เด็กเสี่ย #เนียลฮวาน

ความสัมพันธ์ของเราสองคนมันไม่มีชื่อเรียก  แค่นอนด้วยกันแล้วตอนเช้าก็แยกย้ายมันไม่ใช่วันไนท์สแตนด์เพราะนี่มันก็ครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่ผมติดใจเด็กคนนั้น

ผมเป็นนักธุรกิจอายุ28ปีกับเขา เด็กมหาลัยอายุ22เราสองคนไม่ได้ทำผิดเพราะผมยังไม่ได้มีภรรยาและเขาก็ไม่ได้มีแฟนและทุกคืนของวันศุกร์ไปจนถึงเช้าของวันจันทร์จะเป็นช่วงเวลาเริ่มต้นความสัมพันธ์ของพวกเราสองคนในทุกๆครั้ง

          “อ่ะ อืมแดเนียล” เสียงร้องที่เบารางกับเสียงกระซิบแต่ทว่าดังชัดเจนในห้องชุดคอนโดชั้นที่29  อาจจะเป็นเพราะว่าห้องเงียบหรือแดเนียลตั้งใจฟังมันเป็นพิเศษก็ไม่รู้

          “อ้ะ บอกว่าอย่ากัดไง”เสียงก้อนนิ่มใต้ร่างผมพูดขึ้นก่อนจะตีเบาๆไปที่แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยรอยเล็บ

          “ก็ผิวนายมันนิ่ม น่ากัด”

          “เป็นหมาหรือไง”คนตัวเล็กกว่ามุ่ยหน้า แต่ก็เพียงครู่เดียวก่อนใบหน้าน่ารักจะเหยเกเพราะความเสียวซ่านที่อีกคนมอบให้จากรอยจูบร้อนแรงจนไม่ต้องต้องกระจกก็พอจะเดาได้ว่าตอนนี้ตัวเขาคงแดงไปทั้งตัว

          “ถ้ามันจะได้กัดนายทุกวันฉันจะยอมเป็นหมา”ว่าจบคังแดเนียลก็ก้มลงไปซุกไซร้กับซอกคอขาวกรุ่นอย่างรุนแรง  คังแดเนียลยอมรับว่าเขาเสพติดเด็กคนนี้

          เขาเสพติดคิมแจฮวาน

          “อย่าทำรอยเยอะซี ผมต้องไปทำงานนะ” คิมแจฮวานพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกคนยังง่วนอยู่กับซอกคอของตน ที่หมีหื่นไม่ยอมละไปทำที่อื่นก็เพราะว่าส่วนอื่นมันเต็มไปหมดแล้วยังไงล่ะ

          “ไอ้งานเล่นดนตรีกลางคืนนั่นน่ะหรอ” คัวแดเนียลชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมา  เขาเคยพูดหลายครั้งแล้วว่าให้แจฮวานเลิกทำงานแบบนั้นซะแต่เจ้าก้อนนิ่มแสนดื้อนี้ฟังกันเสียที่ไหน

          “เลิกทำเถอะฉันไม่ชอบให้นายทำงานแบบนั้นจริงๆนะแจฮวานอ่า”

          “เป็นผัวอ่อมาสั่งอ่ะ” คิมแจฮวานพูดขึ้นทั้งๆที่ยังจ้องตากับอีกคนเขม็ง

          “หรือว่าที่เอากันวันละห้าหกรอบนี่นายคิดว่าฉันเป็นพ่อนายล่ะแจฮวาน” น้ำเสียงและสีหน้าที่ไม่ได้มีความไม่พอใจเจือปนพูดขึ้นก่อนจะคว้าคอดึงอีกคนมาจูบปิดปากร้ายๆนี่ซะ

          ริมฝีปากอุ่นๆบดประทับลงบนริมฝีปากที่อีกคนใช้มันร้องเพลงในยามราตรี  งานร้องเพลงในร้านอาหารที่ทำให้เขาเจอกับเจ้าก้อนนิ่มของเขาเมื่อสองเดือนก่อน  ลิ้นร้อนแตะลงบนริมฝีปากบางราวกับจะขออนุญาตรุกล้ำเข้าไปภายในคิมแจฮวานเปิดปากขึ้นเพื่อหายใจพอดีกับจังหวะที่คัวแดเนียลส่งลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวกระหวัดไล่ต้อนกับลิ้นเล็กของอีกคนที่พยายามจะตอบรับกลับมาอย่างรุนแรงเท่าที่เจ้าตัวจะทำได้  แต่แดเนียลก็ยังคิดว่าแจฮวานยังอ่อนประสบการณ์อยู่มากโข

