R A B I D THE SERIES|ERROR 1/?
เสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม แสงสีแดงหม่นสาดส่องตกกระทบกับแก้วใสที่บรรจุเหล้าอยู่กว่าครึ่ง เครื่องดื่มสีอำพันไหลเข้าสู่ร่างกายแก้วแล้วแก้วเล่า มือหนาวาดโอบรอบเอวบางของหญิงสาวที่เขาไม่รู้จัก หน้าอกหน้าใจของหล่อนบดเบียดอยู่บริเวณแผ่นหลังของเขา ไม่ต้องเดาให้ยากว่าเจ้าหล่อนต้องการจะไปจบกับเขาที่เตียงในคืนนี้
“เห้ยเบาหน่อยครับคุณฟ้า” ไอยวเรศ ปรามเพื่อนร่างโปร่งที่ยังยกแก้วเหล้าเข้าปากไม่หยุดตั้งแต่มาถึงที่ร้าน เขารู้ว่าคนอย่าง ฟ้าคราม คอทองแดง แต่ที่กลัวก็คือกลัวจะตับแข็งตายไปก่อน
“ตับแข็งตายขึ้นมาคุณหญิงแม่มึงจะมาเฉ่งกูได้” ฟ้าครามวางแก้วในมือลงบนโต๊ะ สายตาคมมองเพื่อนสนิทที่นั่งเยื้องออกไป แต่ทว่ามือแกร่งของเขากำลังให้ความสนใจกับหน้าอกหน้าใจตรงหน้าเป็นพิเศษ
“กูไม่ตายเพราะเหล้าหรอก ถ้าจะตายก็น่าจะเพราะนมมากกว่าว่ะ”
ใบหน้าหล่อเหลาซุกซบลงกับก้อนเนื้อขนาดเต็มไม้เต็มมือตรงหน้า อารมณ์ที่ค่อยถูกจุดขึ้นที่ละน้อยกำลังแผดเผาร่างกายของเขาให้ร้อนรุ่ม และสิ่งเดียวที่จะดับมันได้ก็คงจะมีเพียงอย่างเดียว
จบลงที่เตียงเหมือนอย่างเคย
“เจ้าพอแล้วมึง เมาแล้ว” แก้วเหล้าในมือขาวถูกแย่งออกไปโดยผู้ชายตัวโตที่นั่งอยู่ข้างๆ เจ้าของเรือนผมสีเทาเหลือบมองเพื่อนสนิทตัวขาวที่เมาเป็นลูกหมาอยู่ข้างๆ รู้ตัวว่าคออ่อนแต่ก็ทำซ่า รู้แบบนี้ไม่น่าพามันออกมาด้วยเลย
“ไดร์ฟ เอามานี่นะ” อาคิรา หรือ จันทร์เจ้า คว้ามือสะเปะสะปะมาทางเพื่อนสนิทของตน ส่วนดนัยภัทร หรือที่อาคิราเรียกว่า ไดร์ฟ ก็ทำเพียงแค่จับมือขาวเอาไว้ไม่ให้ปัดไปโดนขวดหรือแก้วจนหล่นเสียหาย
“มึงเมาแล้วเจ้า กลับเหอะ”
“ไม่!”คนเมาเถียงเสียงแข็ง ทั้งที่ตายังปิดอยู่แต่ก็ทำท่าทางขึงขังจนไดร์ฟปวดหัว
“กูไม่ตามใจมึงละ มานี่ลุก” ดนัยภัทรพยุงตัวของเพื่อนสนิทขึ้น หนักชิบหายไม่รู้ว่าเพราะเมาแล้วทิ้งตัวหรือเพราะอาคิรามันอ้วนกันแน่
“โอ้ย!” โทรศัพท์มือถือในมืออีกข้างที่เขาถืออยู่หล่นลงกับพื้นเพราะเดินชนกับผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่มีแม้แต่คำขอโทษหรือช่วยเก็บมันขึ้นมาให้ ดนัยภัทรส่ายศีรษะก่อนจะปล่อยให้อาคิรายืนอยู่ด้วยตัวเอง โทรศัพท์มือถือของเขาไม่ได้เป็นอะไรมากหลังจากที่เก็บมันขึ้นมาเช็คความเรียบร้อยแล้ว แค่ฟิล์มแตกนิดหน่อย
ดนัยภทรเก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกงยีนส์สีซีดของตัวเอง ก่อนจะหันมาคว้ามือของเพื่อนสนิทที่ปล่อยให้ยืนคอพับอยู่ด้านหลังคนเดียว หวังว่ามันจะไม่ล้มลงไปกองกับพื้นก่อนแล้วกัน
แต่ก็คว้าได้เพียงแค่อากาศ
ไดร์ฟหันไปมองด้านหลังของตน ที่ที่เขาปล่อยให้จันทร์เจ้ายืนอยู่นั้นว่างเปล่า เพื่อนตัวดีของเขาหายไปไหนแล้ว ดนัยภัทรสบถกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะออกตามหาคนที่หายไป
“ไอ้ตัวยุ่ง!”
