R A B I D THE SERIES|SCENE 5
minhyun x jaehwan x daneil
นิ้วเรียวสวยดันกรอบแว่นตาสีเข้มหนาเตอะให้เข้าที่
อุปกรณ์ทั้งหมดที่ใช้ในคลาสเลคเชอร์ถูกกวาดลงกระเป๋าผ้าสีดำใบเก่งก่อนที่เจ้าของกายขาวจะลุกออกจากห้องไปเป็นคนสุดท้ายเหมือนเช่นเคย
คิมแจฮวาน เด็กหน้าห้องที่ไม่มีใครสนใจเขาเข้าเรียนก่อนเวลาและออกจากห้องเป็นคนสุดท้ายเสมอ
ตลอดการเรียนในรั้วมหาลัยสองปีที่ผ่านมาเขาไม่มีเพื่อนในคณะเพื่อนเพียงคนเดียวที่มีคือแดฮวีที่เรียนอยู่อีกคณะเท่านั้น
เจ้าของส่วนสูง175เซติเมตรเดินเอื่อยๆตามทางเดินเพื่อไปขึ้นรถกลับหอพัก
ฮอนด้าซีวิคสีดำคือของขวัญชิ้นแรกที่แจฮวานซื้อให้กับตัวเองเมื่อต้นปีหลังจากทำงานมานาน
อีกไม่ไกลจะถึงลานที่จอดรถไว้แต่จากตรงนี้แจฮวานมองเห็นว่ามีใครบางคนด้อมๆมองๆอยู่ตรงเจ้าลูกรักของตน
“เอ่อ..ขอโทษนะครับ”
แจฮวานส่งเสียงออกไปเรียกคนตัวสูงตรงหน้า
ฮวังมินฮยอน หันหน้ามาตามเสียงเรียก
ดวงตาคมปราดมองคนตัวเล็กกว่าที่ใส่แว่นตาหนาเตอะแต่ก็เท่านั้นเขาไม่มีเวลามาใส่ใจใครหรอก
“นี่นายเป็นเจ้าของรถคันนี้หรือเปล่า”
“ครับ”
มือหนาล้วงเอาธนบัตรสีเทาในกระเป๋าสตางค์ออกมาห้าใบแล้วยื่นมันให้คนตรงหน้า
แจฮวานมองเงินจำนวนมากตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ
มินฮยอนมองหน้าตาเหลอหลาของคนตัวขาวตรงหน้าแล้วก็พาลหงุดหงิด
“รับไปสิ
ฉันไปขูดรถนายเข้า” เขายัดธนบัตรทั้งหมดใส่มือขาวก่อนจะเดินออกไป
“เดี๋ยวคุณครับ”
“ว่ายังไง” แจฮวานอึกอักไม่รู้จะพูดยังไง จนกระทั่งมินฮยอนยื่นนามบัตรเเผ่นเล็กมาให้
“ถ้าไม่พอหรือขาดเหลือยังไงก็โทรมาแล้วกัน”
แจฮวานมองนามบัตรในมือสลับกับคนตัวสูงที่ปรี่ไปขึ้นรถหรูที่จอดอยู่เยื้องกับเขาไปเพียงนิดเดียว
“คิดว่าไม่ต้องโทรล่ะมั้ง”
กายขาวทิ้งตัวลงบนเตียงพลางเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถืออีกเครื่องที่อยู่ภายในลิ้นชักหัวเตียงออกมา
แอพลิเคชันสีเขียวถูกเปิดขึ้นเพื่อเช็คดูว่าวันนี้แจฮวานจะต้องไปทำงานหรือเปล่า
แต่ดูท่าวันนี้จะงานใหญ่ด้วยสิ
Dan: ดีครับ โรงแรมA
สี่ทุ่ม
Jaen: ว่างครับ
Dan: 2คนนะครับ
Jaen:.....
