R A B I D THE SERIES | SCENE1
Playlist MinHwan
R A B I D THE SERIES
SCENE 1
หลังจากประกาศรางวัลสุดท้ายเสร็จพวกเราทุกคนลุกขึ้นโค้งให้กับรุ่นพี่ในวงการรอบๆตัว
มินฮยอนคิดว่าคงเป็นเพราะตัวเขาเองมัวแต่สนใจแฟนๆที่อยู่ด้านหน้าจนไม่รู้ว่าเพื่อนต่างวงอย่างJBJเดินมาทักทายพวกเขา
และยิ่งไปกว่านั้นเขาก็เลยไม่เห็นว่ามีใครบางคนกำลังทักทายเจ้าเมนโวคอลตัวขาวของวงอย่างถึงเนื้อถึงตัว
“เห้ย…มินฮยอน” เขาหันไปตามแรงกระทุ้งศอกของพี่รองฮาซองอุน
สายตาคมปรายตามองตามที่พี่ซองอุนเพยิดหน้า
เขาหันไปมองทางด้านหลังมินฮยอนคิดว่าเขาเกือบจะพุ่งตัวไปคว้าเอาตัวเด็กบื้อนั่นมาไว้กับตัวเสียตอนนั้นถ้าไม่ติดว่าพี่ซองอุนปรามเอาไว้
“ใจเย็นน่า คนเยอะแยะ”
เขาผ่อนลมหายใจพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่มองไปทางนั้น นึกเคือง’คิมดงฮัน’อยู่ไม่น้อยที่เข้ามากอดคนของเขาอยู่นานสองนานและก็เคืองคนของตัวเองเช่นกันที่ไม่แม้แต่จะปัดออก
“เป็นอะไรของพี่เนี่ย” คิมแจฮวานบ่นกระปอดกระแปดในยามที่เขาเข้าไปอ้อนแฟนหนุ่มตัวสูงแต่อีกฝ่ายเอาแต่นิ่งใส่ทั้งๆที่ปกติไม่ใช่แบบนี้
เขาอ้อนทีไรนี่พี่มินฮยอนต้องจับไปฟัดแล้ว
“เงียบใส่เราอีก”แจฮวานถอนหายใจ
ตอนนี้เขากำลังจะเดินไปขึ้นรถเพื่อกลับหอส่วนพวกคนอื่นๆน่ะกำลังเปลี่ยนชุดกันอยู่แล้วก็สาเหตุที่เขากับพี่มินฮยอนเปลี่ยนชุดเสร็จเร็วกว่าใครก็เพราะว่าหลังจากลงจากเวทีพี่มินฮยอนที่คอยมาวอแวเขากลับนิ่งเงียบต่างจากที่เคยเป็น
แถมยังไม่มาเดินใกล้เขาอีก ครั้นพอแจฮวานจะเดินเข้าไปคุยด้วยก็โดนเดินหนีแถมคนรักยังเปลี่ยนชุดเสร็จเป็นคนแรก
แจฮวานได้ยินที่พี่มินฮยอนบอกกับพี่จีซองว่าขอตัวไปรอที่รถเท่านั้นแหละเขาก็รีบเปลี่ยนชุดให้เสร็จและตามออกมา
“พี่มินฮยอน”แจฮวานเรียกคนเป็นพี่เสียงนิ่ง
แต่ก็นั่นแหละไม่รู้เหมือนกันว่าไปโกรธแจฮวานมาเบอร์ไหนขนาดหน้าเขายังไม่หันมามองเลย
“ถ้าพี่ไม่บอกเราก็ไม่รู้นะ เรามันโคตรโง่เลยพี่ก็รู้”
มินฮยอนถอนหายใจก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปเปิดประตูรถแวนของวงแล้วดึงเด็กน้อยที่ยืนหน้าเสียอยู่ข้างๆตัวเข้าไปด้วย
เขานั่งลงบนที่นั่งด้านหลังสุดริมหน้าต่างฝั่งขวาก่อนจะดึงเมนโวคอลตัวขาวที่นั่งอยู่ข้างๆให้ขึ้นมานั่งบนตัก