สงสัยต้องเพิ่มรอบเสียล่ะมั้งจะได้เก่งขึ้นกว่านี้

          “อ่า” เสียงครางหวานหลุดออกมาจากริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกดูดดึง  คิมแจฮวานหอบแฮ่กอยู่บนเตียงเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแดง  ให้ตายเถอะนี่สาบานว่ามันเกิดจากคนๆเดียวไม่ใช่เขาไปถูกรุมโทรมมาที่ไหน

          “สัญญาว่าจะเลิกทำงานได้หรือเปล่า” คังแดเนียลยังคงไม่จบประเด็นในเรื่องนี้

          “ผมจะพิจารณาดูแดเนียลถ้าคุณสัญญาว่า”

          คังแดเนียลเงียบเพื่อรอฟังว่าอีกคนจะพูดอะไรต่อ เขาพยายามอดทนทั้งๆที่ตอนนี้เขารู้สึกมากจนปวดหนึบไปหมดทั้งร่างแล้วเสียด้วยซ้ำ

          “คุณจะไม่หยุดจนกว่าผมจะหลับไปบนตัวของคุณ”

          “แล้วอย่ามาบ่นทีหลังแล้วกัน” คังแดเนียลกระตุกยิ้มมุมปากก่อนที่ริมฝีปากร้อนได้รูปจะฉกฉวยลงบนต้นคอขาวๆที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยที่เขาเป็นคนสร้างไว้  มือหนาไล้ที่แก้มเนียนของอีกคนเบาๆเขาชอบตรงนี้ของแจฮวานมากที่สุดชอบพอๆกับไฝเล็กๆบนต้นคอข้างซ้ายของอีกคน จมูกคมลากผ่านมาเรื่อยไล่ตั้งแต่แก้มเนียนลงมรขนถึงแผ่นอกที่หอบสะท้อนแรงลมหายใจขึ้นลง

          มือหนาริดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่แจฮวานใส่อยู่ออกอย่างแผ่วเบา  ถ้ารู้ว่าจะได้ถอดอีกรอบเณ้วขนาดนี้สาบานเลยว่าเขาจะไม่ให้แจฮวานใส่มันอย่างแน่นอน  ด้วยขนาดเสื้อที่ใหญ่เพราะว่ามันคือเสื้อของเขาทำให้เพียงแค่ปลดกระดุมสามเม็ดแรกออกไหล่เสื้อข้างหนึ่งก็ตกลงจนมองเห็นหัวไหล่มนที่มีรอยแดงประปราย

          “อื้อ อ๊ะ” แจฮวานร้องเสียงหลงเมื่อถูกขบกัดเข้าที่ไหปลาร้า ความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ทำให้ปวดหนึบไปทั้งร่างกำลังเล่นงานเขาอีกครั้ง

          “อ่ะ แดเนียลอ่ะ” คังแดเนียลค่อยๆละเลียดชิมความหวานนี้ไปเรื่อยๆ เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อนในคืนวันศุกร์แบบนี้ เขายังมีเวลาอีกเยอะจนกว่าจะถึงวันจันทร์และในรอบนี้เขาก็ยังมีเวลามากพอกว่าที่จะทำให้เด็กพยศอย่างแจฮวานหลับคาอกได้

          คังแดเนียลจูบซับตามร่างกายของอีกคนลงมาเรื่อยๆจนถึงยอดอกสองข้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อดี  ทว่าเขาไม่แม้จะสนใจที่จะปลดมันออกด้วยซ้ำไปลิ้นหนาแตะลงบนยอดอกข้างขวาของอีกคนผ่านเนื้อผ้าเนื้อดีไม่หนาและไม่บางจนเกินไป  เรียวลิ้นตวัดเลียรอบยอกทับทิมสัอ่อนจนอีกคนบิดตัวโยนคิมแจฮวานครางเครือก่อนจะวางมือไว้บนกลุ่มผมหนาของคนที่ทำให้เสียวซ่านจนร่างกายแทบหลอมละลาย

