R A B I D THE SERIES|SCENE 4.1
R A B
I D THE SERIES|SCENE 4.1
ภายในห้องชุดสุดหรูที่อยู่ในห้องทำงานของประธานบริษัทฮวังกรุ๊ป
ร่างขาวบอบบางที่นอนหลับอยู่บนเตียงคิงไซซ์สีเข้มกายขาวที่ตัดกับที่นอนสีกรมยิ่งขับให้ผิวนวลดูขาวสว่างมากกว่าครั้งไหนๆ
เสียงหวานครางเครือก่อนที่คิมแจฮวานจะพลิกกายเพื่อหามุมสบายในการหลับต่อ ดวงตาคมทอดมองคนที่ยังอยู่ในห้วงนิทราถึงแม้จะถูกเขาจ้องมองมาเกือบยี่สิบนาที
มินฮยอนมองแพขนตาหนาที่ทาบทับบนแก้มใส
เวลาหลับนี่ก็เหมือนเด็กธรรมดาๆคนนึง
อยู่ไหนนะคุณแจฮวานสายลับคนเก่ง
“อือ”
“เห้ย!!”
คนที่เพิ่งตื่นแสดงอาการตกใจเมื่อภาพแรกหลังจากตื่นขึ้นมาคือใบหน้าหล่อๆของฮวังมินฮยอน
“ตกใจอะไรครับ”
มินฮยอนหัวเราะในลำคอในขณะที่มือหนาแตะแก้มใสและเกลี่ยเบาๆ
“ตกใจคุณ...แล้วนี่”
แจฮวานก้มมองเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกสวมปกปิดร่างกายอยู่
ก่อนที่ภาพเหตุการณ์ตลอดสองวันจะย้อนกลับเข้ามาในหัว
“เสื้อผ้าคุณผมส่งซักไปแล้ว
เลยเอาเสื้อผมมาใส่ให้ก่อน”
“แต่แบบนี้ก็เซ็กซี่ดีนะ”
แล้วมินฮยอนก็ได้รับสายตาขุ่นเคืองจากแจฮวานกลับมา
“อะไรนะ!!
คุณลาออกให้ผมไปแล้วหรอ”
แจฮวานตะโกนออกมาเสียงดังหลังจากที่ได้ฟังสิ่งที่มินฮยอนพูดจบ
“ใช่”
“แต่คุณไม่มีสิทธิมาทำแบบนี้นะ”
“หรือว่าจะต้องให้ผมพูดล่ะว่าไอ้สิทธิที่ว่านั่นมันสิทธิอะไร”
แจฮวานฟึดฟัดกับคำตอบของอีกคน
ทำไมฮวังมินฮยอนจะต้องมาอ้างสิทธิบ้าๆบอๆอะไรนั่นด้วยในเมื่อไม่จำเป็นที่จะต้องพูดถึงก็ได้
“ผมว่าเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้วนะ”
“เกี่ยวสิ”
“อะไรอีกล่ะ
คุณจับพวกเราได้แล้วต่อจากนี้จะทำอะไรล่ะฟ้องร้องบริษัทที่ส่งผมมา
หรือว่าส่งผมให้ตำรวจ”
ฮวังมินฮยอนเดินเข้ามาใกล้เด็กน้อยตรงหน้าช้าๆ
“ผมไม่ทำอะไรคุณทั้งนั้นแหละ
รวมถึงเพื่อนคุณด้วย”
“แต่ว่าต่อไปนี้ผมคงจะปล่อยคุณไปง่ายๆไม่ได้แล้วสิแจฮวาน”
คิมแจฮวานนอนกดโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องทำงานของมินฮยอน
คังแดเนียลกับแดฮวีบอกว่าทุกอย่างปกติจะมีไม่ปกติก็เพียงแค่ข่าวการลาออกของแจฮซานที่ผู้เป็นนายเพิ่งจะแจ้งให้สองคนนั้นรู้เมื่อเช้า
เพื่อนสนิทไม่ได้ถามอะไรมากแค่บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงก็แค่นั้น
โทรศัพท์มือถือเครื่องบางถูกปล่อยทิ้งไว้ข้างๆตัว
โอ้ยยย!!เบื่อโว้ยยยยยยยยยย!!!