แจฮวานนิ่งริมฝีปากเริ่มเบะดูก็รู้ว่าอีกนิดก็จะร้องไห้แล้ว มินฮยอนจับสองข้างแก้มนิ่มที่เขาชอบแกล้งเจ้าตัวโดยการฝังจมูกเข้าไปไม่หยุดหย่อนให้หันมามองกันตรงๆ
แต่ดวงตาหวานก็ยังไม่ยอมสบตาเขา
“แจฮวานมองหน้าพี่” จนเขาต้องเอ่ยบอกแกมบังคับนั่นแหละน้องถึงยอมมองกัน
“โกรธอะไรเรา เราขอ…” มินฮยอนจัดการปิดปากคนตัวขาวด้วยอวัยวะเดียวกัน
เขายอมรับว่ามันไม่ได้เป็นจูบที่อ่อนโยนเท่าไหร่นักเขาบดเบียดริมฝีปากของตัวเองลงไปแรงๆ
ลิ้นหนาที่สอดเข้าไปในโพรงปากเล็กกวาดต้อนเอาเสียเด็กน้อยในอ้อมกอดตามไม่ทัน
มือขาวกำเสื้อโค้ทของคนที่เอาแต่ใจใส่ตนเองไว้แน่น
ริมฝีปากเราละออกจากกัน
“เรื่องดงฮัน…หวง”
มินฮยอนจับให้แจฮวานนั่งคร่อมขาของเขาเอาไว้ก่อนจะดันท้ายทอยของคนอายุน้อยกว่าลงมาอีกครั้ง
จูบครั้งนี้รุนแรงและร้อนแรงกว่าเมื่อครู่แจฮวานรู้ดี
ยามที่มือหนาของมินฮยอนกำลังสอดเข้ามาใต้เสื้อของเขานิ้วเรียวแสนซุกซนที่กำลังบดขยี้ตุ่มไตจนเขาเสียวซ่าน
มินฮยอนถอนริมฝีปากออกมาพลางมองดูปากเล็กๆที่คอยเปล่งเสียงหวานออกมาบวมเจ่อ
ใบหน้าคมฝังเข้าที่ลำคอขาวเป็นเป้าหมายต่อไปเขาดูดดึงแรงๆจนเกิดรอยช้ำ
โชคดีที่หลังจากนี้ก็อีกนานกว่าจะมีงานเพราะฉะนั้นการทำรอยจึงไม่เป็นปัญหาอะไร
“อ๊ะ…พี่มินฮยอนเดี๋ยวพวกพี่จีซองมา..น..นะ”
“อีกนาน…จะกลัวอะไร”
จมูกคมฝังเข้าที่ลำคอขาวอีกครั้งก่อนจะไล่ต่ำลงไปหยุดที่ไหปลาร้าของเด็กตัวขาว
แจฮวานเป็นเด็กที่ตัวหอมมากนี่คืออีกข้อที่มินฮยอนเพิ่งจะรู้หลังจากได้พิสูจน์ไปเมื่อเดือนก่อน
และเหตุนี้เองนั่นแหละที่ทำให้เขาชอบกลิ่นแจฮวานและหาโอกาสที่จะคอยสูดกลิ่นนี้อยู่เรื่อย
ริมฝีปากบางของเจ้าของส่วนสูง181เซนติเมตรกำลังสร้างรอยประทับอีกรอยที่ไหล่มน
แจฮวานไม่รู้ตัวว่ามือที่เคยซุกซนอยู่บริเวณหน้าอกของเขามันไม่อยู่ที่ขอบกางเกงตั้งแต่ตอนไหน
ฮวังมินฮยอนค่อยๆสอดมือหนาของตัวเองเข้าไปในกางเกงยีนส์สีซีดของน้องก่อนจะปลดเอามันลงจนถึงหน้าขา
แจฮวานที่กำลังหอบหนักซุกซบอยู่กับอกกว้างแทบไม่มีโอกาสได้ห้ามคนรักได้แต่ปล่อยให้คนเอาแต่ใจทำตามใจตัวเอง
ถ้าจะถามว่าเขาจะทำน้องตอนนี้จริงๆหรือ
มินฮยอนก็คงจะตอบไม่ได้
แต่สิ่งที่เขารู้อย่างนึงก็คือ
ถ้าให้รอจนถึงหอ…เขาก็ไม่ไหว
สิ่งที่ดุนดันอยู่ภายใต้กางเกงสแลคเนื้อดีสีเข้มกำลังเสียดสีกับด้านหลังของเมนโวคอลตัวขาว
แจฮวานกัดริมฝีปากของตัวเองแน่นเมื่อพี่มินฮยอนกำลังใช้มือทำตามใจตัวเองและแกล้งเขาไปพร้อมกัน