          “อ๊ะ” เสียงครางน่าอายเล็ดลอดออกมายามที่คังแดเนียลใช้ฟันขาวๆขบกัดลงบนยอดอกของคนใต้ร่างก่อนจะลากปลายลิ้นเลียซับตรงตำแหน่งรอยฟันของตัวเองช้าๆ 

          มืออีกข้างที่ไม่ได้ปล่อยให้ว่างถูกส่งไปบีบเค้นกับยอดอกข้างซ้ายที่ยังว่างงาน  คิมแจฮวานคิดว่าแดเนียลอาจจะอยากให้เขาขาดใจตายถึงได้ทำกันแบบนี้ความเสียวซ้ายที่ถูกส่งมาจากอีกคนถูกระบายออกด้วยารทึ้งเข้ากับผมสีน้ำตาลทองของคนตัวโตกว่า ยามที่เรียวลิ้นกระหวัดรอบยอดทับทิมสีอ่อนที่บัดนี้ถูกกระดำ ดูดดึงจนกลายเป็นสีเข้มคิมแจฮวานก็จะเสียวซ่านจนเผลอไผลแอ่นตัวขึ้นมาให้อีกคนกระทำดุถนัดมากขึ้น

          “อ่ะ อ่าทำสิ ทำสักที” เป็นแจฮวานเองที่ทนไม่ได้จนต้องเอ่ยปากร้องขอ

          “แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วหรือไงหืม”

          “ถ้าลีลานักผมจะไปเข้าห้องน้ำ” คังแดเนียลลอบยิ้มกับท่าทางฮึดฮัดของอีกคนก่อนจะล้มลงกระซิบแผ่วเบาข้างๆใบหูของเด็กน้อยของเขา

          “ทำเองมันไม่สนุกหรอก เชื่อฉันสิ”

          “ใช้ปากให้หน่อยได้มั้ย”

แจฮวานชะงักกึกไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ แต่ที่ผ่านมาคังแดเนียลไม่เคยขอให้เขาทำแบบนี้ต่างหาก

          “คุณดูแปลกนะ”

          “ทำไมล่ะ หรือว่าถอดใจซะแล้วหรือเด็กดี หืม”คิมแจฮวานยักไหล่ พยายามเบี่ยงตัวหนีริมฝีปากร้อนที่นาบมาบนตัวเขาไม่หยุด นิ้วมือเรียวเลื่อนลงต่ำเพื่อปลดซิปสกินนี่สำดำเนื้อดี  มันมีรอยขาดนิดหน่อยช่วงหัวเข้าคิมแจฮวานชอบเวลาที่แดเนียลแต่งตัวแบบนี้

          “เปล่า ก็แค่คุณไม่เคยขอสักครั้ง” คิมแจฮวานว่าเช่นนั้น แล้วค่อยๆเลื่อนมือขาวไปรูดรั้งกางเกงที่ยังเกะกะออกไปให้พ้นทางโดยได้เจ้าของมันนั่นแหละที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี  แจฮวานลอบพ่นลมหายใจถึงจะนอนด้วยกันมากี่ครั้งแต่ทว่าแดเนียลเป็นคนแรกของเขาและเขาก็ยังไม่เคยทำแบบนี้ให้อีกฝ่ายสักครั้ง 

          “กังวลหรอ” อีกคนถามเสียงนุ่ม แต่การกระทำกลับสวนทางใบหน้า รอยยิ้มที่ดูใจดีแต่ทว่าฝ่ามือกลับร้ายกาจเพราะมันสอดเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งเรียบร้อยแล้ว

          “อ่ะ  ก็…ผมไม่เคย อื้อ” คิมแจฮวานหอบหนักจนใบหน้าและลำคอขาวแดงเรื่อ แต่แดเนียลคิดว่ามันคงไม่แค่นี้หรอกเพราะตอนนี้เด็กน้อยของเขาคงจะแดงไปทั้งตัวแล้วแหละ

