world tour the series|san jose

สัดส่วนทองคำของฮวังมินฮยอน

ร่างกายราวกับพระเจ้าสร้าง...ฮวังมินฮยอน

กล้ามหน้าท้องที่สวยงาม

คิมแจฮวานเบ้ปากเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่สามารถนับได้ วันนี้เป็นการแสดงคอนเสิร์ตของพวกเราในต่างประเทศครั้งแรก โดยเริ่มที่San jose(ซานโฮเซ่) ในแคลิฟอร์เนีย

กระเป๋าเดินทางใบโตถูกลากมาหยุดที่ประตูห้องพัก ข้างๆเป็นห้องของพี่จีซองและพัคอูจิน ส่วนเมนโวคอลของวงอย่างเขาไม่รู้ว่ารูมเมทของตัวเองคือใคร ลีดเดอร์ของวงยื่นกุญแจห้องให้โดยไม่พูดอะไรและแจฮวานก็ขี้เกียจเกินจะเอ่ยถาม ก็เลยมายืนแหง่กอยู่ในห้องคนเดียวแบบนี้

กริ๊ก!

เขาหันไปมองผู้มาใหม่ ใครคือรูมเมทของเขากัน

“พี่มินฮยอน”

“ไงครับที่รัก”

จะว่าแจฮวานเป็นคนงี่เง่าก็ว่าได้ แต่ทุกครั้งที่เขาเห็นหัวข้อเกี่ยวกับกล้ามหน้าท้องของพี่ชาย ‘คนสนิท’ ในวงบนเว็บไซต์ต่างๆแล้วมันก็พาลหงุดหงิดไปหมด

ก็หวงนั่นแหละ

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“ทำหน้ามุ่ยอีกแล้ว บอกแล้วไงว่าอย่าไปอ่าน” คนรักของเขาเดินซ้อนอยู่ด้านหลังตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ มือหนาดึงโทรศัพท์มือถือออกไปจากมือ วางมันลงบนโต๊ะก่อนท่อนแขนสองข้างจะคร่อมทับกักขังแจฮวานเอาไว้

“ไม่ได้ตั้งใจจะอ่านสักหน่อย กระทู้เกี่ยวกับพี่เต็มไปหมดเลยต่างหาก”

“เราก็เลยหงุดหงิดสินะ”

เกลียดคนรู้ทัน

“พูดแบบนี้ก็จะหลงตัวเองเกินไปหน่อยแล้วมั้งครับ” ดวงตากลมช้อนมองคนโตกว่าอย่างถือดี มือเรียวยกขึ้นมาลูบไล้ที่แผ่นอกแน่นไล้ต่ำไปตามเสื้อเชิ้ตสีขาวบาง ปราศจากสูทเต็มยศที่พวกเราจะใส่กันในการแสดงเปิด

“หรือไม่จริง เดี๋ยววันนี้ก็มีเด็กงอนพี่อีกรอบเพราะว่าพี่จะถอดเสื้อ”

“ผิดแล้วครับ”

คิมแจฮวานใช้สองแขนคล้องคอคนเป็นพี่เอาไว้ ยกตัวสูงเพื่อกระซิบข้างๆใบหู

“เพราะวันนี้พี่ไม่มีทางได้ถอดมันออกแน่”

“อ่ะ...อืม ฮึก” แจฮวานผละออกมากอบโกยอากาศเข้าปอด จูบของพี่มินฮยอนยังคงสูบพลังในร่างกายของเขาได้ดีเสมอ คนแก่กว่าซุกไซร้ใบหน้าไปทั่วลำคอขาว ลมหายใจร้อนรินรดที่ผิวบางจนขนอ่อนลุกชัน

“หอม”

“ฮึก...อ่ะ เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน”

คิมแจฮวานร้องบอกให้คนเป็นพี่หยุดการกระทำที่วาบหวาม ภายในห้องที่ไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเขาทั้งสอง

แจฮวานคิดแบบนั้น

ถ้าไม่เห็นว่ามีใครบางคนยืนอยู่ตรงประตู

“จินยองอา….อย่าแอบดูสิ”

ฮวังมินฮยอนหันไปมองทางด้านหลัง แพจินยองอยู่ตรงนั้นจริงๆ

“ปิดประตูให้พี่หน่อย….ล็อกเลยนะ”

เสียงปิดประตูดังตามมาหลังจากนั้นไม่นาน คิมแจฮวานมองหน้าคนรักแล้วไหว

ไหล่อย่างไม่หยี่ระ ก่อนที่แรงอารมณ์จะดึงทั้งคู่ให้เข้าหากันและจมดิ่งอีกครั้ง

“อ๊ะ...เราหายมานานไปแล้ว ฮื่อ” แจฮวานพูดเสียงพร่า ฟันคมที่ขบครูดกับเม็ดทับทิมของเขาทำให้สติแทบหลุด เหลือบมองดูเวลาก็พบว่าใกล้จะถึงเวลาที่ต้องไปสแตนบายแล้ว แต่กิจกรรมที่ร้อนแรงก็เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

“ใส่มั้ย”

“ต้องเต้น”

“โอเค”