ความรู้สึกเสียดแน่นอยากปลดหล่อยแต่ทำไม่ได้ไหนจะไอ้ที่กำลังถูไถอยู่จนเขาแทบบ้านั่นอีก
“ฮ่ะ….พี่มินฮยอนอย่า..อ่ะแกล้งเรา”
“ลงโทษเด็กดื้อไงครับ” พูดจบจมูกคมก็ฝังเข้ากับลำคอขาวแล้วสูดกลิ่นที่เขาเสพติดนักหนาฟอดใหญ่
“น้องเข้ามา…อ้ะ..กอดเราเอง…อ๊า”
ของเหลวสีขุ่นที่ถูกปลดปล่อยออกมาภายใต้อุ้งมือหนา
มินฮยอนกระตุกยิ้มก่อนจะกระซิบข้างใบหูขาว
“ก็เพราะเรามันน่ารักไง”
“เพราะฉะนั้นพี่ขอโทษเราด้วยการ’รัก’แรงๆสักรอบนะครับ”
“อ่ะ…ฮื่อพี่มินฮยอน” เมนโวคอลตัวขาวครางเครือเมื่อถูกคนตัวโตใจร้ายจับตัวเขากดนั่งลงบนตัก
มองจากภายนอกมันก็เหมือนกับการนั่งบนตักกันธรรมดาแต่ภายใต้เสื้อโค้ทสีเลือดหมูของพี่มินฮยอนมันมีอะไรที่มากกว่านั้น
ท่อนลำร้อนที่ค่อยๆถูกกลืนกินจากคนตัวขาวด้วยแรงของฮวังมินฮยอน
เขายอมรับว่ากำลังเอาแต่ใจแต่จะให้ทำยังไงได้โทษแจฮวานก็แล้วกันที่ดันน่า’รัก’ขนาดนี้
เขากำลังรังแกน้องโดยใช้เสื้อโค้ทสีเลือดหมูตัวใหญ่ของตัวเองมาบดบังเอาไว้
ตอนนี้พวกเมมเบอร์ยังไม่กลับมาขึ้นรถแต่อีกไม่นานเท่านั้นแหละเดี๋ยวก็มากันแล้ว
และแน่นอนว่าให้เขารังแกคนรักภายในเวลาแสนสั้นเท่านี้น่ะ
มินฮยอนทำไม่ได้หรอก
มือหนาจัดการจับให้คนตัวขาวบนตักขยับขึ้นลงช้าๆ
ใบหน้าขาวชื้นเหงื่อที่เชิดขึ้นทุกครั้งที่เขากดสะโพกของน้องลงแรงๆจนของของเขามันกระทบเข้ากับจุดที่ทำให้แจฮวานเสียวซ่าน
ท่าทางที่เขามองว่ามันแสนจะยั่วยวนถูกแสดงออกมาโดยที่แจฮวานเองก็ไม่รู้ตัว
มินฮยอนกำลังอดกลั้นและอดทนเขารู้ว่าตอนนี้มือของเขากำลังบังคับให้น้องขยับขึ้นลงแรงขึ้นเรื่อยๆ
ช่องทางอุ่นๆที่กำลังโอบรัดตัวตนของเขาเอาไว้ทำเอามินฮยอนแทบบ้า
ถ้าหากเขาทำได้ก็อยากจะขับรถกลับหอเสียเดี๋ยวนี้แล้วไปจัดการลงโทษเจ้าเด็กน่ารักนี่แรงๆบนเตียง
แทนที่จะเป็นรถแคบๆนี่
“อ๊ะ…พี่มินฮยอน” แจฮวานครางเสียงหวาน หมดแล้วความหนาวที่แทบจะกัดกินผิวตอนอยู่ด้านนอกตอนนี้ร่างกายของเขาโชกเหงื่อไปเสียหมด
ความเสียวซ่านที่กัดกินอยู่อทบจะทุกส่วนบนร่างกายกับแววตาคมที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ตอนนี้ราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไปได้
แจฮวานแพ้
เขาแพ้พี่มินฮยอนทุกอย่างนั่นแหละ
เมนโวคอลตัวขาวขยับขึ้นลงแรงๆเมื่ออารมณ์ใกล้จะสิ้นสุด