10.10 AM
เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังติดต่อกันมาเป็นเวลานานถูกกดปิดด้วยเจ้าของของมัน ฟ้าครามดันตัวเองขึ้นมาจากเตียงนอนอย่างยากลำบาก แสงแดดในช่วงสายของวันสาดกระทบเข้ามาทางผนังกระจกด้านหนึ่งของห้องนอน สายขนาดนี้เข้าบริษัทไม่ทันแล้วแน่ๆ มีหวังโดนคุณนายบ่นตามเคย
เศษซากของวัตถุป้องกันที่ถูกใช้ในค่ำคืนที่ผ่านมาตกระเกะระกะอยู่ที่พื้นข้างเตียงนอน เขาจำไม่ได้ว่าหลับไปตอนไหน เอาจริงๆแล้วฟ้าครามน่ะไม่เคยจำอะไรเกี่ยวกับคู่นอนหรือเหตุการ์ระหว่างตนกับคู่นอนเสียด้วยซ้ำ
เขาถือคติมีความสุขเฉพาะตอนทำ เท่านั้นแหละ
แผ่นหลังขาวเนียน ผิวละเอียดสีน้ำนมที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ฟ้าครามไล่มองคนที่นอนคว่ำหน้าอยู่ข้างๆเขา ไล่ตั้งแต่ต้นขาอ่อนที่โผล่พ้นผ้าห่มสีทึบของเขาออกมา ส่วนสะโพกที่ถูกพาดไว้อย่างหมิ่นเหม่ และไล่ขึ้นมาจนถึงแผ่นหลังขาวเนียนที่มีรอยแดงประปราย แต่…
“ผู้หญิงเมื่อคืนผมสั้นหรอวะ” เขาจำไม่ได้นั่นแหละคือประเด็น แต่สิ่งที่ฟ้าครามสงสัยมากนั่นก็คือ
ปกติผู้หญิงตัดผมสั้นขนาดนี้เลยหรอวะ
ชั่วความคิดหนึ่งเขาแอบคิดว่าคนตรงหน้านี่อาจจะเป็นเด็กผู้ชาย เขาไม่ได้มีปัญหาในเรื่องนั้น เพราะเขาเองก็ไบเซ็กชวลอยู่แล้ว แต่ที่แปลกก็คือถ้าเป็นผู้ชายจริงๆ ประเด็นมันอยู่ที่ว่าเขาไปหิ้วคนตรงหน้ามาตอนไหนก็แค่นั้นแหละ
เมื่อคืนจำได้แค่ว่ากินนม
“อือ”เสียงครางงัวเงียจากคนตรงหน้าดังขึ้น มือเล็กยกขึ้นมาขยี้ตาเบาๆ แสงแดดที่ส่องมาทำให้เขาค่อนข้างที่จะลืมตาลำบาก ดวงตากลมค่อยๆเปิดขึ้น กวาดมองทัศนียภาพรอบตัว
สิ่งแรกที่เห็นคือผนังกระจกใสที่มองเห็นแม่น้ำขนาดใหญ่ตรงหน้า ผนังห้องสีหม่นที่ไม่คุ้นเคย ตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยชุดสูท มาจนถึงเตียงนอนสีทึบ
และที่สำคัญ
เขา กำ ลัง เปลือย อยู่!!
และสิ่งต่อมาที่ อคิรา มองเห็นคือผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาที่มองมาที่เขาเช่นกัน
“ไง” ฟ้าครามทักทายคนที่เพิ่งตื่น แต่เด็กตรงหน้ากำลังทำหน้าตาบูดเบี้ยว ยกผ้าห่มมาห่อตัวเองเอาไว้ก่อนจะกระถดกายจนชิดหัวเตียง ยกผ้าห่มขึ้นลงสลับกับมองตัวเอง ก่อนจะโวยวายออกมาเสียงดัง
“นี่คุณ!!!! แม่งเอ้ย นี่อย่าบอกนะ...เหี้ย” มือเล็กคว้าหมอนใบใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆมาปาใส่คนตรงหน้า ฟ้าครามคว้าเอาหมอนที่เกือบจะปลิวเข้าศีรษะของเขาเอาไว้ แล้วโยนมันลงไปปลายเตียงอย่างไม่แยแส
อาคิราถอยกรูดอีกครั้งแม้ว่าตอนนี้แผ่นหลังของตนจะสัมผัสกับหัวเตียงจนแทบเป็นเนื้อเดียวกันแล้วก็ตาม ยิ่งคนแปลกหน้าขยับเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งเบียดตัวเองเข้าไปมากเท่านั้น