แจฮวานครุ่นคิดปกติเขาไม่เคยรับงานแบบนี้
แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่สนใจและดูเหมือนว่าลูกค้าคนนี้จะใจป้ำเสียด้วยสิ
Dan: ผมจ่ายพิเศษได้นะ
Jaen: เจอกันครับ
ลิฟต์หยุดลงที่ชั้นที่14แจฮวานมองหมายเลขห้องที่โชว์อยู่บนมือถือ
แว่นตาหนาเตอะถูกถอดทิ้งไว้ที่หอพัก
ผมเผ้าที่ดูไม่เป็นทรงเสมอเมื่ออยู่ในมหาวิทยาลัยถูกเซ็ทให้เข้าที่
บวกกับคอนเเทคเลนส์สีน้ำตาลยิ่งขับให้ใบหน้าน่ารักที่ถูกปกปิดไว้แสดงออกมา
ร้อยทั้งร้อยไม่มีใครคิดว่าเขาคือคนเดียวกับไอ้แว่นเฉิ่มเชยไร้ตัวตนคนนั้นหรอก
:เปิดประตูเข้ามาได้เลย
มือขาวผลักบานประตูเข้าไปภายในและชายหนุ่มสองคนที่อีกคนหนึ่งเขาคุ้นหน้าเป็นอย่างดีกำลังนั่งอยู่บนโซฟา
เจ้าของนามบัตรเมื่อกลางวัน
ฮวังมินฮยอน
และอีกคนมีหรือใครจะไม่รู้จักคนดังของมหาวิทยาลัย
คังแดเนียล
แจฮวานถูกย้ายจากโซฟาไปนั่งทับอยู่บนตักแกร่งของคังแดเนียลหลังจากนั่งดื่มมาเกือบชัวโมง
ริมฝีปากร้อนที่ประกบลงมามอบรสจูบแสนเร่าร้อนให้
มือหนาที่ล้วงเข้าไปในสกินนี่สีดำปัดผ่านต้นขาอ่อนจนเสียวซ่าน ดวงตากลมมองสบกับฮวังมินฮยอนที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่อีกฝั่งของโซฟา พลางกระซิบครางหวานข้างใบหูของคนที่กำลังเสพสุขบนร่างกายของเขา
“อ่ะ...อือ”
แดเนียลถอดกางเกงสีดำสนิทออก่อนจะโยนมันออกไป
สายตาคมมองเชยชมเหยื่อตัวขาวที่เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีแดงปกคลุมร่างกาย
แจฮวานใช้สองแขนเท้าไปด้านหลังสองขาขาวแยกกว้างออกจากกัน
ดวงตาที่แสนยั่วยวนกวาดมองชายหนุ่มทั้งสองคนก่อนจะยกยิ้ม
“กูก่อน” ฮวังมินฮยอนพูดขึ้น คังแดเนียลเดาะลิ้นก่อนจะบอกว่าไม่ได้
“กูดีลมาได้
กูก่อนเถอะว่ะไอ้คุณชาย” ยิ่งคนตรงหน้าคิวแน่นกว่าจะได้มาเขาต้องพยายามแค่ไหน
ขอคนแรกเป็นรางวัลหน่อยเถอะ
แจฮวานลอบยิ้มภายในใจ
ก่อนเสียงหวานที่เต็มไปด้วยอารมณ์จะเอ่ยบอกทางออกของปัญหาทั้งหมดในคืนนี้
“เข้ามาพร้อมกันเลยครับ...ทั้งสองคนนั่นแหละ”
เมื่อโซฟามันแคบเกินไปสำหรับคนสามคนแจฮวานจึงโดนอุ้มมาวางที่เตียงขนาดคิงไซซ์
แดเนียลจับเรียวขาขาวแยกออกก่อนจะหยิบอุปกรณ์ป้องกันมาสวม
