04| Bangkok
อ่า….ร้อน
คิมแจฮวานปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาตามร่างกาย ขนาดเขาสวมแค่เสื้อยืดตัวเดียวยังรู้สึกร้อนขนาดนี้
เหลือบมองควานลิน
เหมือนมากันคนละประเทศ
ตอนนี้พวกเราวอนนาวันทั้ง 11 คน อยู่กันที่ประเทศไทย เพื่อมาพบแฟนๆ พร้อมกับการแสดงคอนเสิร์ต 2 วันเต็ม ความทรงจำและความประทับใจจากแฟนมีตติ้งในปีที่ผ่านมา ยังคงชัดเจนในความทรงจำ พอๆ กับการได้รับความรักจากแฟนๆ ที่พวกเราไม่มีวันลืม
และอากาศที่ลืมไม่ลงเช่นกัน
หลังกลับจากอิมแพคอารีน่า ทุกๆ คนก็ต่างแยกย้ายกันเข้าห้องพัก เพื่อเตรียมตัวสำหรับการแสดงรอบแรกในวันพรุ่งนี้
การมาทำงานในต่างประเทศ สิ่งที่จะไม่พูดถึงไม่ได้เลยก็คือ ‘รูมเมท’
ความจริงทุกๆ ครั้งมันก็ไม่มีอะไรมาก ถ้าหากว่าคราวนี้รูมเมทของแจฮวาน ไม่ใช่ ‘ฮวังมินฮยอน’
เพราะทุกครั้งที่เขาได้นอนร่วมห้องกับคนรู้ใจ มันก็จะกลายเป็นแบบนี้
“อ๊ะ...พี่มินฮยอน..อื้อ แรง”
หรือต่อให้ไม่ได้แชร์ห้องพักกัน คนหื่นคนนั้นก็จะหาเรื่องมานอนกับแจฮวานจนได้
จนพักหลังๆ จีซองฮยองเลยต้องบังคับให้แยกห้องกันในช่วงเวิร์ลทัวร์ซะบ้าง แต่ตราวนี้ไม่รู้ว่าฮวังมินฮยอนไปติดสินบนอะไรลีดเดอร์ของวงไว้หรือเปล่า
ร่างสูงโปร่งของคนรัก ถึงได้นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงเดี่ยวอีกเตียงในห้อง พร้อมหันหน้ามามองเขาตาไม่กระพริบแบบนี้
“เลิกจ้องเถอะ ผมอึดอัดนะ”
“ก็พี่อยากมองเรา หรือจะให้ไปมองคนอื่น”
แบบนี้ตลอด
“ก็ลองดูสิ”
ตอนนี้เป็นเวลาพักผ่อนทุกๆ คนจะได้รับเวลาว่างให้ทำอะไรก็ได้ตามอัธยาศัย เขาเห็นในคาทกกรุ๊ปว่าจีฮุนออกไปเดินข้างนอกกับเมเนฯฮยอง ส่วนอูจินเล่นเกมอยู่กับเนียล
และที่เหลือ
404 not found…
“จะไปไหน” มินฮยอนเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าแจฮวานกำลังจะเดินออกจากห้องไป
“ไปฟิตเนส” เด็กตัวขาวตอบอย่างไม่หยี่ระ ไม่สนสายตาที่แสดงความไม่พอใจของคนบนเตียง
มีเวลาว่างทั้งทีมินฮยอนก็แค่อยากจะใช้เวลาว่างอยู่กับคนรักก็เท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าสำหรับคิมแจฮวาน น้องจะไม่ได้คิดแบบนั่นสักเท่าไหร่
ประตูถูกปิดลงแล้ว มินฮยอนได้แต่ข่มอารมณ์คุกรุ่นของตัวเองเอาไว้
ยังไงคืนนี้ก็ต้องเจอกัน
ถ้าพี่จะทวงเวลาของพี่คืน
อย่าหาว่าพี่ใจร้ายนะ..แจฮวานอา
ร้อน
ร้อนมาก
ร้อนที่สุด!