เสียงปากการาคาแพงที่เสียดสีกับกระดาษสีขาวดังวนซ้ำไปซ้ำมาจนแจฮวานคิดว่าเขาจำเสียงของมันได้
ตั้งแต่จบเมื่อเช้าในช่วงสายของวันมินฮยอนก็ยังไม่หยุดพักกับเอกสารกองโตสักที
คนตัวขาวในชุดสเวทเตอร์สีอ่อนกับสกินนี่สีขาวผลุดลุกขึ้นมานั่งชันเข่า
แจฮวานวางใบหน้าของตัวเองลงบนแขนนิ่ง
“คุณอยู่ที่นี่ตลอดเลยหรอ”
เขาคิดว่ามินฮยอนอาจจะมีบ้านหรือที่อยู่เป็นสัดส่วนมากกว่าจะกินนอนอยู่ที่บริษัทอะไรทำนองนี้
คนถูกถามไม่ได้ละสายตาออกจากกองเอกสารกองโตตรงหน้า
แต่เสียงทุ้มก็เอ่ยตอบคำถามออกมาทันที
“มีคอนโดอีกที่แต่ผมไม่ค่อยได้อยู่หรอก”
มินฮยอนเว้นไปชั่วครู่
“แต่ตอนนี้คงต้องคิดดูอีกที”
ก็ไม่ได้จะอยู่คนเดียวแล้วนี่นา
“แต่ผมคงต้องถามคุณก่อนนะแจฮวาน ชอบบ้าน หรือ คอนโดล่ะ”
“มะ...ไม่ชอบอะไรทั้งนั้นแหละ”
“หึ”
ตอนนี้แจฮวานกำลังเบื่อ
หลังจากมื้อเที่ยงที่ค่อนไปทางบ่ายจบลงเหตุการณ์ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะวนลูปกลับมาที่เดิม
เขากดเข้าออกแอพพลิเคชั่นในโทรศัพท์มือถือจนครบหมดแล้วแต่มินฮยอนก็ยังทำงานไม่เสร็จ
แจฮวานไม่รู้ว่าเขามีสิทธิที่จะทำแบบนี้มั้ย
เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในสถานะที่จะทำแบบนี้ได้หรือเปล่า
แจฮวานก็แค่เบื่อ…
“มินฮยอนผมขอออกไปข้างนอกนะ”
“หือ”
“เบื่ออ่ะ อยู่ในนี้มาทั้งวันแล้วนะ”
มินฮยอนปิดแฟ้มที่กำลังอ่านลงก่อนปากกาในมือจะถูกโยนลงบนโต๊ะเช่นเดียวกัน
ขายาวของเจ้าของส่วนสูง181ถูกยกขึ้นมาพาดไว้เหนือเข่าอีกด้าน
“อยากออกไปข้างนอกหรอ”
“ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนหน่อยสิ ถ้าคุณทำให้ผมพอใจ”
อันที่จริงแจฮวานไม่จำเป็นต้องมาทำอะไรแบบนี้ก็ได้ แต่ไม่รู้ว่าทำไมกันทั้งๆที่เถียงหรือขัดขืนก็ทำได้แต่เขาก็ไม่ทำ
สิ่งเดียวที่แจฮวานทำตอนนี้คือเขากำลังก้าวเข้าไปหาปีศาจร้ายในคราบเทพบุตรแสนดีตรงหน้าอย่างช้าๆ
ก่อนที่เสียงหวานจะเอ่ยถามเงื่อนไขในการทำให้อีกฝ่ายพอใจในวันนี้
“ปาก”
มือหนาทึ้งกลุ่มผมสีเข้มของคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ภายใต้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเขาแน่น
กางเกงสเเล็คเนื้อดีที่ถูกร่นไปอยู่บริเวณเหนือเข่าและลิ้นชื้นที่ไล้เลียเสียจนมินฮยอนครางครืออกมา
“อือ...แจฮวานอ่า”
โพรงปากอุ่นร้อนอ้ารับตัวตนขนาดใหญ่ของมินฮยอนเข้าไปจนหมดสิ้น
แจฮวานพยายามดูดดึงและปรนเปรอส่วนเเข็งขืนทั้งหมดเท่าที่จะทำได้
รอยแยกที่ปริ่มของเหลวรสชาติเฝื่อนออกมาแน่นอนว่าคนตัวขาวดูดเลียมันจนหมดราวกับไอศกรีมแท่งโตที่โปรดปราน
มินฮยอนเชิดหน้าครางเครืออย่างสุขสม
ความร้อนของโพรงปากเล็กๆกับบางจังหวะที่ฟันของเจ้าตัวเผลอไปครูดโดนเขายิ่งเเทบคลั่งไปกันใหญ่
“อ่ะ...อึกแจฮวานนา”
มินฮยอนเสียดเสียวมากกว่าเดิมเมื่อใกล้ถึงจุดที่จะปลดปล่อยออกมา
แต่ทว่า…
ก็อกๆๆ
ให้ตายเถอะ เหมาะเหม็งเป็นบ้า
และเป็นเลขาคนสนิทอย่างองซองอูที่เข้ามารายงานเรื่องด่วนให้ฟัง
ทั้งหมดใช่เวลาราวๆสามนาทีแต่มินฮยอนคิดว่าเป็นสามนาทีที่เขาทรมานราวกับสามปี
ลำพังเเค่ให้เขาอดทนและฟังเลาขาร่างโปร่งรายงานทุกอย่างให้เสร็จน่ะมินฮยอนทำได้สบายๆอยู่แล้ว
แต่ติดก็ตรงที่ว่า
เด็กซนที่อยู่ระหว่างขาเขานี่แหละที่ทำเอาท่านประธานหนุ่มแทบจะทนไม่ไหว
โพรางปากร้อนที่ราวกับแกล้งกันในยามที่มีบุคคลที่สามอยู่ภายในห้องด้วย
แจฮวานดูดดึงเเรงๆ ไล้เลียตั้งเเต่โคนจรดปลาย
เริียวลิ้นที่ตวัดไปมาอย่างชำนาญนั่นแหละที่มินฮญอนแทบคลั่ง
และเด็กดื้อตัวขาวก็แกล้งกันเสียจนมินฮยอนปลดปล่อยเข้าโพรงปากของเจ้าตัวไป
ในขณะที่ องซองอู ยังยืนอยู่เบื้องหน้าเขา
ให้ตายเถอะเเสบเป็นบ้า
และตอนนี้ซองอูก็ออกไปแล้ว
ได้เวลาลงโทษเด็กแสบแล้วสิ
ของจริงน่ะ….หลังจากนี้ตั้งหาก
4.2 is coming soon.
#รบดซร
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น