มินฮยอนที่เดิมทีก็อยากจะเข้าไปสำรวจภายในกายขาวที่งดงามราวกับประติมากรรมนี่เป็นคนแรกแต่ทว่ารู้ตัวอีกที่สายตาของเขาก็ถูกสะกดเอาไว้ที่ริมฝีปากบางสีพีชแล้ว
คังแดเนียลสอดนิ้วเข้าไปภายในช่องทางร้อนรุ่ม
แจฮวานกัดปากเชิดหน้าเพราะความเจ็บเสียดที่ช่องทางเสียงหวานครางเครืออกมากระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนของมินฮยอนและแดนียลได้อย่างดี
ปลายนิ้วที่เสียดสีและครูดเข้ากับผนังบางจนเจ้าของร่างบิดเร้าไปมา
คังแดเนียลกระเเทกนิ้วเรียวเข้าออกอย่างรุนแรง
มินฮยอนลอบมองใบหน้ากึ่งสุขสมที่ยั่วเยาจนเจ้าลูกชายของเขาทนไม่ไหวและมันก็กำลังปวดหนึบก่อนจะพาตัวเองไปนั่งอยู่ข้างๆใบหน้าน่ารักของคนที่กำลังบิดเร้า
“อมเข้าไป” แกนกายใหญ่จ่อเข้าที่ิมฝีปากบาง
แจวานอ้าออกรัยแท่งร้อนเข้าไปในโพรงปากอย่างไม่ขัดข้อง
มินฮยอนกำผ้าปูที่นอนแน่นเมื่อเรียวลิ้นภายในกำลังทรมานเขาอย่างไม่ปราณี
“อ๊า...อ๊ะ”
แจฮวานร้องครางเสียงหวานเมื่อแกนกายขนาดใหญ่สอดเข้ามาภายในช่อทางทั้งๆที่ยังมีแกนร้อนอีกอันอยู่ในปาก
ความเสียดเสียวที่ช่องทางด้านหลังกับรสเฝื่อนในโพรงปากผสมปนเปกันไปหมด
“อ่า..อืม” มินฮยอนเชิดหน้าปลดปล่อยเสียงทุ้มเมื่อแจฮวานปรนเปรอเขาอย่างถึงใจ
ทั้งอาการที่เรียวลิ้นตวัดหยอกล้อที่ส่วนปลายและยามที่ฟันขาวเผลอขบครูดลงมาในตอนที่แดเนียลสวนกระแทกเข้าไปจนเจ้าตัวเสียวซ่าน
น้ำรักขุ่นจำนวนมากถูกปลดปล่อยลงไปในโพรงปากบางส่วนและที่เหลือนั้นมินฮยอนฝากมันเอาไว้ที่บนใบหน้าขาว
คังแดเนียลจับเอวบางไว้แน่นเมื่อช่องทางร้อนกำลังกลืนกินตัวตนของเขาเข้าไปช้าๆ
ช่องทางร้อนที่บีบรัดจนเขาเกือบปลดปล่อยออกมาหลายต่อหลายครั้ง
“อ๊า”แดเนียลดันมันเข้าไปจนสุดในคราวเดียว
“อ่ะ..อือ” สะโพกสอบสวนกระแทกแกนกาบร้อนเข้าออกอย่างไม่ยั้งเมื่ออารมร์พุ่งสูงเกินจะทานทนไหว
“อ้ะ...อือ อ๊าแ
แรงอีก...อึก...แรง” แจฮวานร้องบอกคนที่กำลังสวนสะโพกใส่เขาอย่างรุนแรงพลางแอ่นอกบางขึ้นสูงเมื่อเรียวลิ้นร้อนขิงมินฮยอนตวัดลงมา
แจฮวานขยุ้มกลุ่มผมสีดำสนิทของเจ้าของตำแหน่งเดือนมหาลัยไว้แน่นยามที่ยอดอ่อนถูกขบกัดจนเจ็บจี๊ด
หรือถูกดูดดึงจนเสียวกระสัน
“อ่า...อื้อ