“อยู่ๆมาปาหัวคนอื่นนี่นิสัยไม่ดีมากๆเลยนะครับ” ฟ้าครามกดยิ้มมุมปากในขณะที่กำลังขยับเข้าไปใกล้คนตรงหน้า รู้สึกสนุกนิดหน่อยที่คนพยศเมื่อครู่ตอนนี้กำลังหนีเขาเหมือนหนูที่กำลังจะถูกบีบ
ไม่ฆ่าหรอกครับ
ขอหยอกนิดหน่อยเท่านั้นแหละ
ปกติพี่ฟ้าไม่ค่อยชอบพวกสัตว์อะไรเท่าไหร่
แต่จะว่าไปหนูก็น่าสนใจดีนะครับ
“ออกไปเลยนะ อย่าเข้ามาสิ บอกให้ถอยไปไง”
“จุ๊ๆ” ฟ้าครามยกนิ้วชี้ขึ้นมาจรดริมฝีปาก “ไม่เสียงดังสิครับ นี่ห้องผมคุณจะให้ผมออกไปไหนหรอ”
“เออ เดี๋ยวผมไปเอง” อาคิราลุกขึ้นจากเตียงแต่ความปวดแปลบที่แล่นขึ้นมาจากช่วงล่างอย่างกระทันหันทำให้เขาเสียหลัก
ตึง~
โชคดีที่พื้นข้างเตียงเป็นพรม แต่ก็ยังเจ็บจนจันทร์เจ้าน้ำตาคลอ รู้ตัวดีว่าให้ลุกขึ้นเองตอนนี้ไม่ไหวแน่ๆ แต่จะให้เรียกคนๆนั้นมาช่วยน่ะหรอ ตัดความคิดนั้นทิ้งไปได้เลย
ฟ้าครามมองคนที่ลงไปนอนเล่นที่ข้างเตียงแคบๆของเขาแล้วก็หัวเราะออกมา นี่คนแรกหรือเปล่าที่ตื่นมาหลังจากมีเซ็กส์กับเขาแล้วเป็นแบบนี้ ฟ้าครามมองมือขาวที่โผล่ขึ้นมายันกับเตียงเพื่อที่จะพยุงตัวเองขึ้นมา คงเจ็บน่าดู ถึงเขาจะจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนทำไปแรงแค่ไหนหรือว่าทำไปกี่รอบแต่ก็สังเกตจากถุงยางอนามัยที่ตกเกลื่อนเป็นหลักฐาน กับสภาพของคนตัวขาวที่นอนจมกองน้ำของเขาแล้วล่ะก็
บอกเลยว่าก็เยอะพอตัว
จันทร์เจ้ากัดฟันพยุงตัวเองขึ้นมา รอบที่สามแล้วแต่เขาก็ยังคงจุ้มปุ๊กอยู่ที่เดิม หงุดหงิดร่างกายตัวเองที่ขยับไม่ได้ดั่งใจ แล้วก็ยิ่งหงุดหงิดไปกันใหญ่เมื่อรู้ว่ามีใครอีกคนยืนมองเขาอยู่
“โอ๊ย..” เขาทิ้งตัวลงกับพื้นอีกครั้ง ผ้าห่มหลุดลุ่ยจนเห็นเนื้อตัวที่มีแต่รอยเต็มไปหมด
“มานี่ ลุกไม่ไหวก็อย่าซ่า” เป็นฟ้าครามเองที่ทนไม่ไหว เดินเข้ามาจับแขนขาวพยุงให้อีกคนลุกขึ้น ก่อนจะพาไปนั่งบนเตียง
อาคิราคว้าเอาหมอนใกล้ตัวมาปกปิดร่างกายของตัวเองเอาไว้ หายใจเฮือกใหญ่เอาอากาศเข้าปอด แต่ก็ยังไม่ยอมมองหน้าคนที่ช่วยเมื่อสักครู่
“ปิดทำไม เห็นหมดแล้วนั่นแหละ”
“นี่!!” ดงตากลมตวัดมองคนที่ยืนอยู่ขวับ พูดเรื่องแบบนี้ออกมาโดยไม่อายได้ยังไงกัน
“เอ้า ก็พูดจริงๆ”
“ไม่ต้องพูด ไม่อยากฟัง คุณก็ทำเป็นลืมๆไปซะเถอะ ผมจะกลับแล้ว”
“เด็ดขนาดนี้จะลืมได้ยังไงกัน” ฟ้าครามบ่นพึมพัมกับตัวเอง ก่อนที่หมอนใบโตจะปลิวมากระทบหัวจนตัวเซ
“นี่!!...โอ๊ะ” จันทร์เจ้าที่เพิ่งจะรู้ว่าตนเองเปลือย เพราะหมอนที่ปาไปเมื่อกี้คือใบที่เขาใช้ปิดร่างกายตัวเองไว้นี่แหละ
“อย่ามามองสิ!”
“ให้มองคืนเอาป่ะล่ะ”
“โรคจิต!!!”
ฟ้าคราม-มินฮยอน
อาคิรา(จันทร์เจ้า)-แจฮวาน
ดนัยภัทร(ไดร์ฟ)-แดเนียล
ไอยวเรศ-ซองอู
TBC.
#รบดซร
sfเรื่องแรกของRABIDฝากด้วยนะคะ เป็นเรื่องราวของพี่ฟ้าคราม(25)กับน้องเจ้า(1x) ที่เผลอไปมีอะไรกันเพราะความเมา ไม่มีอะไรมากค่ะแค่อยากเขียนพี่มินกินเด็ก have a good dream นะคะ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น