R A B I D THE SERIES|SCENE2

Playlist MinHwan
R A B I D THE SERIES

SCENE 2

          “ใส่เสื้อหนาๆนะแจฮวานอากาศเย็นแล้วเดี๋ยวจะไม่สบายเอา”

          “รู้แล้วน่า”

          “อย่าดื้อนะรู้ไหม เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้วอย่าคิดถึงพี่ล่ะ”

          “โอ้ยยมีแต่พี่นั่นแหละที่ดูจะเดือดร้อนกว่าผมอ่ะ” แจฮวานมุ่ยหน้า “ใครเขาคิดถึงกัน เดี๋ยวไม่กี่ชั่วโมงก็จะตามไปแล้วเนี่ย”

          “มีแต่พี่หรองั้นที่คิดถึง” แจฮวานตีแขนคนตัวสูงกว่าแล้วบ่นอุบเบาๆ

          “ขี้เว่อร์หน่าพี่มินฮยอน”



         
          แต่ความจริงแม่งไม่เว่อร์สักนิด

          คังแดเนียลเคยพูดอยู่ครั้งนึงว่าแจฮวานน่ะเป็นคนดีแต่ปาก ตอนนั้นเขาก็ฟาดไอ้เพื่อนหน้าหมาไปหลายครั้งอยู่เหมือนกันแต่คราวนี้เห็นทีจะจริงอย่างที่แดเนียลพูด
         
          ใครกันบอกไม่คิดถึงหรอก อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ตามไปแล้ว

          หึ…คิดถึงจะตายแล้วเนี่ย

          วันนี้พวกเราต้องเดินทางไปโอซาก้ากันซึ่งพี่มินฮยอน พี่ซองอุน และแดฮวีล่วงหน้าไปก่อนแล้วส่วนแดเนียลกับพี่ซองอูติดถ่ายรายการMaster Key เลยร่วมทริปนี้ด้วยไม่ได้ แจฮวานนั่งนิ่งๆฟังเสียงประกาศว่าอีกไม่กี่นาทีเครื่องก็จะแลนดิ้งแล้ว  ดวงตากลมมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสีอ่อนกับกลุ่มเมฆบางๆทำให้สบายตาเขามองอยู่พักหนึ่งก่อนจะหันไปสะกิดแพจินยองที่หลับอยู่ข้างๆให้ตื่นขึ้น
          “แหมไม่ค่อยจะแสดงออกเลยนะพี่แจฮวานว่าคิดถึงใครอยู่น่ะ” น้องชายชาวปูซานเอ่ยแซ็ว แจฮวานหันไปไหวไหล่ใส่อูจินพอเขาไม่ได้ตอบโต้หมอนั่นก็ดูเหมือนจะหมดสนุกที่ได้แซ็ว

          จะไม่บอกหรอกว่าคิดถึง


          แต่โคตรอยากเจอหน้าเลย




          อ้อมกอดอุ่นๆเป็นสิ่งแรกที่เขาได้รับหลังจากเท้าเหยียบเข้าที่โอซาก้าคนเป็นพี่เดินเข้ามาคว้าเอาตัวเมนโวคอลตัวขาวเข้าไปกอดเสียจมอก ก่อนจะสำรวจว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กดีโดยการใส่เสื้อผ้าหนาๆตามที่เขาสั่งหรือเปล่า

          “หนาวไหม” นั่นคือประโยคแรกที่มินฮยอนพูดออกมา

          มีคนเคยบอกว่าเรารู้สึกคิดถึงหรืออ่อนไหวกับอะไรมากๆ เราจะกลายเป็นคนอ่อนแอ
          “อือ โคตรหนาวเลย”

          “คิดถึงว่ะ” ฮวังมินฮยอนพูดประโยคว่า’คิดถึง’เป็นรอบที่สาม แจฮวานไม่ตอบแต่เลือกที่จะซุกใบหน้าภายใต้ฮู้ดสีเทาเข้ากับอกแกร่ง

          “พูดบ่อย”

          “ก็มันจริง”

          “ครับ คิดถึงเหมือนกัน”

         
          การถ่ายทำผ่านไปหลายชั่วโมงจนเสร็จสิ้นและก็ถึงเวลาที่จะต้องเดินทางกลับ แจฮวานได้ที่นั่งแถวกลางและที่นั่งฝั่งซ้ายติดหน้าต่างข้างๆเขาก็เป็นพัคอูจิน แต่พอเอาเข้าจริงกลับมีคนใช้ความเป็นพี่ในทางที่ผิดอยู่เหมือนกัน

          “นั่งผิดที่แล้วพี่มินฮยอน” แจฮวานพูดกับเจ้าของส่วนสูง181เซนติเมตรที่ไม่รู้ว่าไปแอบสลับที่กับอูจินตอนไหน แต่คนโดนว่าก็ทำเพียงส่งยิ้มที่แจฮวานดูก็รู้ว่าจงใจจะเมินคำถามเขามาให้

          “อยากนั่งใกล้เราอ่ะ”

          “เพื่อ?”