เวลาปกติก็ว่าร้อนกว่าปกติที่เขาเคยเจออยู่แล้ว ยิ่งพอมาออกกำลังกายเรียกเหงื่อคราวนี้ก็ดูจะได้ผลดีกว่าทุกๆ ครั้ง มือขาวจับคอเสื้อขยับไปมาให้อากาศพัดผ่าน หวังจะคลายร้อนแต่ก็ช่วยได้ไม่มากนัก ดวงตากลมเหลือมองเวลาบนหน้าจอมือถือ เขาใช้เวลาในการออกกำลังกายไปเรื่อยๆ ร่วม2ชั่วโมงแล้ว
คงต้องกลับสักที
เสื้อยืดสีขาวตัวบางชื้นเหงื่อจนแนบไปกับผิวกาย ไหนจะกางเกงขาสั้นสีดำที่ใส่อยู่ ยิ่งไม่ช่วยปกปิดผิวเนียนราวกับน้ำนมที่มินฮยอนหวงนักหวงหนาเอาไว้ได้ เขาแสร้งนอนเล่นมือถือไม่สนใจคนที่เพิ่งกลับเข้ามา แต่หางตาก็ยังเหลือบมองคนที่กำลังเตรียมตัวจะอาบน้ำเป็นระยะ
เชี่ยโคตรขาว
ยิ่งรอยแดงจางๆ บางจุดที่ตัวเองเป็นคนทำเอาไว้ก็ยิ่งชวนให้นึกถึงเหตุการณ์ในครั้งก่อนๆ
เย็นไว้ฮวังมินฮยอน
เย็นไว้
เย็-
แม่งเอ้ย
ไม่เย็นแม่งแล้ว
“เห้ย!!” แจฮวานร้องออกมาเพราะอารามตกใจ อยู่ๆ คนที่ควรจะอยู่ด้านนอกก็เปิดประตูเข้ามา “ลืมล็อกหรอวะ”
“ใช่ หรือว่ารอพี่อยู่หือ”
มินฮยอนปิดประตู และ ‘กริ๊ก’ ล็อกเรียบร้อย
สายตาคมมองคนตรงหน้า เสื้อขาวบางยังไม่ถูกถอดออกไปไหน ยิ่งมันเเนบชิดแบบนี้ เห็นใกล้ๆ แล้วอยากจะทึ้งออกจากร่างกายของแจฮวานเหลือเกิน
“ใคร..เขารอพี่กัน ออกไปนะผมจะอา..อืม” เขาจบประโยคที่เตรียมจะเอ่ยไล่ด้วยการประทับอวัยวะเดียวกันลงไป ริมฝีปากบดลงบนกลีบปากอ่อนนุ่ม เคล้าคลึงจนแจฮวานยอมให้รุกล้ำเข้าไปชิมความหวานภายใน
ให้ตายเถอะแจฮวาน
สุดท้ายก็ยอมอีกแล้ว
เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดแข่งกันไม่มีใครยอมอ่อนข้อ มือเล็กโอบรอบบ่าหนา ยึดเหนี่ยวเอาไว้ไม่ให้ตนเองล้มลงไปกองกับพื้นเสียก่อน ใบหน้าคมผละออกมาให้คนตรงหน้าได้พักหายใจ จมูกสวยคลอเคลียข้างแก้มนุ่ม เอ่ยเสียงทุ้มแหบพร่าให้คนฟังรู้สึกใจสั่นเเปลกๆ
“พี่จะมาทวงเวลาของพี่คืนครับ”
“ส่วนถ้าหนูจะอาบน้ำ...เดี๋ยวพี่อาบให้เอง”
“อากาศร้อนเนอะ” แจฮวานไม่ได้ตอบ ก็ใครมันจะไปมีสมาธิตอบได้ ในเมื่อคนถามยังคงวุ่นวายอยู่กับตุ่มไตเม็ดเล็ก
“อ่า..พะ...มินฮยอน อ๊ะ”
ตอนนี้ครางได้อย่างเดียว
สายตาโลมเลียที่ร่างสูงไม่คิดจะปกปิดสักนิด ทำให้คนถูกมองเขินจนแดงไปทั้งตัว ฮวังมินฮยอนดันคนตัวเล็กให้ถอยหลัง
ปึก!
จนชนกับผนัง สัมผัสเย็นเฉียบจากความชื้นของไอน้ำที่เกาะผนังทำให้เด็กน้อยสะดุ้งเล็กๆ
“อืม แจฮวาน”
“อื้อ” คิมแจฮวานขยับใบหน้าไปอีกทาง หลังจากคนอายุมากกว่าหมุนฝักบัวให้เปิดออก
อ่า..เย็นเป็นบ้า
“หายร้อนหรือยัง” แจฮวานสะบัดศีรษะไล่น้ำออกจากใบหน้า ก่อนร่างกายจะถูกจับให้ขยับออกห่างมากพอที่เขาจะไม่สำลักน้ำตายไปเสียก่อน
“ยังร้อนอยู่เลย” ดวงตาใสช้อนมองคนอายุมากกว่า “ร้อนกว่าเดิมด้วย”
โคตรยั่ว
“แจฮวานอา”
“อากาศร้อนแบบนี้ มาดับร้อนกันเถอะดีมั้ย”
ถ้าหากว่าการดับร้อนของพี่มินฮยอนคือการที่ทำให้ร่างกายของเขาปั่นป่วนแบบนี้ แจฮวานก็ขอบอกว่ามันเป็นวิธีที่ไม่ได้ผลมากๆ
ร้อนกว่าเดิม
ตอนที่ฝ่ามือหนาฟ้อนเฟ้นไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย ไม่หยุดหย่อน ราวกับจะทำให้เนื้อช้ำ
ร้อนกว่าเดิม
