หงุดหงิดตัวเองด้วย
ใจง่ายจังนะจันทร์เจ้ามานอนอ้าขาให้ใครเอาก็ไม่รู้
“หิวมั้ย”
“...” ฟ้าครามไม่ได้คำตอบจากคนตัวขาว อาคิราหันซ้ายหันขวา มองหาเสื้อผ้าของตัวเองที่น่าจะอยู่ที่ไหนสักที่ หรือมือถือของเขา
“เสื้อผ้าของคุณผมเอาไปซัก แล้วก็มือถือผมชาร์จแบตให้อยู่ตรงนั้น” อาคิราเดินไปดึงโทรศัพท์มือถือออกจากการชาร์จ
83 missed call จากซีน
“นี่คุณดึกแล้ว กลับตอนนี้หรือไง”
“ผมว่าผมอยู่ที่นี่มานานเกินไปแล้ว”
“จะโทรให้เพื่อนมารับหรือไง”
“อืม”
“ให้ไปส่งมั้ย”
“ไม่ต้อง” อาคิราสวนทันควัน
“งั้นก็นอนที่นี่” ฟ้าครามสาวเท้ายาวๆก่อนจะยึดเอาโทรศัพท์มือถือของจันทร์เจ้ามาไว้ในมือ
“เลือกเอานะครับคุณจันทร์เจ้า”
อาคิราเม้มริมฝีปากแน่น เขาไม่อยากเลือกสักอย่างนั่นแหละ ทำไมต้องมาบังคับด้วยวะ นอนด้วยกันไปแค่สองครั้งนี่ไอ้บ้าฟ้าครามนี่มาเป็นเจ้าของเขาแล้วหรือไง แค่นี้ก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว
“จะไปส่งไม่ใช่หรอ ก็ไปสิ”
TBC.
#รบดซร
ซีน ศิรกานต์ = ซองอุน
ไม่รู้ว่าซีรี่ย์นี้กี่ตอนจบเราแบบแต่งไปเรื่อยๆไม่มีจุดหมายเหมือนอนาคตเรา เอ๊ะไม่ใช่สิ ให้เดากันเล่นๆนะคะว่าจันทร์เจ้าอายุเท่าไหร่ have a good dream ค่ะ :)
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น