ฮวังมินฮยอนจับกายขาวของคนรักให้เอนคว่ำลงบนโต๊ะ กวาดสิ่งของที่ระเกะระกะไปอีกทาง ผิวเนียนใสสะท้อนกับแสงไฟนีออนรอบกระจกยิ่งส่งให้แจฮวานดูขาวนวลมากกว่าเดิม กระจกใบโตสะท้อนภาพเมนโวคอลคนเก่งที่กึ่งนอนกึ่งยืนอยู่หน้ากระจก มันดูสองลูกขึ้นสีเข้มเมื่อเจ้าของมันมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก

“เอาขามาชิดกันหน่อยได้มั้ย”

ต้นขาเนียนถูกรวบมาจนชิดกัน ฮวังมินฮยอนจับแท่งร้อนของตัวเองที่ปวดหนึบเพราะแรงอารมณ์ บดเบียดลงไปกับต้นขาเนียน เสียดสีจนรู้สึกอยากจะทำมากกว่านี้ อยากจะสอดใส่เข้าไปในกายขาวตรงหน้า

แต่เวลานี้ก็ไม่เหมาะ

แท่งร้อนสอดผ่านต้นขาเนียนที่เบียดชิด แจฮวานเกร็งต้นขาเอาไว้ให้สัมผัสที่แนบแน่นแก่คนพี่ แกนกายค่อยๆขยับเข้าออก ความคับแน่นไม่ต่างจากช่องทางสีหวานที่มินฮยอนคุ้นเคยนัก

มือหนาเอื้อมไปปรนเปรอส่วนอ่อนไหวของคนด้านหน้า ไปพร้อมๆกับการขยับเสียดสีของแท่งร้อนและต้นขาเนียน

“อ๊ะ..”

แรงโยกของโต๊ะส่งผลให้แจฮวานไถลไปตามแรงส่งจากคนด้านหลัง แกนกายที่ถูกปรนเปรอกับเสียงห้าวแหบพร่าที่ดังอยู่ใกล้ๆหู  แรงขยับถี่รัวกับร่างกายที่ไถลไปตามแรง ดวงตากลมมองเงาสะท้อนใบหน้าของตัวเองที่ขึ้นสี เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้า

แจฮวานกัดริมฝีปากแน่นเมื่อมาใกล้ถึงช่วงสูงสุด พี่มินฮยอนไม่อ่อนโยนเลยสักนิดในวันนี้

“อ๊ะ...อื้อ อ๊ะ”

“แจฮวาน...แจฮวานอ่า”

แท่งร้อนเสียดสีกับผิวเนียนนุ่ม มินฮยอนรัวสะโพกใส่คนน้องจนแจฮวานครางไม่เป็นภาษา

เอวดีและมือดีไปพร้อมๆกันขนาดนี้ได้ยังไง

“อ๊าา” เสียงหวีดยาวพร้อมกับน้ำรักที่ปลดปล่อยออกมาเลอะมือหนา และของเหลวขาวขุ่นของคนด้านหลังที่ปลดปล่อยออกมาเลอะหว่างขาเนียน

คิมแจฮวานตัวอ่อนปวกเปียกทั้งๆที่ไม่ได้ถูกสอดใส่ ถูกคนที่โอบกายเอาไว้หัวเราะใส่เบาๆ คนตัวเล็กกว่าหันกลับไปมองค้อนใส่ มือขาวจับที่บ่าแกร่งช้อนสายตาขึ้นมองจนมินฮยอนเริ่มหายใจติดขัดอีกครั้ง

ก็บอกแล้วนี่นาว่าวันนี้ฮวังมินฮยอนจะไม่ได้ถอดเสื้อในการแสดงโซโล่ของตัวเองเด็ดขาด

ขอโทษด้วยนะครับ วอนนาเบิล

“ผมไม่ยอมเสียเปรียบหรอกนะ”

เด็กน้อยพูดขึ้น พลางไล้ฝ่ามือไปที่รังดุมบริเวณอกหนา แกะมันออกจนสามารถแหวกเสื้อเชิ้ตสีขาวจนเห็นผิวเนียน

“เราคงไม่คิดที่จะ..”

“ชู่ว”

คิมแจฮวานกดริมฝีปากลงไปบนอกแกร่ง เนินอกทางด้านขวาดูดดึงและขบเม้มจนขึ้นรอยสีเข้ม และทิ้งรอยฟันเล็กๆไว้ให้มินฮยอนดูเล่น

“อ่า...แย่แล้วสิครับ แบบนี้ถ้าถอดออกแฟนๆก็คงเห็นหมด”

มินฮยอนมองเด็กแสบของตน ยกยิ้มมุมปากให้กับความขี้แกล้งของเจ้าตัว ไม่ถอดก็ไม่ถอดเขาไม่เดือดร้อนอะไร แต่เห็นแจฮวานดื้อแบบนี้

ก็คงต้องลงโทษกันหน่อย

“ไว้พี่จะกลับมาคิดบัญชีกับเรานะตัวแสบ”

end  San Jose

และนี่ก็คือเหตุผที่ฮวังมินฮยอนไม่ถอดเสื้อในโซโล่วันนั้น

#วทดซร รออ่านเมนต์จากทุกคนอยู่นะคะ