          คนตัวโตกว่าดึงคนที่สูดลมหายใจเข้าปอดอยู่อย่างเอาเป็นเอาตายให้ขึ้นมานั่งทัยต้นขาของเขา จัดการถอดปราการชิ้นสุดท้ายออกให้เรียบร้อยด้วยตัวเอง  แจฮวานเบือนหน้าหนีสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

          คังแดเนียลคนหน้าด้าน

          ทำไมต้องมาโชว์กันขนาดนี้ด้วย

          “เขินอะไรล่ะนายเห็นมันมาตั้งหลายรอ…”

          “หยุดเลยนะ ยะ…อย่าพูดสิ” คิมแจฮวานผวาเอื้อมมือไปปิดปากคนที่กำลังใช้คำพูดรังแกเขาอยู่หน้าตาเฉย

          คังแดเนียลวาดรอยยิ้มขึ้นฝ่ามือหนาปลดมือที่เล็กกว่าออกจากปากของเขา ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้เด็กน้อยที่แดงไปทั้งตัวเพราะว่าคำพูดเขา  และยิ่งทำให้มันแดงขึ้นไปอีกด้วยคำพูดต่อมา

          “รีบทำสักทีเถอะที่รัก ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวแล้วจัดการนายเดี๋ยวนี้”

          มือขาวเลื่อนลงไปกอบกุมส่วนแข็งขืนของอีกฝ่ายอย่างกล้าๆกลัว ก่อนจะพยายามนึกถึงเหตุการณ์ก่อนๆที่คนตรงหน้าเป็นฝ่ายปรนเปรอเขา  มือเล็กค่อยๆรูดรั้งไปตามความยาวจนได้ยินเสียงครางเบาหวิวจากคนตรงหน้ามันทำให้เขามั่นใจขึ้น

          คิมแจฮวานค่อยๆกดศีรษะของตัวเองลงต่ำไปเรื่อยๆ ลมหายใจร้อนรินรดจนคังแดเนียลรู้สึกได้ตอนนี้เขาแทบจะทนไม่ไหว  ต้องห้ามตัวเองอย่างมากไม่ให้ไปจับอีกคนมาจัดการเสียเอง

          “อืม อ่า” เสียงทุ้มหลุดออกมาเมื่อปลายลิ้นชื้นแตะเข้าที่ส่วนปลายก่อนที่แจฮวานจะลากมันไปเรื่อยๆตามแนวยาวซ้ำไปซ้ำมาจนมันวาวไปด้วยน้ำลายของตัวเอง

          ริมฝีปากเล็กก้มลงไปครอบครองส่วนแข็งแรงอีกครั้ง แจฮวานพยายามจะนำมันเข้าไปทั้งหมดแต่ก็ไม่สามารถทำได้เมื่อเขากลืนกินมันได้แค่สามในสี่เท่านั้น ริมฝีปากสีสดดูดดุนแท่งร้อนราวกับไอศกรีมรสโปรด คนตัวเล็กกว่าพยายามเก็บฟันเพื่อไม่ให้มันไปทำให้แดเนียลเจ็บ

          “อ่ะ…อาดี ดีมาก” คังแดเนียลครางฮือพร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาลูบหัวทุยแผ่วเบา  แจฮวานเงยหน้ามองคนที่เชิดหน้าอย่างสุขสมอยู่ตรงหน้าแล้วก้มลงไปละเลียดไอศกรีมแท่งโปรดต่อ 

          ลิ้นเล็กที่ไล้เลียไปรอบๆสลับกับการห่อปากแล้วรูดขึ้นลง คังแดเนียลกำลังคิดว่าคิมแจฮวานอันตรายเกินไปทั้งท่าทีที่ไม่ประสาแต่ทว่ากลับทำให้เขาสุขสมอย่างที่ไม่เคยเป็น 

          อันตรายเกินไปจริงๆ

          “อ้ะ อืมเด็กดี ดีมากอ่ะ อ่า” คังแดเนียลกระตุกวูบเพราะคนตัวเล็กกว่ากำลังเล่นกับส่วนปลาย  รอยแยกที่เริ่มมีน้ำเยิ้มออกมาและแจฮวานก็กำลังดูดมันออก