ดูดอีก….อ่ะแรงๆ” ภาพที่เจ้าของเรือนร่างสีขาวกำลังแอ่นหลังอย่างยั่วยวนเพราะอารมณ์เสียว
ทั้งด้านล่างก็กำลังโดนปรนเปรอด้วยแกนกายร้อนที่กำลังขยับอย่างหนักหน่วงเป็นภาพที่ไม่ว่าใครเห็นก็คงจะทนอยู่เฉยไม่ได้
คังแดเนียลกดสวนสะโพกแรงๆเมื่อถึงจุดสุดท้ายของอารมณ์
ของเหลวสีขุ่นถูกปลดปลดใส่เครื่องป้องกัน
เขาถอนกายออกมาพลางถอดมันทิ้งไปแล้วสวมอันใหม่ที่มินฮยอนยื่นมาทันที
มินฮยอนใช้ปากกัดซองสีเงินก่อนจะสวมเครื่องป้องกันให้กับตัวเอง
คนที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียงถูกจับให้พลิกอยู่ในท่าคลานเขา แจฮวานเอื้อมมือไปจับหัวเตียงเอาไว้แน่นเมื่อรับรู้ได้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
สะโพกกลมกลึงลอยเด่นอยู่ตรงหน้า
มินฮยอนใช้ส่วนหัวถูไถบริเวณปากทาง
“อ่า...อื้อ”
สะโพกขาวส่ายไปมาตามความกระสัน
มินฮยอนจับก้อนเนื้อนุ่มก่อนจะฟาดฝ่ามือลงไปแรงๆ
“อื้อ...เจ็..บ”แจฮวานพูดเสียงพร่า
หึ...มินฮยอนกดนิ้วเรียวเข้าไปภายในช่องทางสีก่ำสามนิ้วในคราวเดียว
แจฮวานร้องครางหวานเมื่อนิ้วเรียวยาวครูดเข้าที่ผนังอ่อนนุ่ม
มินฮยอนขยับนิ้วเข้าออกช้าๆราวกับจะแกล้งให้คนตัวขาวทรมานก่อนจะถอนออกอย่างแรง
“อ๊า...”แจฮวานหวีดร้องสุดเสียงอีกครั้งเมื่อแกนกายใหญ่โตสอดกระแทกเข้ามาจนสุดในครั้งเดียว
คังแดเนียลมองเพื่อนสนิทแล้วได้แต่ลอบกลืนน้ำลาย
ถึงเมื่อกี้เขาจะสุขสมกับช่องทางนั้นไปรอบนึงแล้วแต่ก็รู้สึกว่ามันยังไม่พอ
“รอด้วยสิวะ”
ใบหน้าขาวที่ถูไถไปกับผ้าปูที่นอนสีขาวตามแรงกระแทกจากช่องทางด้านหลัง
ไม่ใช่หนึ่ง
แต่เป็นสอง
คังแดเนียลสวนกระแทกสลับกับมินฮยอนภายในช่องทางร้อนที่ตอดรัดอย่างรุนแรง
ตอนที่สอดใส่เข้าไปคนเดียวว่าแน่นแล้วพอถูกกลืนกินเข้าไปภายในทั้งสองแท่งแบบนี้ยิ่งรัดเสียจนเสียวแทบขาดใจ
มือเรียวกำหมอนใบโตแน่นเมื่อจุดกระสันถูกกระแทกย้ำไม่ได้หยุดหย่อน
มินฮยอนสวนเข้าแดเนียลถอนออกเป็นอย่างนี้สลับกันไปเรื่อยๆ ดวงตากลมคลอไปด้สยหยาดน้ำใสเมื่อความเสียวซ่านเกินบรรยายมาเยือน
“อ๊ะ...อ๊ะๆ
อื้ออ่ะ แรงๆ...แรงอีก อ๊า” แจฮวานร้องขอทั้งๆที่เป็นอยู่ก็แทบจะรับไม่ไหว
มินฮยอนกดกระแทกแรงขึ้น
แดเนียลก็เช่นกัน