ตอนที่เขาถูกจับให้หันหน้าเข้าผนัง หน้าอกถูกดันจนเบียดเข้ากับกระเบื้องเย็นเฉียบ จนอะไรต่ออะไรเสียดสีจนรู้สึกมากกว่าเดิม
และร้อนกว่าเดิม
ตอนที่ฝ่ามือหนาเอื้อมมาบดขยี้กลางกายแบบไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากที่ประทับจูบไปทั่วทั้งแผ่นหลัง ท่ามกลางร่างกายที่เปียกปอนของเราทั้งคู่
มินฮยอนมองแผ่นหลังที่ถูกปกปิดด้วยเสื้อยืดที่ไร้ประโยชน์ เพราะตอนนี้มันโดนน้ำจนเปียกลู่ไปกับผิวเนื้อ เห็นผิวขาว กับตัวบางๆ ของแจฮวาน
มินฮยอนใช้กลางกายภายใต้กางเกงผ้าเนื้อดี ถูไถที่รอยแยกระหว่างก้อนเนื้อนิ่มหลังจากเขากำจัดอาภรณ์ท่อนล่างของแจฮวานออกไปแล้ว
“อือ..” เสียงครางเครือในลำคอดังเบาๆ คิมแจฮวานกำลังจะเป็นบ้ากับการเล้าโลมของคนรัก
กะจะให้ขาดใจตายตรงนี้เลยหรือไงกัน
“ใส่..ใส่เข้ามา อื้อ..สักที”
“ใจร้อนจัง” คนด้านหลังเอ่ยกลั้วหัวเราะ
“ไหน ถ้าอยากให้พี่ตามใจ เด็กดีของพี่ต้องทำยังไงหรอ”
มือหนาจับแกนกายของตัวเองบดเบียดกับเนื้อนิ่มแรงกว่าเดิม
“ไหนลองอ้อนพี่หน่อยสิครับ”
มืออีกข้างก็ส่งไปหยอกล้อกับเม็ดทับทิทด้านหน้า
อ่า..แจฮวานกำลังแย่ เขาถูกกระตุ้นทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
“อื้อ...ไม่ทำได้..มั้ย”
มันน่าอาย
“อ๊าา” แต่คนอย่างฮวังมินฮยอนหรือจะยอม อยากได้อะไรก็ทำทุกอย่างจนเขายอมทุกรอบ ทุกครั้งไป
อย่างตอนนี้
“อื้อ..พอก่อน..หยุด ยอมแล้ว อ๊าา” มินฮยอนหยุดขยับนิ้วที่อยู่ในกายขาว กระซิบเสียงแหบพร่าริมใบหู
“พี่รอฟังอยู่ครับ เด็กดี”
คิมแจฮวานกำลังจะตาย เขาจะต้องตายแน่ๆ พรุ่งนี้มีคอนเสิร์ตแต่นี่เขายังไม่ได้ออกจากห้องน้ำเลยด้วยซ้ำ
เสียงเนื้อกระทบกันสลับกับเสียงครางดังก้องไปทั่วห้องน้ำสี่เหลี่ยมภายในห้องพัก ฝักบัวก็ยังถูกเปิดทิ้งไว้อยู่แบบนั้น ในตอนนี้ไม่ได้มีใครสนใจเสียงน้ำที่ตกกระทบพื้น เพราะกิจกรรมอันเร่าร้อนกำลังกลืนกินสมองจนว่างเปล่า
“อ๊ะ อือ” มือขาวเกาะผนังแน่น มือไถลไปตามแรงที่อีกคนกระแทกเข้ามาไม่หยุดหย่อน มินฮยอนตีเข้าที่สะโพกมนจนเกิดเสียง แจฮวานหลุดเสียงร้อง
ไม่เจ็บ แต่กลับรู้สึกดี
“ฮ่ะ...พี่มินฮยอน แรง..อีก อึก” สะโพกสอบขยับรัวกว่าเดิม เสียงครางหวานของแจฮวานราวกับยากระตุ้นชั้นดี
“แจฮวา... แจฮวานอ่า” ร่างหนาขยับกายหนักๆ อีกสองสามครั้งก่อนที่เมนโวคอลคนเก่งจะรับรู้ถึงความรู้สึกอุ่นวาบในช่องท้อง
“ฮือ..อ่ะ เอาออกไปเลยนะ” วงแขนแกร่งโอบรัดที่เอวบาง กดจูบที่ซอกคอขาว กอนกายออกจากช่องทางตามที่อีกคนบอก ก่อนเข่าทั้งสองข้างของฮวังมินฮยอนจะจรดลงกับพื้นด้านล่าง
“พี่มินฮยอน..ทำอะไร อ๊ะ อย่า!” แจฮวานร้องเสียงหลง ตอนที่มือหนาแยกก้อนเนื้อนิ่มของเขาออกจากกัน
มินฮยอนมองของเหลวสีขุ่นที่ไหลย้อนลงมาจากช่องทางสีชมพูเข้ม
“พี่ครับ...”
ก่อนจะ
“อ๊ะ..อื้อ อ๊าา”
ฮวังมินฮยอนใช้หลังมือปาดคราบของเหลวที่เลอะมุมปาก มองเด็กน้อยตรงหน้าที่เผลอแอ่นสะโพกเข้าหาตามแรงอารมณ์
“พี่ก็แค่ทำความสะอาดให้เรา”
“อยู่นิ่งๆ แล้วเป็นเด็กดีนะครับ”
“อ๊ะ..พี่มินฮยอน ฮื่ออ”
///-///
ฝากแท็ก #วทดซร ด้วยนะคะ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น