          “คิดถึงไง อยากอยู่ใกล้เมีย” แจฮวานยังไม่ทันจะแย้งกับประโยคที่คนเป็นพี่พูดออกมาริมฝีปากบางก็ช่วงชิงลมหายใจของเขาไปแล้ว รสจูบที่ไม่ได้อ่อนหวานในระยะเวลาสั้นๆทำให้เมนโวคอลคนเก่งของวงหน้าแดงและหอบจัดได้ มินฮยอนหัวเราะเบาๆก่อนจะหันไปตอบพัคอูจินที่ถามว่าพี่แจฮวานเป็นอะไรป่วยหรือเปล่าทำไมหน้าถึงแดงขนาดนั้น

          “สงสัยเป็นโรคเขิน” เท่านั้นแหละมือหนักๆก็ฟาดลงบนต้นขาของเขาทันที

          “แจฮวานอ่า….พี่คิดถึงเราจริงๆนะ”
          .
          .
          .
          .
          .

          “อ่ะ…อืมแจฮวานอ่า…อึก” นิ้วมือเรียวที่สอดเข้าไปภายในกลุ่มผมสีเข้มก่อนจะทึ้งเบาๆเพื่อระบายความรู้สึกเสียวซ่านตรงส่วนล่าง เจ้าของดวงตาเรียวเหลือบมองที่นั่งที่ถัดจากคนรักพบว่าพัคอูจินหลับไปแล้ว แต่ยังไงเขาก็ต้องเบาเสียงกว่านี้อยู่ดี

          เมนโวคอลตัวขาวที่กำลังปรนเปรอคนรักโดยมีเสื้อโค้ทของมินฮยอนคลุมอยู่ มองภายนอกเหมือนแจฮวานกำลังหลับโดยหนุนตักของมินฮยอนอยู่ แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้เสื้อโค้ทสีเข้มแจฮวานกำลังทำอะไร

          เรียวลิ้นสีสดกำลังปัดป่ายไปทั่วแท่งร้อนในมือ แจฮวานดูดดุนตรงส่วนปลายจนคนตัวโตกว่าแทบทนไม่ไหว มินฮยอนเผลอระบายอารมณ์ลงบนผมนิ่มเสียจนแจฮวานผงะเพราะความเจ็บ

          “ขอโทษ” มินฮยอนพูดเสียงเบาก่อนจะลูบหัวทุยเบาๆ เมนโวคอลตัวขาวก้มลงไปจัดการกับไอศกรีมแท่งโตตรงหน้าอีกครั้ง รอยแยกที่ส่วนปลายคือเป้าหมายถัดมาที่แจฮวานเล็งเอาไว้ เขาอยากรีบๆจบการกระทำนี้เร็วๆเพราะกลัวว่าจะมีใครมาเห็นเข้าถึงแม้ว่าแจฮวานเองก็จะไม่ไหวแล้วก็ตาม

          ริมฝีปากบางดูดดุนที่ส่วนปลายแรงๆ จนกระทั่งน้ำรักอุ่นร้อนไหลทะลักออกมาในโพรงปาก แจฮวานพยายามกลืนมันเข้าไปทั้งหมดเพราะไม่เช่นนั้นมันคงจะเปรอะเปื้อน มินฮยอนจัดการรูดซิบกางเกงยีนส์สีเข้มก่อนจะประคองใบหน้าเนียนขึ้นมา นิ้วหัวแม่มือปาดเข้าที่มุมปากของเด็กตัวขาวเบาๆเพื่อจัดการคราบของเหลวที่ยังตกค้าง แจฮวานก้มหน้างุดก่อนน้องจะเอนตัวเอาหัวทุยๆมาซบเข้าที่แขนขวาของเขา 

          มินฮยอนหัวเราะเบาๆมือที่ว่างก็ลูบหัวลูบตัวแฟนเด็กราวกับปลอบประโลม

          “เป็นอะไรหือ…เด็กดี”

          “ไม่…ยะ..อย่าถามสิ” รอยยิ้มร้ายจุดขึ้นที่มุมปาก ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าแจฮวานเป็นอะไรเขารู้ดีเลยแหละ ก็แค่อยากแกล้งก็เท่านั้น


          แต่ตอนนี้จะไม่แกล้งแล้ว



          “แจฮวานอ่า…ไปห้องน้ำกัน”





#เพลย์ลิสต์มินฮวาน

@anythingELF

มาแบบสั้นๆ ถ้าภาษามันดูหยาบโลนไปก็ขอโทษด้วยนะคะตอนนี้หัวตันมากทั้งเรื่องสอบเรื่องฟิคแต่เราอยากมาลงก่อนไม่งั้นจะนอนไม่หลับ5555 พูดคุยกันได้ในแท็กนะคะ><อยากเสนอให้แต่งประมาณไหนก็บอกได้หรือจะให้กำลังใจไรท์เตอร์ตัวน้อยๆก็ได้ ไปละฝันดีค่าาาาาา




         



ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

world tour the series|san jose

05|Taipei

R A B I D THE SERIES|SCENE 3 ll (END)