เสียงหวานหวีดครางเมื่อคนเป็นพี่สวนกระแทกสะโพกสอบขึ้นมาพอดีกับตอนที่เขากดลงไปแจฮวานแทบหมดแรงเมื่อมันทำให้เขาเสียวซ่านแทบบ้า
มินฮยอนมองเด็กตัวขาวที่ซบอยู่ตรงอกเขานิ่งแล้วจุดรอยยิ้มที่มุมปาก
จัดการจับน้องขยับขึ้นลงด้วยตัวเองขืนปล่อยไว้แบบนี้เขาได้บ้าตายแน่
“อ่ะ…แจฮวานอ่า”
“ฮื้อ….อ๊า”
ของเหลวอุ่นถูกปลดปล่อยเข้าไปในช่องทางคับแคบพร้อมๆกับแจฮวานที่ปลดปล่อยออกมารอบที่สองภายใต้เสื้อโค้ทสีเลือดหมู
มินฮยอนกดศีรษะกลมให้พิงอกเขาไว้หางตาเหลือบไปเห็นว่าพวกเมมเบอร์กำลังเดินกลับมากันพอดีมืหนาจึงคลีเสื้อโค้ทตัวโคร่งให้คลุมทั้งเขาและคนรักเอาไว้
“อ้าวพี่แจฮวานเป็นอะไร” เป็นอีแดฮวีที่ถามขึ้นเมื่อขึ้นรถมาเป็นคนแรก
“หลับน่ะ” เขาตอบเสียงนิ่ง
“แบบนั้นพี่เมื่อแย่เลย ปลุกพี่แจฮวานให้มานั่งดีๆมั้ยครับ”
“ไม่เป็นไรหรอก พี่โอเค” มินฮยอนตอบพร้อมกับยิ้มให้มักเน่ของวง
พอเขาพูดแบบนั้นก็ไม่มีใครท้วงอะไรอีก
วันนี้คนที่นั่งข้างๆเขาเป็นองซองอู
มินฮยอนได้แต่ขอโทษอีกฝ่ายในใจเป็นร้อยๆรอบกว่าถึงหอพัก
กับเสียงครางที่เขาก็กลั้นมันไว้ไม่ได้ในบางที หึ…เขาโดนแจฮวานเอาคืนเสียแล้วแหละ
อะไรๆที่ยังค้างคาไว้ภายใต้เสื้อโค้ทตัวโคร่ง
น้องกำลังตอดรัดเขาจนแทบบ้ามินฮยอนได้แต่คาดโทษอีกฝ่ายเอาไว้ในใจ
เล่นมาทำกันแบบนี้เตรียมตัวรับโทษไว้แล้วสินะ
รถจอดที่หน้าหอพักแล้วทุกๆคนค่อยๆทยอยกันลงไป
องซองอูหันมาหาเขาก่อนที่อีกฝ่ายกำลังจะลุกออกไป
“โดนเด็กมันรัดแรงหรือไง
ถึงขั้นเก็บเสียงไม่อยู่น่ะ” ฮวังมินฮยอนยิ้มมุมปากก่อนจะตอบเพื่อนคนเดียวในวง
“ก็แรงพอตัวว่ะ”
“เอ้อ…อง”
“ห้องบนชั้นสองฝุ่นเยอะป่ะวะ”
“ไม่เยอะแต่พื้นมันแข็งนะ”
TBC.
@anythingELF
หวีดได้ที่ #เพลย์ลิสต์มินฮวาน รออ่านนะคะ^^
ทีแรกว่าจะลงวูล์ฟบอย(อีกแล้วค่ะ5555)แต่ก็นั่นแหละไม่ได้เขียน แล้วก็เราจะบอกว่าพรุ่งนี้เราเริ่มสอบไฟนอลแล้วค่ะสอบเสร็จวันที่14นู่นแหนะ ช่วงนี้อาจจะไม่ได้ลงฟิคเลยหรืออาจจะแวบๆมาบ้างก็เอาแน่เอานอนไม่ได้เลยอยากจะแจ้งไว้ก่อน
แล้วก็จากosตอนที่แล้วเราเผลอหลุดเขียน สำนักวิชา
ไปอันนี้มีคนเดามาว่าเราเรียนมฟล.หรอ
คำตอบคือใช่ค่ะเราเรียนอยู่ดอยแง่มเน้อออ555555 ไปแล้วววนี่แอบแวบมาตอนอ่านหนังสือ
เจอกันตอนหน้าค่ะ
น่าอิจฉาองซองอู ได้ที่นั่งวีไอพีมากจริงๆ
ตอบลบพิมินก็ช่างเก้วกาดเหลือเกิน เยาวชนไปเกือบครึ่งก็ยังทำไปได้ ไม่ไหว ไม่ไหว เราไม่ไหวแล้ว