          เสียงที่ดังจ๊วบจ๊าบยังไม่ทำให้แดเนียลใจเต้นแรงเท่าใบหน้าน่ารักที่แดงเรื่อเงยขึ้นมาสบตาเขา  แดเนียลคิดว่าแจฮวานอาจจะคิดว่าเขากำลังเจ็บเจ้าตัวเลยเงยหน้าขึ้นมามอง

          แต่ก็นั่นแหละเขาจะถือว่านี่เป็นการกระทำที่ผิดพลาดที่สุดของเด็กน้อยของเขา

          เพราะทันทีที่แดเนียลมองใบหน้าแดงเรื่อ ที่มุมปากมีรอยขาวขุ่นเปื้อนอยู่และเสื้อเชิ้ตหลุดรุ่ยแบบนั้นถ้าเขาทนไหวเขาก็คงไม่ใช่คน

          “อ่ะ” แจฮวานหลุดเสียงร้องออกมาเพราะจู่ๆคังแดเนียลก็กระชากตัวเขาให้ไปนอนอยู่ใต้ร่างอีกคน

          “ผมทำคุณเจ็บหรอ” แจฮวานถาม สีหน้าดูไม่สบายใจ

          “เปล่าหรอก”

          “แต่ทนไม่ไหวแล้วต่างหาก”

          “อ่ะ…อ่า แดเนียลผมไม่ไหวแล้ว” แจฮวานเหงื่อซกพูดบอกอีกคนด้วยเสียงที่เรียกว่าแทบจะแหบแห้ง มือเล็กยึดหัวเตียงไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงในท่าคลานแบบนี้  อยากจะเอ็ดคนที่ส่งแรงกระแทกไม่ยั้งข้างหลังนั่นเหมือนกันแต่แค่เสียงพูดเขายังแทบหามันไม่เจอ

          “อ่ะ อืมเด็กดี..อ่า” คังแดเนียลฟ้อนเฟ้นไปทั่วบั้นท้ายเนียนพร้อมกับส่วนล่างที่ยังทำหน้าที่ของมันไม่หยุด  ยิ่งมันตอดรัดของของเขาจนแทบจะแหลกเขาก็ยิ่งส่งแรงไปมากเท่านั้น  ตอนนี้สมองมันขาวโพลนจนไม่ทันได้สนใจว่าอีกคนจะต้องรับตัวตนของเขาที่รุนแรงมากแค่ไหนด้วยซ้ำ

          “อ๊ะอ๊ะ…อื้อ” แจฮวานขบกัดริมฝีปากจนเลือดซิบ เขารู้สึกเสียวซ่านไปหมดจนแทบกลั้นไม่ไหวมือขาวจิกผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ รู้สึกเหมือนคนข้างหลังจะพาเขาไปแตะจุดสูงสุดในไม่ช้า

          คังแดเนียลส่งแรงกระแทกรัวเร็วอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้  ก่อนจะค่อยๆผ่อนให้ช้าลงแต่ทว่าหนักแน่นทุกครั้งที่แท่งร้อนกระทบเข้ากับจุดกระสันภายในจนคนตัวเล็กกว่าร้องไม่เป็นภาษา

          “อ๊า…อ่ะ อ่ะ” / “อ่ะ อืมม”

          แจฮวานทรุดลงนอนหมอบหมดแรงทันทีที่บทรักรอบที่สามสิ้นสุดลง หอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างเหนื่อยอ่อนใบหน้าเนียนที่ซบอยู่กับหมอนแต่ทว่าร่างกายส่วนล่างยังคงลอยเหนือพื้นเตียงอยู่อย่างนั้น

          คังแดเนียลลอบยิ้มให้กับคนที่เป็นฝ่ายบอกเขาเองแท้ๆว่าอย่าหยุดจนกว่าเจ้าตัวจะหลับคาอกเขานั่นน่ะ

          “เหนื่อยแล้ว?” คำถามที่ถูกส่งแกไปพร้อมๆกับเจ้าของคำถามที่หยัดกายลุกขึ้นไปซ้อนตัวเข้าด้านหลัง

          “คุณต่างห่างที่เหนื่อย แก่แล้วก็ต้องเหนื่อยง่ายใช่ไหมล่ะครับ” แจฮวานยิ้มล้อ และมันก็เป็นรอยยิ้มที่คังแดเนียลอยากจะจับเจ้าตัวมาฟัดให้รู้สึกซะบ้างว่าคนแก่อย่างเขานี่แหละที่ทำให้เด็กอย่างคิมแจฮวานน่ะสลบเหมือดได้ทุกครั้ง