สองเพื่อนรักกำลังเสียวซ่านอย่างหนักจนไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นนอกจากช่องทางหวานที่เป็นเหมือนสวรรค์ตรวหน้า
ไหนจะยังความเสียดเสียวยามที่แกนกายของพวกเขาเสียดสีกันเองภายในนี่อีก
สะโพกขาวถูกจับไว้แน่นเอวบางที่ถูกยึดไว้ก็เช่นกัน
แจฮวานหวีดร้องเสียงครางออกมาดังลั่นห้องปะปนกับเสียงเนื้อกระทบกันและเสียงของความเฉอะแฉะเมื่อช่องทางรักถูกรุกรานอย่างรุนแรงตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น
“อ่ะอืม...อ่ารัดอีก”
มินฮยอนกดกระแทกแกนกายเข้าไปอย่างหนักหน่วงก่อนจะปล่อยแช่เอาไว้สักพักและถอนออกมาเกือบสุดในตอนที่แดเนียลกดกระเเทกถี่รัว
สองจังหวะที่แตกต่างทำเอาแจฮซานเสียวซ่านจนแทบขาดใจ
“อ๊ะ...อื้อ อ๊า”
เสียงครางหวานครั้งสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกับน้ำรักสีขุ่นที่ปลอดปล่อยออกมาบนที่นอน
“อ่า...อ้ะ”
แดเนียลถอนกายออกมาในจังหวะสุดท้ายเขาดึงเครื่องป้องกันออกก่อนจะรีดเค้นน้ำกามที่ปลดปล่อยออกมาให้รินรดลงบนแผ่นหลังเนียน
มินฮยอนกดกระแทกถี่รัวภายในช่องทางที่บีบรัดมากกว่าเดิมเมื่อเจ้าของกายขาวกำลังอยู่ในอารมณ์ที่สุขสม
แท่งร้อนกดโดนจุดกระสันถี่รัวจนเสียงหวานเล็ดลอดออกมาอีกครั้งก่อนที่จุดสูงสุดของอารมณ์จะถูกปลดปล่อยออกมาเต็มเครื่องป้องกันชนิดบาง
แจฮวานตื่นขึ้นมาในตอนสายพบกับโพสอิสต์สีส้มที่แปะไว้ที่หัวเตียงพร้อมกับเงินก้อนใหญ่
ผ้าห่มถูกสะบัดออกพร้อมกับกายขาวที่ลุกขึ้นยืนเพื่อหวังจะเดินไปชำระร่างกาย
แต่ทว่าเรียวขาที่สั่นเสียจนแทบยืนไม่ไหวทำให้แจฮวานเซจนเกือบล้ม
ถ้าไม่ได้แผ่นอกอุ่นของใครบางคนที่เข้ามารับไว้
“ไหวหรือเปล่า”
เสียงทุ้มพูดอยู่ข้างใบหนู
แจฮวานหันหน้าไปมองก่อนจะพบกับคนที่เขาไม่คิดว่าจะยังอยู่
มินฮยอน
“ขอบคุณ” แจฮวานถูกประคองไปนั่งบนเตียง
“คุณยังไม่กลับ
แล้วเงินนั่น...”
“ค่าจ้างเมื่อคืนของฉันกับเพื่อน
ส่วนวันนี้เวลาของนายทั้งหมด...”
“ฉันเหมาเอง...ว่าแต่รถนั่นเอาไปซ่อมหรือยังล่ะ”
#รบดซร
END.
3Pยากจรุงงฮื่ออเรากังวลมากๆว่ามันจะออกมาดีมั้ย
ยังไงก็บอกกันหน่อยนะคะ
แต่งได้ดีมากค่ะ เลือดหมดตัว
ตอบลบเพิ่งได้มาอ่าน มันแบบแซ่บลืมไปเลย!!!
ตอบลบดีงามมมมม
ตอบลบ