         

          “รอดูแล้วกัน แล้วอย่ามาขอให้ฉันหยุดล่ะ”

          มือหนาบีบเข้าที่ก้นเนียนเต็มไม้เต็มมือ ตอนนี้มันเป็นรอยเต็มไปหมดทั้งรอยจากริมฝีปากและรอยมือของเขา คังแดเนียลค่อยๆแยกซาลาเปาสองลูกออกห่างกันแบะมันออกก่อนที่น้ำสีขาวข้นจะค่อยๆไหลลงมาเป็นทาง

          คิมแจฮวานหนาแดงเมื่อลอบหันมามองแล้วรู้ว่าอีกคนกำลังทำอะไรกับร่างกายตน

          “น่าอาย” แจฮวานบ่นเสียงเบา  แต่ก็ยอมอยู่เฉยๆให้อีกคนจ้องมองมันแบบนั้น

          “น่าอายที่ไหน น่ากินออก” คังแดเนียลพูดพร้อมกระตุกยิ้มมุมปากอีกครั้งและหลังจากรอยยิ้มนั้นคิมแจฮซานก็จะต้องร้องครางเครือไม่เป็นภาษา เมื่ออีกฝ่ายกล้มหน้าลงไปตวัดเลียน้ำขุ่นที่ไหลย้อนลงมาจากช่องทางสีสด  เรียวลิ้นร้อนชื้นตวัดเลียราวกับจะช่วยทำให้มันสะอาดก็ไม่ปานไม่เพียงแค่ภายนอกแต่แจฮวานรู้สึกได้ถึงสิ่งที่เปียกชื้นกำลังแทรกเข้าไปในร่างกายของเขา  มันทำให้เสียวซ่านจนแทบบ้าแทบจะทำให้เขาไปถึงจุดสุดยอดอีกครั้งโดยที่แดเนียลไม่ได้สอดใส่หรือแตะต้องส่วนอ่อนไหวของเขาเลยด้วยซ้ำ   และคิมแจฮวานก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเชิดหน้าครางเสียงหวานอยู่แบบนั้น

          ทั้งคืน

          จนกว่าจะสลบคาอกอย่างที่เคยพูดไว้

          6.00 น.

          “อ่ะ อืมแจฮวาน อ่าอ่ะอืมม”

          “อ่ะ….อ่า อ๊ะแดเนียล…อ่ะ อ๊า” แจฮวานทิ้งตัวลงกับเตียงทันทีที่บทรักรอบสุดท้าย(น่าจะ)จบลง เขาจำไม่ได้ว่าอีกฝ่ายทำเขาไปกี่รอบรู้แค่ตอนนี้เขาเหนื่อยจนต่อไม่ไหวแล้ว และถ้าเป็นผู้หญิงเขาก็คงจะท้องไปแล้วเช่นกัน

          “พอแล้วครับ พอแล้วนะ” คังแดเนียลสอดตัวลงมานอนด้านข้างคว้าอีกคนไปกอดก่อนจะกดจูบที่แก้มเนียน เด็กน้อยของเขาไม่ไหวแล้วนับว่าแจฮวานก็เก่งเหมือนกันที่อดทนมาจนรอบที่7จบลงได้

          ครั้งนี้เขาเอาแต่ใจไปแล้วจริงๆ

          ไม่สิ

          เอาแต่แจฮวานต่างหาก

TBC.

**สวัสดีค่ะทีเเรกว่าจะเเต่งเเจนเเฟนหมีต่อเเต่บังเอิญใจบาปค่ะไปเจอแฟนอาร์ตบวกกับความหื่นส่วนตัวนิดหน่อย5555 เราไม่ได้เเต่งNC นานเเล้วมันอาจจะมีอะไรผิดพลาดไปบ้างก็ขออภัยด้วยนะคะ>< ชอบไม่ชอบยังไงก็อย่าลืมบอกกันนะคะ เพราะการที่เราเห็นคอมเมนต์ของคนอ่านคือจะทำให้เราขยันมาก5555555 เจอกันตอนหน้าค่าาาา**